Όταν πας σε μια παραλία με βότσαλα, κοιτάς ίσως τη θάλασσα. Ίσως βιάζεσαι να απλώσεις την πετσέτα σου και να βουτήξεις. Τα βότσαλα είναι απλώς βότσαλα. Αν όμως καθίσεις για λίγο και τα παρατηρήσεις, θα ανακαλύψεις μικρούς κόσμους: χρωματισμούς, νερά, ιριδισμούς, σχήματα που σμίλεψε υπομονετικά η θάλασσα.
Κάπως έτσι είναι και το γράψιμο για μένα. Είναι μια μικρή παύση. Μια στιγμή όπου σταματώ να βλέπω μόνο τα γεγονότα και αρχίζω να παρατηρώ τις αποχρώσεις των σκέψεων και των συναισθημάτων μου. Εκεί συνήθως βρίσκω την αλήθεια.
Πρόσφατα χρειάστηκε να έρθω σε μια σφοδρή αντιπαράθεση. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι είμαι άνθρωπος ήρεμος. Μπορώ να είμαι το γλυκύτερο πλάσμα, όλο ουράνια τόξα και μονόκερους!
Προτιμώ τον διάλογο από τη σύγκρουση, την κατανόηση από την επίθεση και τις δεύτερες ευκαιρίες από τις οριστικές αποφάσεις. Παρατηρώ όμως πάντα όχι μόνο τι κάνει κάποιος, αλλά κυρίως με ποιο πνεύμα το κάνει. Αν αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί. Αν αξιοποιεί την εμπιστοσύνη που του δίνεται.
Συνήθως, όταν διαπιστώνω ότι με κάποιον δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, επιλέγω να απομακρυνθώ ήσυχα. Όσο ήσυχα μπορώ, εν πάση περιπτώσει. Να κρατήσω μόνο τους απαραίτητους τύπους και να επενδύσω την ενέργειά μου αλλού.
Αυτή τη φορά όμως… πραγματικά απασφάλισα.
Η Bitcherella κατέβηκε από τον θρόνο της με αστραπές, βροντές και soundtrack επικής μάχης.
Κοιτώντας το σήμερα με περισσότερη ψυχραιμία, κατάλαβα ότι δεν θύμωσα απλά για διαφορά συνεχιζόμενα περιστατικά. Θύμωσα γιατί η σύγκρουση ήταν με κάτι πολύ βαθύτερο: με τις αξίες μου.
Για μένα η ομάδα δεν είναι μια λέξη που μπαίνει σε εταιρικές παρουσιάσεις. Είναι στάση ζωής. Όσοι με ακολουθείτε μέσα από τα γραπτά μου, ξέρετε ότι το “εμείς ” μπαίνει πάνω από το “εγώ “.
Το “εμείς” λοιπόν, σημαίνει να μη σκέφτεσαι μόνο τη δική σου διευκόλυνση, αλλά και τον άνθρωπο δίπλα σου. Να αντιλαμβάνεσαι ότι η δουλειά σου επηρεάζει τη δουλειά των υπολοίπων. Ότι η συνέπεια δεν είναι προσωπικό κατόρθωμα αλλά πράξη σεβασμού προς όλους.
Η ευθύνη επίσης δεν είναι τίτλος. Είναι η εσωτερική επιλογή να λες: «Αυτό μου αναλογεί και θα το κάνω όσο καλύτερα μπορώ». Και όσο μεγαλύτερη είναι η θέση ευθύνης, τόσο μεγαλύτερη είναι και η υποχρέωση να δίνεις το παράδειγμα.
Πιστεύω βαθιά ότι όλοι είμαστε σαν τα γρανάζια του ίδιου ρολογιού. Κανένα γρανάζι δεν είναι σημαντικότερο από το άλλο. Αν όμως ένα αποφασίσει ότι δεν χρειάζεται να γυρίζει σωστά, αργά ή γρήγορα θα δυσλειτουργεί ολόκληρος ο μηχανισμός.
Ίσως γι’ αυτό αντιδρώ τόσο έντονα όταν βλέπω αδιαφορία, μετάθεση ευθυνών ή έλλειψη ομαδικού πνεύματος. Όχι επειδή θέλω να έχω δίκιο. Αλλά επειδή πιστεύω ότι η ποιότητα μιας ομάδας χτίζεται στις μικρές καθημερινές επιλογές του καθενός.
Η πρώτη μου παρόρμηση θα είναι σχεδόν πάντα η ίδια: «Αγκαλιαστείτε, φιληθείτε, όλα λύνονται με καλή διάθεση και επικοινωνία».
Όταν όμως εξαντληθεί κάθε προσπάθεια και δεν υπάρχει αλλαγή, τότε θα αντιδράσω. Όχι γιατί μου αρέσουν οι συγκρούσεις. Το ακριβώς αντίθετο. Γιατί υπάρχουν στιγμές που το να μη μιλήσεις είναι σαν να προδίδεις τον ίδιο σου τον εαυτό.
Με βλέπω σαν έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει πολύ με τον εαυτό του. Έχω περάσει αμέτρητες ώρες παρατηρώντας τις αντιδράσεις μου, μαθαίνοντας να τις διαχειρίζομαι, να μην αφήνω τα συναισθήματα να οδηγούν το τιμόνι. Ούτε καν το θυμό, που όταν νιώθω, μου δείχνει ότι κάποιος πήγε πέρα από τα προσωπικά μου όρια. Το θηρίο υπάρχει. Απλώς είναι δαμασμένο.
Κι εδώ βρίσκεται μια σημαντική διάκριση.
Δαμασμένο δεν σημαίνει ανύπαρκτο.
Σημαίνει ότι έχω επιλέξει να το κρατώ υπό έλεγχο. Να χρησιμοποιώ τη δύναμή του όταν χρειάζεται και όχι να με χρησιμοποιεί εκείνο.
Μην κάνεις όμως το λάθος να αγνοήσεις την ύπαρξή του. Πάντα γρυλλίζει πριν επιτεθεί, δείχνοντας ότι είσαι κοντά στα όρια μου.
Γιατί, αν κάποια στιγμή αναγκαστώ να το αφήσω ελεύθερο… καλύτερα τρέξε να κρυφτείς.
Όχι επειδή είμαι κακός άνθρωπος. Αλλά γιατί έχω μάθει πως η καλοσύνη χωρίς όρια γίνεται αδυναμία, ενώ η καλοσύνη που συνοδεύεται από ξεκάθαρα όρια γίνεται δύναμη.
Και τελικά, ίσως αυτό να ήταν το πιο πολύτιμο «βότσαλο» που ανακάλυψα αυτή τη φορά. Δεν θύμωσα επειδή έχασα τον έλεγχο. Θύμωσα γιατί υπερασπίστηκα κάτι που θεωρώ αδιαπραγμάτευτο: τον σεβασμό, την ευθύνη, τη συνεργασία και την αξιοπρέπεια.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι αξίες μας δεν φαίνονται όταν όλα κυλούν ομαλά. Φαίνονται τη στιγμή που χρειάζεται να σταθούμε για να τις υπερασπιστούμε.
