Αθήνα.
Μια Κυριακή του Ιούλη.
Μια συναυλία που, χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει, βαθιά μέσα μου ήξερα πως την χρειαζόμουν. Ένα εισιτήριο που αγοράστηκε τόσο αυθόρμητα κι αστραπιαία, όπως τότε.
Ιούνιος 2000. Ιούλιος 2001. Ιούλιος 2002.
Και λίγο πιο πριν, τέλη δεκαετίας ‘90.
Και λίγο μετά, αρχές ‘00s.
Όπως κάθε καλοκαίρι. Στα πλαίσια των πολιτιστικών εκδηλώσεων της πόλης. Σε μια πόλη επαρχιακή που ζωντάνευε καλλιτεχνικά και πολιτιστικά – ως επί το πλείστον – το καλοκαίρι. Γνωστά πια τα σημεία πώλησης, σταθεροί οι χώροι κι οι σκηνές διεξαγωγής των live. Μετά την πρώτη φορά, ξέραμε. Με το που έσκαγε το έντυπο πρόγραμμα του καλοκαιριού κι οι πρώτες αφίσες στην πόλη, ξέραμε. Πλησίαζε η πολυπόθητη στιγμή που θα ανταμώναμε ξανά: εμείς, οι φίλοι κι οι πιο αγαπημένοι μας καλλιτέχνες στον ίδιο χώρο, σε μια συνύπαρξη που φάνταζε οριακά μυσταγωγική. Μοναδική και σπάνια.
Τότε, λοιπόν, που μόλις βλέπαμε να γεμίζει η πόλη με αφίσες από τα επικείμενα live των αγαπημένων μας καλλιτεχνών, τρέχαμε με το χαρτζιλίκι στο χέρι στα ταμεία της διοργάνωσης ή στα δισκοπωλεία, ώστε να προμηθευτούμε το πολυπόθητο εισιτήριο.
Σπεύδαμε, όχι με άγχος κι αγωνία να προλάβουμε μη βγει sold-out και δε βρούμε εισιτήριο [όπως συμβαίνει σήμερα, στην εποχή των e-tickets και των online queues], όχι· αλλά με τη λαχτάρα να πάρουμε στα χέρια μας το πολυπόθητο χαρτάκι που επιβεβαίωνε πως θα είμαστε εκεί, με την παρέα, στον ίδιο χώρο με τους καλλιτέχνες που μέχρι εκείνο το βράδυ τους ακούγαμε στα ηχεία ή στο Walkman/discman μας -[το mp3 ήρθε αργότερα, μη βιάζεσαι 😜] παίζοντας σε λούπα τόσο τα αγαπημένα μας κομμάτια όσο και τον πιο πρόσφατό τους δίσκο.
Αυτή η λαχτάρα, ν’ακούσεις ζωντανά τις φωνές και τις μελωδίες που σε συνοδεύουν κάθε μέρα στο διάβασμα, στο σπίτι, στο δρόμο, στα διαλείμματα του σχολείου, σε γιορτές, χαρές και συγκινήσεις.
Τραγούδια που έχεις συνδυάσει με στιγμές της ζωής που φάνταζαν μεγάλες και δραματικές, ενώ πια αποτελούν υπέροχα κομμάτια ενός υπέροχου, μεγάλου και μοναδικού παζλ: της ζωής σου.
Στιγμές κι αναμνήσεις από πάρτυ γενεθλίων, σχολικές γιορτές κι εκδρομές, αποφοιτήσεις, βόλτες, καλοκαιρινές διακοπές, πανηγύρια, θερινά σινεμά, ξενύχτια, αγκαλιές και πρώτα φιλιά.
Δάκρυα χαράς, συγκινήσεις, αποχωρισμοί κι αποχαιρετισμοί. Όλα με το δικό τους κομμάτι να παίζει στο background· με το τραγούδι που έγινε το soundtrack της στιγμής σου, το μουσικό χαλί της ανάμνησής σου.
Ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο· σε εποχές που κάποτε φάνταζαν δύσκολες κι ατέλειωτες, τότε που συχνά [ίσως και να] βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε.
Και τώρα; Στο σήμερα, χρόνια μετά, με περισσότερη ωριμότητα, περισσότερες εμπειρίες και λιγότερο δράμα, κοιτάμε πίσω με μια γλυκιά νοσταλγία, κρατώντας τα θετικά και τα όμορφα [εντάξει, και τα μαθήματα 😉] και μπροστά με ευγνωμοσύνη για τη ζωή που έχουμε ζήσει.
Ένα ταξίδι με σταθερή συντροφιά τις νότες. Κάθε χρόνο.
Κάθε εποχή.
Μα λίγο παραπάνω τα καλοκαίρια.
Στα πιο αγαπημένα μας θερινά live.
Υ.Γ.: Ζήσε τη στιγμή. Κράτα το εισιτήριο αναμνηστικό. Κι έστω για λίγο, ξέχνα πως έχεις κινητό. Ούτε φωτογραφίες ούτε βίντεο. Άκου, χόρεψε, τραγούδησε. Και πού ξέρεις· ίσως η εμπειρία να αποδειχθεί καλύτερη των ντοκουμέντων. 😉
Καλό – συναυλιακό – καλοκαίρι, όπου κι αν σε βρίσκει!
