Πού είναι ο Βάγκνερ; Πού είναι ο Πουτσίνι; Πού έχουν πάει όλοι εκείνοι;
Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που αναρωτιέμαι ώρες-ώρες, παρακολουθώντας την παρούσα μουσική σκηνή.
Μαζωχτείτε… θα διευθύνω!
Avanti Maestro και τα συναφή!
Έχω στο μυαλό μου μία φράση που μας είχε πει ένας καθηγητής μουσικής στο πανεπιστήμιο. Πολύ συνοπτικά, είχε αναφέρει ότι σε σχέση με περασμένους αιώνες η μουσική έχει απλοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό για να είναι προσιτή και να την καταλαβαίνουν όλοι, που έχει χάσει αυτή τη μαγεία που είχε κάποτε η μουσική πολυπλοκότητα μιας συμφωνίας για παράδειγμα. Φυσικά αυτό δε συμβαίνει μόνο τώρα, συνέβαινε και παλιότερα, απλώς τώρα είναι πιο διαδεδομένο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Μότσαρτ, ο οποίος έγραφε αριστουργήματα όπως η χαρακτηριστική άρια «Βασίλισσα της Νύχτας» από την όπερα «Ο Μαγικός Αυλός», πάρα πολύ γνωστή σε όλους μας (και για τους αναγνώστες μας μουσικούς αλλά και γενικότερα για τους λάτρεις της κλασικής μουσικής) τόσο για τη μουσική της πολυπλοκότητα, όσο και για τη δύσκολη φωνητικά, ερμηνεία της. Ωστόσο, στην τεράστια συλλογή έργων του Μότσαρτ, υπάρχουν και κάποια κομμάτια όπως οι Σονάτες κι οι Σονατίνες οι οποίες -κατά τα λεγόμενα του- ωχριούσαν μπροστά σε αριστουργήματα όπως ήταν οι όπερες του.
Εκεί η Ράνια γέλασε λίγο, γιατί η Ράνια ξέρει. Παίζοντας πιάνο απ’ τα εννιά μου, έχω βρεθεί αντιμέτωπη με τις λεγόμενες Σονάτες του Μότσαρτ. Μόνο ΑΠΛΕΣ δε θα τις έλεγα! Φυσικά μετά είδα πως είναι του Μπετόβεν και φώναζα στον Μότσαρτ «ΣΤΑΣΟΥ ΜΥΓΔΑΛΑ!!»
Ανέφερε ότι αυτά τα κομμάτια τα έγραφε με τέτοιον τρόπο ο Μότσαρτ, έτσι ώστε να μπορούν οι ευγενείς να τα παίζουν στις αυλές. Γι’ αυτό το λόγο ήταν και τόσο απλά.
Σκεπτόμενη, λοιπόν, τα λεγόμενα του, κατέληξα στο συμπέρασμα πως αναφερόταν στη σύγχρονη pop μουσική. Γιατί αν έχετε ακούσει rock, metal κι όλα τα παρακλάδια, ξέρετε πολύ καλά ότι, ναι μεν μπορεί να υπάρχουν κομμάτια που είναι εύκολα στο αυτί, αλλά στην πλειοψηφία τους, οι ενορχηστρώσεις από πίσω είναι πολύ πιο περίπλοκες και στηρίζονται κυρίως στην αντίστιξη.
Δε θα ξεχάσω, χαζεύοντας ένα βίντεο στο youtube, το οποίο ήταν διασκευασμένα κομμάτια των Metallica για συμφωνική ορχήστρα, ένα σχόλιο που ανέφερε ότι το Master of Puppets έχει τη δομή μίας συμφωνίας. Γρήγορη εισαγωγή, ένα πιο αργό δεύτερο μέρος, ένα τρίτο μέρος το οποίο θα μπορούσε να είναι κι ένα μουσικό κομμάτι από μόνο του (θυμίζοντας το Scherzo μίας συμφωνίας) και το τέταρτο μέρος που είναι η επαναφορά στο αρχικό θέμα.
Πολύς κόσμος, αποστρέφεται από τη ροκ και τη μέταλ μουσική με εξαίρεση κάποια πολύ γνωστά κομμάτια, γιατί τους φαίνεται φασαρία ή γιατί αυτά είναι «του διαόλου». Κι όμως, κατά την ταπεινή μου πάντα γνώμη, αυτά τα είδη μουσικής στηρίζονται πολύ περισσότερο στους πυλώνες της κλασικής μουσικής -σε σχέση με άλλα είδη -και κυρίως στη σύγχρονη αντίστιξη.
Εδώ να πω κιόλας ότι δεν έχει αυτό το προτέρημα η ροκ και η μέταλ μόνο, υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες και στα υπόλοιπα μουσικά είδη που έχουν γράψει μουσικά αριστουργήματα τα οποία ακούγαμε κι ακούμε και σήμερα. Απλά όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και λιγοστεύουν και κάπου χάνεται το να γράφεις μουσική για τη μουσική και γίνεται ”γράψε μουσική για να πουλήσεις”.
Κάτι το οποίο, σαν άτομο με μουσικές γνώσεις, με νευριάζει και με στενοχωρεί ταυτόχρονα. Βλέπεις κάποιους καλλιτέχνες με απίστευτες φωνές, γνώσεις, μπάντες να είναι στην αφάνεια και κάποιους άλλους που μπορεί να μην έχουν ούτε το 1/3 των δυνατοτήτων αυτών των καλλιτεχνών με ένα τσαφ να είναι παγκοσμίως γνωστοί.
Και μη μου πείτε ότι δεν είναι έτσι! Υπάρχουν κι αυτοί που έφτυσαν αίμα για να φτάσουν ψηλά και να κρατήσουν τον εαυτό τους στην κορυφή αλλά είναι και κάποιοι που είχαν στρωμένους δρόμους με ροδοπέταλα με το καλησπέρα. Κι υπάρχουν κι αυτοί που τα έκαναν όλα σωστά και δεν τους ξέρει κανείς! Γιατί όλα είναι μπίζνα, όλα είναι γνωριμίες και πόσο μεγάλο πορτοφόλι διαθέτεις. Αλλά αυτό είναι μία ιδέα για άλλο άρθρο, ας μη φεύγουμε από το θέμα.
Μη περιορίζετε τους μουσικούς σας ορίζοντες σε ό,τι είναι εύκολο στα αυτιά. Μην αρκείστε μόνο στους καλλιτέχνες που ξέρετε κι ακούτε στα ραδιόφωνα, τα social και τα clubs. Δοκιμάστε, εξερευνήστε, ακούστε προσεκτικά και θα με θυμηθείτε.
Η μουσική ενώνει τον κόσμο. Η καλή μουσική σε πάει σε ταξίδια που δεν φαντάστηκες ποτέ!
