Όλοι φαντάζομαι έχει τύχει να ακούσετε τον όρο “το σύνδρομο του καλού παιδιού”. Ε, δίπλα σε αυτό ώρες-ώρες πιστεύω ότι πρέπει να γράψουν το όνομά μου από δίπλα και όχι για καλό. Σαν παράδειγμα προς αποφυγή.
Η αλήθεια είναι ότι έχουν υπάρξει στιγμές στην καριέρα μου που το έχω τερματίσει το σπορ. Αυτό που λένε “γύρνα και το άλλο μάγουλο”, ε! Πέφτω και με ποδοπατάνε κιόλας.
Θα μου πείτε “μα καλά χαζή είσαι”. Δεν είναι χαζομάρα, είναι ενσυναίσθηση. Μπορεί να είναι έμφυτο, αλλά μπορεί να σας, έτυχε όπως και σε μένα, να σας έμαθαν οι γονείς σας πόσο σημαντικό είναι να δείχνεις καλοσύνη, συμπόνια και να μπαίνεις στη θέση του άλλου πριν κρίνεις.
Ακόμα κι αν αυτός ο άλλος σου κάνει τη ζωή δύσκολη. Έχεις μάθει ν’ αντιδράς πάντα με ευγένεια, καλοσύνη, κατανόηση. Ενδόμυχα θες και την επιβεβαίωση ότι είσαι καλός άνθρωπος, αξίζεις και δεν είσαι υποκριτής.
Έχεις περπατήσει τόσες φορές με τα παπούτσια άλλων που δεν ξέρεις πόσα χιλιόμετρα πίσω είναι ξεχασμένα τα δικά σου. Γιατί τα δικά σου, ακόμα εκεί είναι και σε περιμένουν, κανένας άλλος δεν πρόκειται να τα φορέσει. Πολύ απλά επειδή όλοι βουλιάζουν σ’ ένα βούρκο και κανένας δεν έχει χρόνο ή όρεξη να δείξει κατανόηση σε σένα.
Απαιτούν όμως να δείξεις εσύ σε εκείνους. Με χειριστικό και ύπουλο τρόπο.
Βλέπεις το σύνδρομο του καλού παιδιού δεν κρύβεται. Οπότε σε παίρνουν χαμπάρι αμέσως και φροντίζουν να ξεζουμίσουν όλη την καλοσύνη και κατανόηση που έχεις να δώσεις.
Καταλήγεις στο τέλος να νιώθεις μαλακάς και κορόιδο που δεν είσαι κι εσύ λαμόγιο που καλύπτει τον κώλο του και κοιτάει την πάρτη του. Αναρωτιέσαι αν έχει νόημα να είσαι καλός σ’ έναν κόσμο γεμάτο σκουπίδια.
Μία αγαπημένη φίλη, μου είπε πρόσφατα ότι το σύνδρομο του καλού παιδιού είναι δικαιολογία μέχρι τα 25 το πολύ, μετά οφείλεις να μάθεις να διεκδικείς και να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου ακόμα κι αν σε βγάλουν κακό. Γιατί κανένας άλλος δεν πρόκειται να το κάνει για σένα.
Έχει απόλυτο δίκιο!
Αν ένας δικός μου άνθρωπος βρισκόταν σε μία τέτοια κατάσταση, αυτή ακριβώς θα ήταν και η δική μου συμβουλή. Έλα όμως που με τον εαυτό μας δεν μπορούμε να είμαστε το ίδιο αντικειμενικοί.
Γιατί εκεί που τα νεύρα σου έχουν γίνει τσατάλια και λες δεν πάει άλλο, έρχεται και στα σκάει το σύνδρομο και σου φυτεύει αμφιβολίες “ναι αλλά κι εσύ τότε είπες αυτό”, “τότε έκανες αυτό”, “ναι αλλά εσύ δεν είσαι τέτοιος χαρακτήρας”, “ναι αλλά άνθρωπος είναι, δείξε λίγο κατανόηση”.
Και να τα! τα ξένα παπούτσια και τα χιλιόμετρα. Κάπως έτσι φεύγει η μάχη από μέσα σου, λες ένα δεν πειράζει, να πα’ να γαμηθεί, την υγειά μου να έχω και θα γυρίσει ο τροχός. Έλα όμως που ο τροχός κάνει 200 χρόνια να γυρίσει αι όχι απλά δεν έχεις την υγειά σου από την καταπίεση και την υπερβολική κατανόηση, αλλά βγαίνουν τα αυτοάνοσα σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή.
Συνεχίζεις να αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να είσαι καλός άνθρωπος, αφού δεν βλέπεις δικαιοσύνη και αξιοκρατία πουθενά. Θα μου πεις αν δεν διεκδικήσεις εσύ το δίκιο σου, γιατί να το κάνει η κοινωνία για σένα; Ότι τι; Θα δουν την αδικία εις βάρος σου και θα αντιδράσουν; Ναι καλά! Εδώ γίνονται άλλα κι άλλα και δεν κουνιέται βλέφαρο. Με σένα θα ασχοληθούν; Πρόβλημά σου!
Είπαμε όλοι βουλιάζουν στο δικό τους βούρκο.
Βλέπεις όμως ότι το πρόβλημα σου, πρόβλημα μου, πρόβλημα του στοιβάζονται και κάπου σαν να μαζεύονται πολλά τα προβλήματα, μέχρι που γίνονται συλλογικά. Ακριβώς επειδή ο καθένας κοιτάει τον εαυτούλη του και τα προβλήματά του, αγνοεί το γεγονός πως και των άλλων τα προβλήματα κάποια στιγμή θα γίνουν προβλήματα και του ίδιου. Αλλά δεν βαριέσαι “ας φάνε παντεσπάνι”.
Πάμε όμως πίσω στον ατομικό βούρκο. Τι θα κάνεις εσύ με την υπερβολική σου ευαισθησία και κατανόηση.
Έχω να σας κάνω την εξής ερώτηση.
Πώς ξεριζώνεις τον ακρογωνιαίο λίθο της προσωπικότητάς σου; Ή μάλλον πώς μαθαίνεις να τον θωρακίζεις, ώστε να τον προσφέρεις μόνο στα άτομα που αξίζουν;
Πώς το κάνεις αυτό, που από όταν θυμάσαι τον εαυτό σου έδινες καλοσύνη απλόχερα, επειδή έτσι σε έμαθαν;
Όταν από παιδί έχεις συνδέσει την ενσυναίσθηση, την καλοσύνη με την αποδοχή και την επιβράβευση;
Πώς οριοθετεί κανείς την προσωπικότητα που έχει τόσα χρόνια, για να προστατέψει την πνευματική του υγεία;
Τι πρέπει να συμβεί για να πεις ”φτάνει μέχρι εδώ, θα αλλάξω τροπάρι”;
Δεν έχω βρει την απάντηση για μένα. Αν τη βρω θα τη μοιραστώ μήπως βοηθήσει καμιά ψυχή σαν την δική μου.
Αν κάποιος έχει την απάντηση παρακαλώ να μας πει κι εμάς το κόλπο. Το έχουμε ανάγκη.
