Γιατί;
Μία ερώτηση που ταιριάζει σε κάθε πρόταση. Ουσιώδη και μη.
Ρε, κάτσε καλά που ξεκίνησες φιλοσοφικά. Τι μαλακίες είναι αυτές; Σοβαρέψου.
Η φιλοσοφία είναι ένα πιάτο κρύο σαν το χθεσινό παστίτσιο της γιαγιάς. Είναι σαν το παλαιωμένο ρούμι στην κάβα του παππού από το σαράντα. Το ποτό έχει περάσει πολέμους, χούντα, ακόμα και covid. Μιλάμε είναι σαν τον Τουταγχαμών εκεί στην βιτρίνα. Φιλοσοφία είναι και το ilovers.gr -ή τυραννία (ανάλογα με το πώς ξυπνάει η κυρία άνωθεν).
Καλησπέρα ή καλό μεσημέρι ή καλημέρα, γενικά γεια σας παιδιά μου καλά. Όμορφα μου λιθρινάκια, είναι Σάββατο και ο τρελός καπετάνιος της γειτονιάς σκάει με άρθρο.
Είναι ημέρα anime. Είχα ετοιμάσει ένα να σας γράψω, αλλά επειδή η όμορφη ζωή μου δίνει φάπες κάθε μέρα, είπα να ανταποδώσω και να χειροδικήσω στο κατεστημένο.
Σήμερα θα κινηθούμε μέσα στη θεματολογία, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Κάτι σαν αποδομημένη σπανακόπιτα σε κυριλέ εστιατόριο.
Παρεμπιπτόντως δεν έχω πάει ποτέ κι ούτε θα πάω. Εμείς είμαστε λαϊκά παιδιά, θέλουμε κανονικό φαγητό, ανθρώπινο, όχι να πρέπει να το κατασκευάσω εγώ λες και φτιάχνω έπιπλα από τα ΙΚΕΑ.
Θα θέσω ένα ερώτημα:
Γιατί να δεις anime;
Όλοι πιστεύουν πως είναι παιδικά κι ανούσια πράγματα. Είναι για αυτούς που παλιμπαιδίζουν, για αυτούς που δεν έχουν φίλους, ζωή , σχέση και δουλειά.
Ρε κάτσε, κάτω μην φας δύο οικοδομικές φάπες με το δαχτυλίδι κειμήλιο του προ προ προ προ πάππου στα δόντια και ξεχάσεις πώς σε λένε.
Τα anime είναι ένα παράλληλο σύμπαν. Είναι μία φαβέλα. Μία φτωχογειτονιά με όλους τους τρελούς, φτωχούς, παρεξηγημένους κι ασήμαντους ανθρώπους. Έλα όμως που δεν ξέρεις τι κρύβουν.
Έτσι είναι και τα anime, αυτός ο μαγικός κόσμος που παίρνει τον ρόλο του θεραπευτή σ’ όλα σου τα προβλήματα. Είναι ο αμίλητος ψυχολόγος και είναι παρόν σ’ όλα τα ραντεβού του. Δεν περιμένεις στην ουρά κι αν περιμένεις -μέχρι να βγει το νέο επεισόδιο από την αγαπημένη σου σειρά- δεν θα απογοητευτείς.
Είναι ο γονέας που σου μαθαίνει τα πρώτα βήματα για να βγεις σ’ αυτή τη σκατένια ζωή και να επιβιώσεις. Αν βρεις τα σκούρα, θα σου δώσει συμβουλή κι ύστερα θα συνεχίσεις, παίρνοντας την ανάσα που είχες τόσο ανάγκη.
Τέλος, είναι σαν το «Κωσταντίνου και Ελένης», μια συντροφιά που δεν θα σταματήσει ποτέ, ακόμα κι αν το βλέπεις σε επανάληψη, ακόμα κι αν έχεις μάθει όλες τις ατάκες απ’ έξω κι ανακατωτά.
Περνάς μία δύσκολη μέρα μέσα στο στρες, τη βαβούρα, την μισανθρωπιά και βάζεις να δεις το νέο επεισόδιο. Παρέα έχεις το αναψυκτικό σου και μία χούφτα πατατάκια. Βλέπεις τον κόσμο που επέλεξες να δεις κι εύχεσαι να ήσουν εκεί.
Βάζεις τον εαυτό σου στην θέση του πρωταγωνιστή ή κάποιου χαρακτήρα που αγαπάς. Φταίει η κοινωνία και οι αδικίες της που σε κάνουν πάντα να ταυτίζεσαι με τον ταλαίπωρο της υπόθεσης. Α, ρε εργατιά!
Τα anime είναι μια αγκαλιά συμπεριληπτική. Είτε είσαι ντροπαλός, ανασφαλής, αντικοινωνικός, πλέμπας για τους άλλους, εδώ το περιβάλλον είναι ασφαλές.
Κι εν πάση περιπτώσει, ευτυχώς που δεν υπάρχουν τα Devil Fruits στον πραγματικό κόσμο. Η κοινωνία ενδεχομένως να το σκεφτόταν λίγο καλύτερα, προτού περιθωριοποιήσει τα μέλη της επειδή δεν ανταποκρίνονται στα στάνταρ της.
Όπως έλεγα, ανάμεσα στα anime και εσένα υπάρχει μια κατανόηση, ένα περιβάλλον ασφαλούς επικοινωνίας. Δεν είναι απλά γέλιο, ένταση και εκρήξεις δράσης. Είναι και συναίσθημα. Είναι όλες εκείνες οι σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό σου αλλά φοβήθηκες να μοιραστείς κι είναι όλες εκείνες οι λέξεις που πολύ θα ήθελες να πεις δυνατά, αλλά κρατήθηκες.
Είναι εκείνος ο μονόλογος του χαρακτήρα που κάθε πρόταση σου τρυπάει την καρδιά σαν μαχαίρι κρητικό.
Είναι το πείσμα που βγάζουν οι ήρωες. Που έχουν φάει τόσο ξύλο και πάλι στέκονται στα πόδια τους. Που πέφτουν ξανά και ξανά, μα παλεύουν, σηκώνονται για εκείνους πρώτα αλλά και για όσα αγαπούν και προσπαθούν να σώσουν.
Είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν καταστάσεις (social anxiety, bullying, τυραννία, απώλεια), όντας οι ίδιοι ανθρώπινα αδύναμοι.
Όλα όσα βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα και που λέμε «γάμησέ το, άστο», εκείνοι μέσα στο animation τα λύνουν ή παλεύουν να τα λύσουν. Και κάπου εκεί, σκέφτεσαι πως πρέπει να είμαστε τελείως αμοιβάδες οι άνθρωποι που δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία να ορθώσουμε ανάστημα.
Δε θα μπορούσα να παραλείψω τα motivational speeches. Κι όχι, δε μιλάω για αυτές τις βλακείες «πήγαινε στον καθρέφτη κάθε πρωί και πες δέκα φορές είμαι ο καλύτερος».
Στον πραγματικό κόσμο, αυτών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων που δυσκολεύονται να ανοίξουν τα μάτια τους και να σύρουν το κορμί τους για δουλειά, αν πάμε μπροστά στον καθρέφτη με μαλλί του τρελού Αϊνστάιν και το μούσι τζίβα, πιο πιθανόν είναι να μας μιλήσει ο καθρέφτης της Maleficent και ν’ αρχίσει να μας πετάει αγιασμό, ή να μας αμολήσει το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο κατακέφαλα.
Όχι, εδώ μιλάμε για σοβαρές κουβέντες, συμπυκνωμένη σοφία σε ατάκες που αν και βγαίνουν μέσα από τα χείλη φανταστικών χαρακτήρων, κρύβουν μία σπίθα αισιοδοξίας για εσένα που βλέπεις.
Σε κάνουν να το σκέφτεσαι όλη μέρα και να προσπαθείς να τα καταφέρεις. Να αντέξεις όχι μόνο την επόμενη μέρα, αλλά κι όλες όσες θα έρθουν. Και το πιο σημαντικό; Σου θυμίζουν τον λόγο που προσπαθείς! Γιατί η αλήθεια είναι πως μέσα από την εξάντληση της καθημερινότητας, πολλές φορές το ξεχνάς!
Τα anime δεν είναι ένα Ιαπωνικό παιδικό. Είναι ο κόσμος που θα ήθελε ο καθένας να ζήσει για να βρει την ψυχική του ηρεμία. Είναι εκείνος ο φανταστικός άνθρωπος που θα σε ακούσει, χωρίς να σε κρίνει. Είναι η παρέα σε μάτια κρυφά δακρυσμένα. Είναι η συμβουλή στο πρόβλημα, χωρίς να σου παίρνει τα πενήντα ευρώ από την τσέπη στα 45 λεπτά.
Για αυτό βλέπουμε anime, ρε νούμερα. Πείτε μας παιδιά, πείτε ανώριμους, πείτε ό,τι θέλετε! Σας γράφουμε στις όμορφες σελίδες των manga μας! Κανά δυο-τρεις μπορεί και στα παπάρια μας, αλλά είπα να είμαι κύριος!
Κλείνω με μια από τις αγαπημένες μου φράσεις, γιατί τι σκατά φιλοσοφώ τόση ώρα:
“Don’t you dare give up again! Instead of facing your problems, you locked yourself away and hid in the darkness because you thought it was the easiest thing to do.”
-Asta, Black Clover
Βίρα τις άγκυρες αρρωστάκια μου!!!
