Μας χρωστάμε ακόμα έναν Αύγουστο – ένα τελευταίο κομμάτι ανέμελης χαράς, παιχνιδιού και δροσιάς, που ίσως ξεχάσαμε να ζήσουμε πλήρως στα προηγούμενα χρόνια. Με κάθε βουτιά, κάθε γέλιο και κάθε ηλιοκαμένο λεπτό, θυμόμαστε πως η ζωή είναι μικρή, αλλά πάντα μπορούμε να της δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Όχι μόνο σ’ εκείνη, αλλά και σε εμάς τους ίδιους.
Το πρώτο μισό του Σεπτέμβρη με βρήκε στο νησί.
Κεφάλαιο: επιστροφή στις ρίζες.
Ήλιος και θάλασσα, κι εγώ να ζω μέσα στα χρώματά τους. Να τα φοράω με χαμόγελα χαράς ή/και γλυκιάς, παιδικής νοσταλγίας.
Χαρά, γιατί έχω ακόμη το προνόμιο να’μαι καλά, να’μαι γερή, απολαμβάνοντας ακόμη και μες την παράνοια της καθημερινότητας το ζεστό χάδι του ήλιου και το δροσερό αεράκι στο δέρμα μου.
Νοσταλγία, φυσικά γιατί τα πιο ανέμελα καλοκαίρια μου τα έζησα τότε· τόσο στα…μικράτα μου όσο και στην πρώιμη ενήλικη ζωή μου.
Τότε που ακόμη αποζητούσα κι απολάμβανα τη θάλασσα από Ιούνιο ως Σεπτέμβρη. Δεν έσκαγα απ’τη ζέστη, γιατί δε με απασχολούσε καν η θερμοκρασία.
Ήμουν μόλις δύο βήματα και μια βουτιά μακριά απ’το νερό. Με το πρώτο κοκκίνισμα απ’τον ήλιο, γελούσα, πίεζα απαλά το δέρμα με το δάχτυλο, και μόλις έβλεπα κυκλάκια λευκού δέρματος κάπου ανάμεσα στο ροζ, ήξερα πως ήρθε η ώρα για δροσερό ντουζ και τζελ αλόης ή δροσιστικό γιαούρτι (όχι βρώσιμο ντε· το άφτερ-σαν γνωστής ελληνικής εταιρείας εννοώ.) 😜
Προφανώς έτσουζε λιγάκι το δέρμα με το κυριολεκτικά ηλιοκαμένο μας λουκ, αλλά χασκογελούσαμε – συνήθως με τα ξαδέρφια μου – που πάλι ξεχαστήκαμε τόσες ώρες κάτω απ’τον ήλιο. Παίζαμε, βουτούσαμε με τις μάσκες στο βυθό, μαζεύαμε κοχύλια και βοτσαλάκια αναμνηστικά, ενώ για κολατσιό στην παραλία τρώγαμε φρούτα και ατζούρια (ξυλάγγουρα για τους εκτός Κρήτης). 😋
Στις διακοπές και το κάμπινγκ, οι δικοί μας κλασικά κουβαλούσαν ολάκερο το σπίτι μαζί, αλλά εμείς μάλλον δε θέλαμε πολλά. Μονάχα τις βουτιές, τα παιχνίδια, τα φρούτα και τα γέλια μας.
Με μια λέξη; Ανεμελιά. Αυτά τα καλοκαίρια μου λείπουν.
Αυτά τα καλοκαίρια νοσταλγώ και θέλω ξανά. Κι αυτά είναι που – ίσως περισσότερο από ποτέ έχω μεγάλη ανάγκη. Έχω χορτάσει πια ατελείωτα καλοκαίρια στην πόλη. Έχουν κι αυτά τη χάρη τους, δε λέω, και παράπονο δεν έχω.
Συνήθως βρίσκω τρόπους να προσαρμόζομαι στη συνθήκη, και τελικά να απολαμβάνω τη στιγμή. Φεστιβάλ, συναυλίες, θερινά σινεμά, δροσερά κοκτέιλ σε αυλές και ταράτσες, κι ατέλειωτο σεργιάνι στο κλεινόν άστυ. Όμορφες – αθηναϊκές ως επί το πλείστον – στιγμές. Ωστόσο, τελευταία μου λείπει όλο και συχνότερα εκείνη η γεύση θερινής ανεμελιάς κι αυτή η δροσιά της «πρώιμης νιότης».
Ναι, ομολογώ πως έχω μετανιώσει για όλα εκείνα τα Σαββατοκύριακα και τριήμερα που έχασα στην πρότερη ενήλικη ζωή μου. Για όσα δεν έζησα, αφού δεν τους έδωσα περισσότερο χώρο και χρόνο. Προσκλήσεις σε εκδρομές που απέρριπτα ξανά και ξανά, αφού «δεν μπορώ, δουλεύω», «δεν παίζει διήμερο ρεπό», «άδεια μες τη σεζόν; ούτε καν!» κι άλλα τέτοια.
Τους φίλους που έβλεπα πιο αραιά, γιατί εκείνοι έκαναν διακοπές και μπάνια, ενώ εγώ δούλευα. Τις σχέσεις που δεν έζησα στο φουλ, γιατί νόμιζα ότι προτεραιότητα είχε πάντα η δουλειά.
«Έτσι έχει η κατάσταση• take it or leave it» θυμάμαι να λέω με θράσος κι ελαφρώς θιγμένη.
Όχι, δεν ήταν πίεση ή τελεσίγραφο απ’τον εκάστοτε άνθρωπο δίπλα μου (σύντροφο ή φίλο), αλλά νοιάξιμο, προσπάθεια για τη σχέση (το effort που λέμε σήμερα ντε!) και μια υπενθύμιση, έκκληση σχεδόν, να συνειδητοποιήσω πως η ζωή είναι μικρή.
Πως, ναι, έχουμε υποχρεώσεις και δουλειές, αλλά χρωστάμε στους εαυτούς και στους ανθρώπους μας, (πολλή) ξεκούραση, χρόνο, στιγμές κι αγάπη.
Όχι, δεν είναι γκρίνια. Είναι διαπίστωση. Ίσως κι ένας μικρός απολογισμός. Μα πάνω απ’όλα είναι αλλαγή οπτικής κι επαναπροσδιορισμός των προτεραιοτήτων μου στη ζωή.
Θες που συμπλήρωσα 18 χρόνια στον τουριστικό κλάδο, και κάπως… έγκωσα;
Θες που ο Σεπτέμβρης με βρήκε στο νησί, και κάπως… νοστάλγησα;
Ή μήπως φταίει που πλησιάζουν τα γενέθλιά μου;
Ποιος ξέρει.
Αυτό που εγώ αισθάνομαι και σίγουρα γνωρίζω πια, είναι ότι χρωστάω.
Έναν ακόμα Αύγουστο.
Μία (τουλάχιστον) συγγνώμη.
Μία (δεύτερη) ευκαιρία.
Και μία ακόμα αλλαγή.
Τόσο σε μένα όσο και σε ανθρώπους της ζωής μου.
Γιατί η ζωή είναι όντως μικρή.
Μα εγώ δεν είμαι πια.
Μεγάλωσα.
Μετάνιωσα.
Άλλαξα.
Τελείωσε το «δε βαριέσαι».
Οι αποφάσεις μας φέρουν ευθύνες.
Οι πράξεις μας έχουν συνέπειες.
Κι εμείς; Εμείς ίσως ήρθε ο καιρός να βαδίσουμε ξανά στα ίδια μέρη, εξερευνώντας ή χαράζοντας νέα μονοπάτια.
Να θυμηθούμε τις ρίζες μας.
Να τις επαναπροσδιορίσουμε, αν χρειαστεί.
Και με ξεκούραση, φροντίδα, ήλιο και φως, να μάθουμε ξανά ν’ ανθίζουμε, αγκαλιάζοντας και πάλι τρυφερά εκείνο το ανέμελο παιδί μέσα μας. 🌻
