Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που σταματώ για λίγο κι αναρωτιέμαι πότε ακριβώς χάθηκα. Όχι μόνο εγώ, αλλά κι εσύ. Πότε το βλέμμα μας έπαψε να συναντιέται με την ίδια ζεστασιά, πότε οι λέξεις μας έγιναν λίγες και βαριές και πότε η σιωπή άρχισε να λέει περισσότερα από όσα τολμούσαμε να ομολογήσουμε.
Δεν μπορώ να προσδιορίσω τη στιγμή. Ίσως γιατί δεν υπήρξε μία μόνο. Ίσως γιατί οι άνθρωποι δεν χάνονται ξαφνικά. Χάνονται λίγο λίγο, μέσα στις συνήθειες, στις υποχρεώσεις, στους φόβους και στις μικρές καθημερινές παραλείψεις.
Κάποτε το «εγώ» και το «εσύ» έμοιαζαν αρκετά για να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο κόσμο. Δεν είχαμε ανάγκη από μεγάλες υποσχέσεις, ούτε από εντυπωσιακές κινήσεις. Μας αρκούσε μια κουβέντα, ένα άγγιγμα, ένα χαμόγελο που έλεγε «είμαι εδώ». Εκείνες οι μικρές στιγμές ήταν που έδιναν νόημα στα πάντα. Τότε δεν φοβόμουν. Πίστευα πως ό,τι κι αν ερχόταν, θα το αντιμετωπίζαμε μαζί.
Με τον καιρό όμως άρχισαν να αλλάζουν όλα. Η ζωή μάς έφερε αντιμέτωπους με ευθύνες, άγχη και απαιτήσεις που δεν είχαμε φανταστεί. Προσπαθούσαμε να προλάβουμε τα πάντα, εκτός από εμάς. Μιλούσαμε για όσα έπρεπε να γίνουν, αλλά ξεχάσαμε να μιλάμε για όσα νιώθαμε. Κοιτούσαμε συνεχώς μπροστά, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι ο ένας απομακρυνόταν από τον άλλον.
Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, χάσαμε τον δρόμο που κάποτε γνωρίζαμε τόσο καλά.
Δεν ήταν ο θυμός που μας χώρισε. Ούτε κάποιο μεγάλο λάθος. Ήταν η συνήθεια να θεωρούμε δεδομένη την παρουσία του άλλου. Ήταν οι αναβολές, τα «θα το πούμε αύριο», τα «δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή». Μέχρι που μια μέρα κατάλαβα ότι το αύριο είχε γίνει χθες και πως ανάμεσά μας είχε δημιουργηθεί μια απόσταση που δεν μετριόταν σε χιλιόμετρα αλλά σε ανείπωτες σκέψεις.
Τότε άρχισα να ψάχνω όχι μόνο εσένα αλλά και εμένα. Γιατί όταν χάνεται μια σχέση, δεν χάνεται μόνο ο άνθρωπος απέναντί σου. Χάνεται κι ένα κομμάτι του εαυτού σου. Εκείνο που γελούσε πιο εύκολα, που ονειρευόταν χωρίς φόβο, που ένιωθε πως είχε έναν συνοδοιπόρο σε κάθε διαδρομή. Ανακάλυψα πως είχα αφήσει πίσω μου πράγματα που με έκαναν αληθινή. Κι ίσως το ίδιο να είχε συμβεί και σε εσένα.
Σήμερα δεν αναζητώ να επιστρέψω στο παρελθόν. Ξέρω ότι τίποτα δεν μένει ίδιο και πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Αναζητώ όμως κάτι πιο ουσιαστικό: να γνωρίσουμε ξανά ο ένας τον άλλον. Να αφήσουμε στην άκρη τις βεβαιότητες και να ρωτήσουμε ξανά «πώς είσαι;», όχι από συνήθεια αλλά από πραγματικό ενδιαφέρον. Να ακούσουμε χωρίς να διακόπτουμε, να καταλάβουμε χωρίς να κρίνουμε και να αγαπήσουμε χωρίς να απαιτούμε.
Έμαθα πως η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι μια καθημερινή επιλογή. Επιλέγω να μείνω, να προσπαθήσω, να καταλάβω και να συγχωρήσω. Επιλέγω να κάνω ένα βήμα προς τα εσένα, ακόμα κι όταν ο δρόμος φαίνεται δύσκολος. Γιατί οι σχέσεις δεν χάνονται από μια μεγάλη καταιγίδα. Συνήθως φθείρονται από τις μικρές σταγόνες που αφήνουμε να πέφτουν κάθε μέρα χωρίς να τις προσέχουμε.
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, ίσως να μιλούσα περισσότερο. Ίσως να άκουγα πιο προσεκτικά. Ίσως να άφηνα λιγότερο χώρο στον εγωισμό και περισσότερο στην κατανόηση. Όμως ο χρόνος δεν επιστρέφει. Εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να δώσω αξία στο σήμερα. Να μην αφήσω άλλη μια μέρα να περάσει χωρίς να σου πω όσα πραγματικά αισθάνομαι.
Πιστεύω πως πάντα υπάρχει ένας δρόμος επιστροφής, αρκεί να θελήσουν και οι δύο να τον περπατήσουν. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια ούτε θεαματικές κινήσεις. Χρειάζεται ειλικρίνεια, υπομονή και η διάθεση να ξαναχτίσουμε από την αρχή όσα κάποτε αφήσαμε να γκρεμιστούν.
Ίσως το νέο μας «μαζί» να μην μοιάζει με το παλιό. Ίσως να είναι πιο ώριμο, πιο αληθινό και πιο δυνατό, γιατί θα έχει γεννηθεί μέσα από τις δυσκολίες.
Στο τέλος της ημέρας καταλαβαίνω πως το σημαντικό δεν είναι ότι κάποτε χαθήκαμε. Το σημαντικό είναι αν έχουμε ακόμη τη δύναμη να ψάξουμε ο ένας τον άλλον. Αν μπορούμε να αφήσουμε πίσω τον φόβο, τις πληγές και τον εγωισμό και να πούμε ξανά: «Είμαι εδώ».
Γιατί το «εγώ» και το «εσύ» δεν είναι δύο αντίθετες έννοιες. Είναι δύο άνθρωποι που, όταν επιλέγουν να συναντιούνται ξανά και ξανά, δημιουργούν το πιο όμορφο «εμείς».
Κι ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής: ότι δεν έχει σημασία πόσες φορές χάνουμε τον δρόμο μας, αλλά πόσες φορές βρίσκουμε το κουράγιο να τον αναζητήσουμε ξανά, μαζί.
