Δεν ξέρω αν όλες οι μαμάδες ονειρεύονται οικογενειακές στιγμές με παιδικά τραγούδια, ήρεμες βόλτες και κυριακάτικα πικνίκ.
Εγώ πάντως ονειρευόμουν να δω τα παιδιά μου κάποτε να τραγουδούν Nothing else matter των Metallica μαζί μου.
Και κάπως έτσι βρεθήκαμε στη δεύτερη μεγάλη συναυλία τους.
Εγώ, ο οκτάχρονος γιος μου που είχε μάθει απέξω ρεφρέν χωρίς να ξέρει καλά καλά αγγλικά, και ο μικρός μου δίχρονος που νόμιζε ότι πάμε «σε πάρτι με φωτιές και τύμπανα».
Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν κάνω παιδιά πίστευα πως οι συναυλίες είναι κάτι προσωπικό. Μια απόδραση. Ένα μέρος όπου χάνεσαι στη μουσική και ξεχνάς τα πάντα.
Τώρα πια οι συναυλίες είναι αλλιώς.
Τώρα κουβαλάς μωρομάντηλα δίπλα από το εισιτήριο.
Ωτοασπίδες δίπλα από το κραγιόν.
Και αντί να σκέφτεσαι μόνο ποιο τραγούδι θες να ακούσεις πρώτο, σκέφτεσαι αν το παιδί σου πεινάσει ακριβώς την ώρα που θα αρχίσει το αγαπημένο σου κομμάτι.
Το σπίτι πριν φύγουμε έμοιαζε με μικρή περιοδεία.
Ο μεγάλος άλλαζε μπλούζες μπροστά στον καθρέφτη λες και θα ανέβαινε ο ίδιος στη σκηνή. Ήθελε «να δείχνει ροκ». Ο μικρός πάλι φορούσε τη μπλούζα ανάποδα και χόρευε στο σαλόνι φωνάζοντας «talicaaaaa».
Κι εγώ κάπου ανάμεσα σε παγουρίνα, χαρτομάντηλα και φορτιστές κινητών, προσπαθούσα να συγκρατήσω αυτό το περίεργο συναίσθημα που έχουν οι γονείς όταν βλέπουν κάτι δικό τους να γίνεται οικογενειακή ανάμνηση.
Γιατί οι Metallica ήταν πάντα ένα κομμάτι της δικής μου ζωής.
Τους άκουγα σε εποχές που δεν είχα ιδέα αν θα γίνω μητέρα.
Σε βόλτες με αμάξι και ανοιχτά παράθυρα.
Σε δύσκολες μέρες.
Σε στιγμές που ήθελα να ξεσπάσω.
Και τώρα ξαφνικά στεκόμουν με δύο παιδιά δίπλα μου, μέσα σε χιλιάδες κόσμο, περιμένοντας να αρχίσει η μουσική.
Όταν έσβησαν τα φώτα, ο μεγάλος έσφιξε το χέρι μου.
Δεν είπε τίποτα.
Απλώς χαμογέλασε.
Και νομίζω εκείνη τη στιγμή κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι αγαπούν τόσο τις συναυλίες.
Όχι μόνο για τη μουσική.
Αλλά γιατί κάποιες στιγμές γίνονται γέφυρες.
Από τη ζωή πριν τα παιδιά… στη ζωή μαζί τους.
Οι πρώτες νότες ακούστηκαν τόσο δυνατά, που ο μικρός με κοίταξε σοκαρισμένος. Για τρία δευτερόλεπτα νόμιζα ότι θα αρχίσει να κλαίει.
Και μετά ξεκίνησε να χοροπηδάει.
Άναρχα.
Ξέφρενα.
Με εκείνον τον τρόπο που μόνο τα δίχρονα μπορούν, λες και όλος ο κόσμος είναι δικός τους.
Κάποια στιγμή γύρισε και μου φώναξε: «Μαμά, πάλι!»
Σαν να μπορούσε μια συναυλία να ξεκινάει από την αρχή κάθε πέντε λεπτά.
Ο μεγάλος τραγουδούσε τόσο δυνατά που στο τέλος έχασε τη φωνή του. Εγώ τον κοιτούσα και γελούσα γιατί έβλεπα τον εαυτό μου μικρότερο.
Εκείνη τη βραδιά δεν ένιωσα μόνο μαμά.
Ένιωσα άνθρωπος.
Ένιωσα ξανά το κορίτσι που κάποτε πήγαινε σε συναυλίες χωρίς υποχρεώσεις, αλλά αυτή τη φορά πιο γεμάτη.
Με δύο μικρά χέρια να με τραβάνε κάθε τόσο.
Με δύο παιδιά που μπορεί να μην καταλάβαιναν τους στίχους, αλλά καταλάβαιναν τη χαρά.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά η οικογένεια.
Να μοιράζεσαι πράγματα που αγαπάς πριν καν τα παιδιά καταλάβουν γιατί τα αγαπάς τόσο.
Η επιστροφή ήταν η αγαπημένη μου στιγμή.
Ο μικρός κοιμήθηκε στο αμάξι μέσα σε πέντε λεπτά.
Ο μεγάλος, μισοκοιμισμένος, μου είπε: «Μαμά… ήταν η καλύτερη μέρα.»
Κι εγώ εκείνη τη στιγμή ήθελα να παγώσω τον χρόνο.
Γιατί ήξερα ότι μεγαλώνουν γρήγορα.
Ότι κάποτε δεν θα χρειάζονται να τους κρατάω από το χέρι μέσα στο πλήθος.
Ότι κάποτε ίσως θα πηγαίνουν μόνοι τους σε συναυλίες.
Αλλά θα θυμούνται.
Θα θυμούνται πως η μαμά τους τούς πήγε Metallica.
Και εγώ θα θυμάμαι πως, για ένα καλοκαιρινό βράδυ, ήμασταν και οι τρεις χαμένοι μέσα στις κιθάρες, στα φώτα και σε μια ευτυχία τόσο δυνατή όσο η μουσική.
