Carpe Diem

Αθήνα. Μια Κυριακή του Ιούλη. Μια συναυλία που, χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει, βαθιά μέσα μου ήξερα πως την χρειαζόμουν. Ένα εισιτήριο που αγοράστηκε τόσο αυθόρμητα κι αστραπιαία, όπως τότε....

Διάβασα κάπου, κάποτε πως ”we have all been the villain in someone else’s story”, δηλαδή «ο καθένας μας έχει υπάρξει ο κακός στην ιστορία κάποιου άλλου». Βαριά κουβέντα ή μεγάλη...

Ήταν μια εποχή που οι Κυριακές μύριζαν μακαρόνια με κιμά και όχι burnout. Το τηλέφωνο είχε καλώδιο, τα ραντεβού καθυστερούσαν δέκα λεπτά χωρίς πανικό, και το πιο “social” που είχαμε...

Μας χρωστάμε ακόμα έναν Αύγουστο – ένα τελευταίο κομμάτι ανέμελης χαράς, παιχνιδιού και δροσιάς, που ίσως ξεχάσαμε να ζήσουμε πλήρως στα προηγούμενα χρόνια. Με κάθε βουτιά, κάθε γέλιο και κάθε...

*Αύγουστος, 2021. Σκέψεις που έγιναν λέξεις ένα ακόμα καλοκαίρι που η χώρα καιγόταν. Δυστυχώς, όμως, παραμένουν θλιβερά επίκαιρες μέχρι και σήμερα, Ιούλιο του 2025, σαν να τις έγραψα μόλις χθες....

Λύκειο. Ήμουν δεν ήμουν δεκαεπτά, δεκαοκτώ ετών. Ήθελα να δώσω πανελλήνιες και να περάσω σε σχολή ψυχολογίας. Είχε κλειδώσει μέσα μου η ιδέα: ήθελα να γίνω ψυχολόγος, ώστε να βοηθήσω...

Και πάλι εδώ. Δευτέρα βράδυ κι ίσα που έχει ξεκινήσει η βδομάδα για τον Φίλιππο. Ακόμα μία εβδομάδα δίχως κάτι το συνταρακτικό, οτιδήποτε έξω απ̓ τα συνηθισμένα. Δεν αποτελεί έκπληξη...

Με ρώτησαν οι φίλοι μου αν είμαι καλά. Την αλήθεια; Όχι, δεν είμαι. Νόμιζα μου πέρασε. Νόμιζα δε με ενοχλεί πια να βρίσκεσαι τριγύρω. Στην ίδια πόλη. Στο διπλανό μαγαζί....

Μολύβι και χαρτί. Πληκτρολόγιο κι οθόνη. Με τον παραδοσιακό ή το σύγχρονο τρόπο, όσο υπάρχει έμπνευση, γράφουμε. Ω, ναι, έτσι απλά. «Μα καλά, τι σε εμπνέει να γράφεις κείμενα;», ρωτούν...

Περασμένες έντεκα. Φώτα κλειστά. Όπως τα στόματα. Πόρτα ανοιχτή. Σαν την καρδιά πριν πληγωθεί. Το κρύο μπαίνει μες το δωμάτιο, μα δεν περίμενα αυτό για να μουδιάσω. Αυτό απλά με...