(Φωτογραφία άρθρου από τον Ζήση Τσούμπο και την Athens Voice, επειδή πολύ μας άρεσε)
Πόσο μας κάνει 30.000+2;
Κωστάκη, άσε κάτω το κομπιουτεράκι! Αμάν!
Λένε, λοιπόν, πως αποδεκτό είναι ό,τι φέρνει μετρήσιμα αποτελέσματα. Τα μαθηματικά για παράδειγμα.
Τι γίνεται, όμως, όταν μια απλή πράξη μάς δίνει κάτι πάνω απ’ τον εαυτό μας;
Σύνδεση, έκφραση, εκτόνωση.
Μνημόσυνο ψυχών ζώντων και μη, ελπίδα πως δεν είμαστε τελικά τόσο χαμένοι και τόσο μόνοι.
Κάθαρση κάθε κακού, σαν να αλλάξαμε δέρμα μέσα σε τρεις ώρες και το αφήσαμε εκεί˙ σπονδή μαζί με το παρελθόν και κάθε μας πληγή. Αριθμητής και παρονομαστής η θέληση να ζήσουμε από δω και πέρα με την ίδια δύναμη, ενότητα.
Όλα αυτά συνέβησαν στη συναυλία των ‘Λόγος Τιμής’ στο ΟΑΚΑ.
Κάθε φωνή και μια ιστορία που στέλναμε προς τον ουρανό. Φωνές που τις έπαιρναν οι προβολείς και έφταναν πέρα από τη στρατόσφαιρα, αρκετά μακριά, για να πούμε πως δεν μας βαραίνουν πια.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Σαν άνθρωποι, μπορεί κάποιοι να εκφραζόμαστε με πιο ιδιαίτερο τρόπο – στην προκειμένη η υπογράφουσα που σας βγάζει εδώ όλα της τα ψυχολογικά. Not sorry! Οπότε δεν μπορούμε παρά να πούμε ένα ευχαριστώ σε εκείνους τους ανθρώπους που βρήκαν τις λέξεις που εμείς ψάχναμε, για να εκφράσουν όσα νιώθουμε.
Ομαδική ψυχοθεραπεία ήταν αυτή η συναυλία. Συγγνώμη κυρία ψυχολόγε μου, αλλά ΑΥΤΌ ήταν ο ορισμός της συνεδρίας!
Καλό το «πες μας τι συνέβη στα δέκα σου και πώς ένιωσες», δε λέω, το σεβόμαστε. Αλλά πώς ν’ αγνοήσεις τη στιγμή που η φωνή βγαίνει από τα έγκατα του Άδη και μέσα σε πέντε λέξεις ξερνιούνται από συναισθηματικά μη διαθέσιμ@ πρώην, μέχρι εκείνο το βράδυ στα 16 σου που σκεφτόσουν να βάλεις ένα τέλος και να πάει να γαμηθεί όλο το σκηνικό!
Δεν υποτιμώ τη δουλειά των ψυχολόγων, άλλωστε αυτοί μας βγάζουν από τα σκατά κάθε εβδομάδα. Απλά, να μωρέ! Δεν είμαι σίγουρη πως δε θα τους κάνουν έξωση από το γραφείο, αν παίξουν στα ίδια ντεσιμπέλ.
Η ενέργεια, λένε, δεν εξαφανίζεται -κάτι σαν τη ψυχή. Η ενέργεια αυτής της συναυλίας που ζήσαμε ήταν σαν να επανέφερε την ψυχή μας στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Μέρες μετά και ακόμα να συνέλθουμε!
«Εγώ πάντως..»…
Έλα ρε Κωστάκη! Πες τη μαλακία σου γιατί θα σκάσεις, σε βλέπω τόση ώρα!
«Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί κάνετε έτσι. Δεν έχετε ξαναπάει σε συναυλία στην ζωή σας; Εγώ είχα πάει στον συγχωρεμένο τράπερ! Αααχχχ να προσέχεις τον Παντέλο ρεεε!».
Να ο Κωστάκης μας.
Ο Κωστάκης δεν πιστεύει στους ψυχολόγους.
Προχθές είπε πως η μάνα του «κράτησε το σπίτι της» κι ας τη σάπιζε κάθε μέρα ο πατέρας του. Πως, εντάξει, έφαγε και αυτός ξύλο μικρός, αλλά βγήκε άνθρωπος. Α! Και ότι οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές!
Όλα σε μια πρόταση! Κάτι σαν τις προτάσεις της κυβέρνησης για το μεταναστευτικό.
Φταίω τώρα εγώ να σε κάνω επαναπροώθηση στο Αιγαίο, να ψάχνεις λαγοκέφαλους, καμάρι μου;
Καλή η δημοκρατία αλλά αφού δεν θες να καταλάβεις ρε αδερφέ….άμα αρνείσαι να κοιτάξεις μέσα σου την πραγματικότητα και την αλήθεια σου….Ε, άνθρωπος είμαι και εγώ πόσα να αντέξω;
Να σημειωθεί πως τον Κωστάκη δεν τον ρώτησε ποτέ και κανείς αλλά το έχει συνήθειο να πετάγεται σαν την -μην πω καλύτερα- να πει τη μαλακία του. Όλοι έχουμε έναν τέτοιο κάπου, μα στη δουλειά, μα στην οικογένεια!
Γκόμενο να μην τον έχουμε μόνο κορίτσια!
Χέστηκα, Μαρία μου, αν έχει κοιλιακούς!
Όσο, λοιπόν, στην καθημερινότητα είμαστε σχεδόν αναγκασμένοι να συναναστρεφόμαστε «Κωστάκηδες» κάθε φύλου κι ηλικίας, αγανακτισμένοι αναρωτιόμαστε με ποιον σκατά θα μπορέσουμε να έχουμε μια επικοινωνία της προκοπής.
Και τότε έρχεται στο μυαλό η εικόνα από το drone και λες «ρε μαλάκα δεν γίνεται!!! Δεν είμαστε μόνοι μας!»
Σε μια πόλη που όλοι νομίζουν πως προωθεί τη μοναξιά, βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι και σου λένε «οοοόχι είμαστε όλοι το ίδιο! Νιώθουμε το ίδιο και δε θα ξανανιώσετε μόνοι σας όσο υπάρχουμε εμείς». Και τους πιστεύουμε, γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως έχουν δίκιο και ότι η ανάγκη για σύνδεση είναι πιο δυνατή από κάθε τουπέ και δηθενιά.
Ίσως τελικά κάπου εκεί είναι το νόημα…
Ν’ ανοίγουμε την ψυχή μας σε τέτοιες εμπειρίες και συναισθήματα που μέσα στα χρόνια θα προστίθενται σαν όροφοι σε πολυκατοικία. Να φτιάχνουμε ένα σπίτι για την ψυχή μας με γερά θεμέλια -ελπίζουμε δηλαδή- που μας εξελίσσει και μας απελευθερώνει.
30.000+2 ισούται με την κατάργηση της μοναξιάς σε όλο της το μεγαλείο.
Οπότε…
Εμείς ευχαριστούμε (όρθιοι) και ελπίζουμε να μην περιμένουμε πάλι δύο χρόνια για να ξαναβρεθούμε!
Εντάξει, λίγο κλισέ το κλείσιμο αλλά κάπως έπρεπε να ρίξω την μπηχτή!!!
