«Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα» έλεγε ένα τραγούδι και επειδή τίποτα δεν το χρησιμοποιούμε εδώ πέρα με την κανονική του έννοια, έρχομαι εγώ και ρωτώ…
Τόση ανάγκη έχουν να σου λένε ψέματα;
Αν είσαι από τους τυχερούς, με ανθρώπους γύρω σου που σου λένε την αλήθεια, γιατί κλωτσάς έτσι την τύχη σου;
Γιατί ναι! Τύχη είναι ν’ ακούσεις την αλήθεια, όσο δύσκολη κι αν είναι. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που την αποφεύγουν σαν τον διάολο το λιβάνι, που αρχίζω ν’ αναρωτιέμαι μήπως τελικά να σκεφτούμε σοβαρά τον ομαδικό εξορκισμό!
(Θα λείπω σε αυτή τη μάζωξη, δεν είναι να ψάχνεσαι με ξέμπαρκα δαιμόνια που μπορεί να περάσουν για βόλτα)
Ας είμαστε ρεαλιστές˙ όλοι έχουμε πει στην καλύτερη έστω και ένα ψεματάκι! Και μάλιστα είχαμε και λόγο που μας ώθησε σ’ αυτή την πράξη.
«Φοβήθηκα, ντράπηκα, ήθελα να κερδίσω κάτι», καθένας διαλέγει δικαιολογία και παίρνει.
Μια ρημάδα, όμως, δικαιολογία δεν μπορεί να την επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μου:
«Το έκανα για το καλό σου».
Έλα ρε αδερφέ! Εσένα περίμενα να μεριμνήσεις για την ευζωία μου!
Και δεν μου λες; Όταν αποκαλυφθεί η παπάτζα σου, τι γίνεται τότε;
Πόσο κρατάει η έννοια σου για το καλό μου; Πάει παραπέρα, εκεί που βασικό σου κίνητρο είναι να καλύψεις τον πισινό σου, παίζοντας το καλός άνθρωπος; Ή μήπως προχωράει μέχρι τη στιγμή που θα μάθω την αλήθεια και δεν θα σε σώζει ούτε παπάς, ούτε διάκος;
Λες ένα ψέμα και ποντάρεις στην τύχη σου στην πραγματικότητα.. Κανείς δεν σου εγγυάται πως δε θα αποκαλυφθεί.
Άρα παίζεις στο καζίνο την ψυχική ηρεμία αυτού που λες πως αγαπάς! Μεγάλη απόδειξη ενδιαφέροντος και σεβασμού, τι να σου πω!
Ας το σκεφτούμε σαν τη μούχλα που αναπτύσσεται σ’ ένα φρούτο μέσα σ’ ένα μπολ.
Από ένα φρουτάκι ξεκινάει και ξαφνικά, πριν προλάβεις να φτιάξεις έναν καφέ, τα βρίσκεις όλα να έχουν ετοιμάσει βαλίτσες για τον κάδο!
Και γιατί να με πάρεις στα σκουπίδια μαζί σου, δεν το κατάλαβα! Γιατί να με μολύνεις έτσι;
Ποιος σου είπε πως εσύ ξέρεις καλύτερα;
Αν δεν πιστεύεις πως αξίζει η αλήθεια σ’ έναν άνθρωπο τότε -συγνώμη κιόλας και με το μπαρδόν- αλλά από την αρχή γραμμένο τον είχες.
Μια χιλιοειπωμένη ατάκα σε τέτοιες φάσεις είναι το «δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω» ή άλλη αγαπημένη το «δεν ήξερα πώς θ’ αντιδράσεις».
Γεμίζουμε τον κόσμο με ψέματα και δικαιολογίες. Φτιάχνουμε σενάρια και σκηνές που μπροστά τους οι καλύτεροι σκηνοθέτες κατεβάζουν το κεφάλι.
Και γιατί; Γιατί φοβόμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας.
Μας έχουν πνίξει τόσο τα ψέματα, που δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ούτε το ίσκιο μας!
Κοιτάμε καχύποπτοι και περιμένουμε από πού θα μας έρθει.
Και αυτό είναι αποκαρδιωτικό.
Η σύνδεση είναι από τα πιο μαγικά πράγματα μέσα στο σύμπαν και την έχουμε καταντήσει μαθηματικά!
Τι έκανα (μείον) – πώς θ’ αντιδράσεις = τι με συμφέρει να πω.
Εγωισμός θεωρώ είναι το βασικότερο κίνητρο.
Κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας και κατακερματίζουμε αυτή του άλλου.
Άσε που μέσα σ’ όλο αυτό κάπου έχουμε χάσει και την ικανότητά μας ν’ ακούμε την αλήθεια. Σου μιλάει κάποιος ειλικρινά κι αν δεν σου αρέσει αυτό που ακούς, οριακά εύχεσαι να σου είχε πει ένα καλοφτιαγμένο παραμύθι.
Ωστόσο, μόλις περάσει το πρώτο σοκ, αναγνωρίζεις το σεβασμό που σου χάρισε απλόχερα και ας έχει κάνει κάτι που σε πλήγωσε. Σε γλίτωσε από σκέψεις, άγχος κι ένα κάρο δύσκολα συναισθήματα.
Είναι λίγο σπάνιο αλλά υπάρχει, πιστέψτε με!
Απλά είναι είδος προς εξαφάνιση.
Δυστυχώς δεν υπάρχει τρόπος να προστατευτείς από οποιονδήποτε δεν σε εκτιμά τόσο, ώστε να σου μιλήσει ανοιχτά, πάντα όμως μπορείς να είσαι εσύ ο άνθρωπος που θα έχει τη δύναμη και την αξιοπρέπεια να πει την πραγματική πλευρά των γεγονότων. Ίσως έτσι γίνεις παράδειγμα προς μίμηση, μιας και έχουμε πήξει στα προς αποφυγήν!
Και πού ξέρεις; Ίσως σιγά-σιγά καταφέρουμε να έρθει λίγη μαγεία από τη Uni-land στην γη, για να νιώσουμε ασφαλείς και ελεύθεροι από αυτό το άγχος.
