Μου πήρε πολύ καιρό, θάρρος και στομάχι για να σου γράψω. Και πάλι, τώρα που γράφω δεν έχω αποφασίσει τι θέλω να πω για σένα. Είναι τόσα πολλά…
Μου λείπεις…
Σε ευχαριστώ…
Λυπάμαι…
Πολλά…
Ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ και τον κρότο που άφησε στη ζωή μου η απώλειά σου. Δεν περιμένεις στην ηλικία μας, να μαθαίνεις τέτοια νέα. Ή μάλλον να πω στην ηλικία μου; Γιατί για σένα ο χρόνος πάγωσε μία ανάσα πριν τα 28.
Ακόμα και τώρα που τα σκέφτομαι και προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά τις λέξεις στο μυαλό μου, τα χέρια μου τρέμουν, τα μάτια μου θολώνουν κι η ενοχή έχει κατασκηνώσει στη καρδιά μου. Έχει βγάλει ρίζες και μου τρυπάει τα κόκαλα.
Όλοι λένε, και μαζί με αυτούς κι η λογική μου, ότι δε θα έπρεπε να νιώθω ενοχές, δεν μπορούσα να ξέρω και δε θα μπορούσα να βοηθήσω. Αλλά σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις η λογική σκύβει το κεφάλι, ράβει το στόμα και κάνει χώρο στην ψυχή.
Γιατί μια ψυχή ήσουν ολόκληρη! Και Θεέ μου, τι ψυχή! Ολάνθιστη, πανέμορφη. Με μία δόση γλυκιάς τρέλας στην οποία δεν μπορούσε κανείς ν’ αντισταθεί. Με μυαλό ξυράφι, γατίσια ματιά και πηγαίο καλλιτεχνικό ταλέντο και ταπεραμέντο.
Έχουν περάσει σχεδόν 17 χρόνια απ’ όταν γνωριστήκαμε κι αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Δύο αναμνήσεις ξεχωριστές και τόσο ζωντανές, σαν να τις ζω τώρα, κι ας ήταν μία άλλη ζωή.
Εσύ κι η τρίτη της παρέας μας ήσασταν τα πρώτα άτομα για τα οποία μπόρεσα με σιγουριά να πω πως ήσασταν κολλητές μου. Γιατί κακά τα ψέματα, αυτοκόλλητες ήμασταν. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια κακή μας στιγμή. Μόνο καλές!
Γιατί αυτό έκανες πάντα… ερχόσουν σαν σίφουνας κι έκανες τα πράγματα πιο όμορφα κι ενδιαφέροντα. Απλά ήσουν ο εαυτός σου.
Θέλω πρώτα να πω ευχαριστώ…
Ευχαριστώ για τα χρόνια φιλίας που μου χάρισες. Γεμάτα γέλιο, δημιουργικότητα, ατελείωτες βόλτες, παραλίες, ξενύχτια και πολλά ακόμη. Που στεκόμασταν δίπλα η μία στην άλλη στα καλά και στα κακά. Δε θα άλλαζα στιγμή απ’ όσα ζήσαμε παρέα! Ευχαριστώ γιατί ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπου που είμαι σήμερα, το χρωστάω σε σένα και στην άλλη μας αυτοκόλλητη, που με πήρατε απ’ το χέρι και κάναμε μαζί ταξίδια δημιουργικά μέσα απ’ τη φαντασία μας. Γι’ αυτά και για πολλά ακόμα σε ευχαριστώ!
Μου λείπεις…
Μου έλειπες πριν φύγεις. Μεγαλώσαμε, ζούσαμε σ’ άλλα μέρη και κάπως σιγά-σιγά χαθήκαμε. Χαμπάρι δεν πήρα. Μπήκε στη μέση η ζωή, η ρουτίνα, οι υποχρεώσεις και κάπως ξεθωριάσαμε στο πέρασμα του χρόνου. Συμβαίνει αυτό καμιά φορά, όμως πάντα υπάρχει στο μυαλό, η βεβαιότητα πως ο άλλος είναι καλά, ζει τη ζωή του και προχωράει όπως κι εσύ. Κι όταν κάποια στιγμή θα ξαναβρεθείτε, θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Είναι κι ένας από τους λόγους που νιώθω ενοχές, ξέρεις… Μου έλειπες κι άφησα την τρέλα της καθημερινότητας να με παρασύρει. Το τίμημα που πλήρωσα για αυτήν την αναβλητικότητα θα το κουβαλάω μια ζωή μέσα μου.
Λυπάμαι…
Λυπάμαι που δεν κατάλαβα, που ΔΕΝ ΕΙΔΑ το σκοτάδι πίσω απ’ το χαμόγελό σου. Που δεν ήξερα ότι μας χρειαζόσουν. Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί για σένα. Που σε κατάπιε το σκοτάδι και το έμαθα μετά από καιρό.
Λυπάμαι που δεν είσαι εδώ να βάλουμε για άλλη μία φορά το “Easy A” και να τραγουδάμε το “Pocket Full Of Sunshine”, το τραγούδι που μισούσαμε ν’ αγαπάμε. Για όλες τις στιγμές που είχαμε να ζήσουμε παρέα και τώρα η θέση σου θα είναι άδεια. Για το τόσο άδικο παιχνίδι που σου έστησε η ζωή. Για το ότι ένιωθες τόσο μόνη και δεν κατάλαβες πόση πολλή αγάπη είχαν οι γύρω σου για σένα.
Δε θα ξεχάσω…
Στο υπόσχομαι αυτό! Δεν ξέχασα και δε θα ξεχάσω… τον ήχο της φωνής σου, το γέλιο σου, τα παρεΐστικα αστεία μας, όλες τις όμορφες στιγμές μας.
Θα τα θυμάμαι και για τις δυο μας!
Κι όταν θα με ρωτάνε για σένα, θα λέω ότι έφυγες.
Κι όταν θα θέλουν να μάθουν που είσαι… θα κοιτάω με χαμόγελο τον ουρανό και θα δείχνω το πιο φωτεινό αστέρι και θα απαντάω ότι είσαι κάπου εκεί ανάμεσα…
Φωτίζεις τη ζωή μας, όπως όταν ήσουν εδώ!
