Αθήνα. Μια Κυριακή του Ιούλη. Μια συναυλία που, χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει, βαθιά μέσα μου ήξερα πως την χρειαζόμουν....

Διάβασα κάπου, κάποτε πως ”we have all been the villain in someone else’s story”, δηλαδή «ο καθένας μας έχει υπάρξει...

Ήταν μια εποχή που οι Κυριακές μύριζαν μακαρόνια με κιμά και όχι burnout. Το τηλέφωνο είχε καλώδιο, τα ραντεβού καθυστερούσαν...

Μας χρωστάμε ακόμα έναν Αύγουστο – ένα τελευταίο κομμάτι ανέμελης χαράς, παιχνιδιού και δροσιάς, που ίσως ξεχάσαμε να ζήσουμε πλήρως...

*Αύγουστος, 2021. Σκέψεις που έγιναν λέξεις ένα ακόμα καλοκαίρι που η χώρα καιγόταν. Δυστυχώς, όμως, παραμένουν θλιβερά επίκαιρες μέχρι και...

Λύκειο. Ήμουν δεν ήμουν δεκαεπτά, δεκαοκτώ ετών. Ήθελα να δώσω πανελλήνιες και να περάσω σε σχολή ψυχολογίας. Είχε κλειδώσει μέσα...

Και πάλι εδώ. Δευτέρα βράδυ κι ίσα που έχει ξεκινήσει η βδομάδα για τον Φίλιππο. Ακόμα μία εβδομάδα δίχως κάτι...

Με ρώτησαν οι φίλοι μου αν είμαι καλά. Την αλήθεια; Όχι, δεν είμαι. Νόμιζα μου πέρασε. Νόμιζα δε με ενοχλεί...

Μολύβι και χαρτί. Πληκτρολόγιο κι οθόνη. Με τον παραδοσιακό ή το σύγχρονο τρόπο, όσο υπάρχει έμπνευση, γράφουμε. Ω, ναι, έτσι...

Περασμένες έντεκα. Φώτα κλειστά. Όπως τα στόματα. Πόρτα ανοιχτή. Σαν την καρδιά πριν πληγωθεί. Το κρύο μπαίνει μες το δωμάτιο,...