Τι άνθρωπος είσαι τελικά;
Βάλε ένα ποτό γιατί έρχεται περίεργη συζήτηση. Ας είναι δέκα το πρωί, θα το χρειαστείς, πίστεψέ με.
Πέτα τραύματα, κοινωνικές επιταγές, κάτι μαλακίες που σου έλεγε η θεία στα δέκα σου και πες μου εν τέλει τι μένει;
Υπάρχει άραγε κάποιος μέσα στους αιώνες που κατάφερε να βρει την ουσία του;
Ως τι γεννήθηκες; Τι λένε επιτέλους οι εργοστασιακές σου ρυθμίσεις;
Παίρνουν έναν υπολογιστή με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και του αλλάζουν καλώδια, μνήμες, ένας είχε αφήσει τον πύθωνα του να κοιμάται μέσα γιατί είχε ζέστη!
Άρα είμαστε έρμαιο καθενός που μας φέρνει κάτι στο σπίτι; Τελούμε κι εμείς υπό καθεστώς κατοχής του; Κρεβάτι για τα φίδια του, πειραγμένα μηχανήματα για να τα δείχνει στους φίλους του και να καμαρώνουν όλοι μαζί και κάπου εσύ στο περιθώριο να κοιτάς υποταγμένα.
Και οι τύποι που έκαναν ολόκληρες μελέτες για να φτιάξουν το κάθε μοντέλο μηχανήματος; Δεν ήξεραν τίποτα;
Θα μου πεις τώρα «κοπελιά εσύ βλέπεις στον ύπνο σου αγελάδες και μονόκερους, εμείς θα την πληρώσουμε που ξύπνησες στραβά;»
Αρχικά ναι!
Αλλά για σκέψου το λίγο ˙ υπάρχει άραγε κάποια εκδοχή μας μέσα στον χωροχρόνο που να είμαστε καθαρά «ο εαυτός μας»;
Και όχι δεν το λέω καθόλου ρομαντικά.
Αντιθέτως, αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι θα είχαν διαπράξει έγκλημα αν δεν τους μάντρωνε η θρησκεία και ο φόβος της κόλασης, ή πόσοι θα έκαναν όντως οικογένεια, αν δεν το έδινε ως απαίτηση η κοινωνία -και η Ελληνίδα μάνα!!!
Μας φύτεψαν τόσα στοιχεία τα οποία κάπου βαθιά μέσα μας «κλωτσάνε» και δεν σκεφτήκαμε καν να τ’ αμφισβητήσουμε για να νιώσουμε εμείς καλύτερα!
Και αν δεν μπορώ να νιώσω όπως διακαώς προσπαθήσατε να μου μάθετε; Αν το ένστικτό μου φωνάζει κάτι άλλο;
Εκείνη η μικρή φωνή που συνεχώς αμφισβητούμε, έχει άραγε επαφές με αυτόν τον «πραγματικό εαυτό»;
Μας μεταφέρει μηνύματα κάποιου χαρακτήρα που κρύβεται βαθιά μέσα στην γη μας;
Και αν αποφασίσω να σκάψω τόσο βαθιά τι θα βρω;
Χρυσάφι;
Νερό;
Ή λάκκο με φίδια;
Και θα το αντέξω; Θα καταφέρω να το διαχειριστώ; Θα γεμίσουμε ακόμα περισσότερους δολοφόνους; Ή μήπως θα δούμε περισσότερα χαμόγελα;
Σου λέει ότι οι άνθρωποι επηρεαζόμαστε και σχηματιζόμαστε από το περιβάλλον μας.
Άρα δεν έχω κανένα δικό μου χαρακτηριστικό;
Είναι όλα της μάνας, του πατέρα, του δασκάλου, των τραυμάτων και των επιτυχιών.
Δικό σου τι είναι γαμώ το κεφάλι σου;
Αν βάλεις κάτω τον χαρακτήρα σου, τις ατάκες σου, τις συμπεριφορές σου και τις αποσυναρμολογήσεις, όπως είχες κάνει σ’ εκείνο το ρολόι όταν ήσουν πέντε που ήθελες να δεις τι έχει μέσα, θ’ ανακαλύψεις πως καθετί συνδέεται και με έναν άνθρωπο της ζωής σου.
Από την μεγάλη σου ανάγκη να κάνεις οικογένεια πριν τα τριάντα, μέχρι την επανάσταση του «δεν θα δείτε εγγόνια ποτέ», κάποιος έχει βάλει το χεράκι του!
Και τότε όμως; Δικό σου; Κατάδικό σου; Τι είναι;
Μήπως είναι αυτό το αίσθημα του «κάτι δεν πάει σωστά»;
Γιατί ναι, ας είμαστε ρεαλιστές, όλα παίζουν.
Υποταγή στα πρότυπα της κοινωνίας, πλύση εγκεφάλου από τους γονείς, σύνδρομα, τραυματικές εμπειρίες κι άνθρωποι που περπατάνε στον δρόμο και κάποιος τους έχει πιάσει από το μπατζάκι, το τραβάει και τους λέει «κάτι πάει λάθος, άκουσέ με, δεν σε γεμίζει αυτό που συμβαίνει, εσύ άλλο πράγμα θες».
Κανείς όμως δεν σταματάει να δει τι σέρνει μαζί του. Δυναμώνει τα ακουστικά και τραβάει δρόμο λες και δεν θα φτάσουμε όλοι στον ίδιο προορισμό.
Πήξαμε από ομάδες ανθρώπων που με ολιστική διάθεση διαλαλούν πως η δική τους οπτική είναι η σωστή!
Όχι φίλε μου, σωστό είναι ό,τι σε προστάζει η ψυχή σου και το ένστικτό σου.
Είναι εντάξει στη μέση της διαδρομής να πεις «εγώ θα στρίψω εδώ» και να πας να πιείς μπίρες με εκείνη την εσωτερική φωνή.
Αυτή θυμάται με τι καλώδια και τι θύρες βγήκες στην αγορά και μπορεί να σε βοηθήσει να συναντήσεις την αληθινή σου ύπαρξη.
Κι εδώ που τα λέμε…
Ίσως είναι κι η σημαντικότερη γνωριμία που θα κάνεις στη ζωή σου.
