Μου λείψατε!
Οι τελευταίοι έξι μήνες ήταν… σαν να περνούσα (που ακόμα περνάω, ας μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου) πίστες! Κάθε μία με άλλο επίπεδο δυσκολίας. Πένθος, σταυροδρόμια, πείσμα κι αφοσίωση. Με πήγε τρένο και συνεχίζει!
Παρ’ όλα αυτά, χρειάζεται να βρω ένα τρόπο να γράφω στο αυτοκίνητο! Αν κάτι με έχει σώσει αυτό τον καιρό, είναι οι διαδρομές με το αυτοκίνητο και οι άνθρωποί μου, πάντα εκεί!
Οπότε, απόψε, θα επιλέξω να ξεδιπλώσω το δεύτερο, με τεράστια ευγνωμοσύνη. Για εκείνους τους ανθρώπους που είναι μέρος της καρδιάς μου! Χωρίς αυτούς, πραγματικά, δε θα μπορούσα να ανταπεξέλθω!
Μια μέρα, λοιπόν, κάπου στην τέταρτη πίστα, στο παραπάνω σταυροδρόμι, πλέον νιώθω καταβεβλημένη, ανίκανη να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου! Σε κατάσταση πανικού και το μόνο που ήθελα, ήταν να φύγω! Υπάρχει ένας άνθρωπος, που δεν χωράει σε «κουτάκια». Με τους δικούς του πελώριους δαίμονες να παλεύει. Κι όμως, είναι το μόνο άτομο μέχρι στιγμής, που με ηρεμεί.
Είναι η απάντησή του, που γειώνει το καθετί!
«Γάμησέ τους! Αν θες βοήθεια, έρχομαι κι εγώ!»
Είναι ο χρόνος και ο χώρος που μου δίνει να συζητήσω –ή όχι– αυτό που με απασχολεί. Είναι οι σκέψεις του, που μοιράζεται μαζί μου και μου εφιστεί την προσοχή σε πράγματα. Είναι που με φροντίζει με το να μου μαγειρέψει, να μου βάλει ένα ποτήρι κρασί. Αν το παρακάνουμε, με κοιμίζει, για να μη βγω στο δρόμο έτσι.
Με το που τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω ότι είμαι φρικαρισμένη, η απάντηση άμεση κι απλή: «είμαι σπίτι, σε περιμένω».
Νιώθω αμέσως να φεύγει ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου. Σε όλη τη διαδρομή, ήρεμη πια και διαυγής, εντοπίζω τα προβλήματα και βρίσκω τις λύσεις και συζητάω με τον εαυτό μου, αν αξίζει τον κόπο να μείνω και να το παλέψω ή είναι καλύτερα να βρω κάτι άλλο, στο επαγγελματικό μου δίλλημα.
Στο γύρνα, πλέον ήμουν ήρεμη κι είχα πάρει όλες μου τις αποφάσεις, που στηρίζω ακόμα.
Εδώ, λοιπόν, είναι το καλύτερο κομμάτι! Οι συνέπειες αυτής της απόφασης, η πίστα στην οποία βρίσκομαι! Απίστευτες ώρες δουλειάς, πίεση, αντίξοες συνθήκες, τραγελαφικές καταστάσεις!
Όλο αυτό, μπορώ να το διαχειριστώ για ένα και μόνο λόγο: τους συνάδελφους μου. Συν-αδερφοί φίλε! Δεν υπάρχει αυτό που ζούμε! Ο καθένας, από το μετερίζι του, έχουμε βάλει πλάτη και σπρώχνουμε να βγει ένα καλό αποτέλεσμα.
Κρασάρουμε, σπάμε από την πίεση, μα είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο, για μια μεγάλη αγκαλιά. Να σηκώνουμε ο ένας τον άλλο και να συνεχίζουμε. Και να τρολάρουμε αυτό που ζούμε απίστευτα!
Μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, έχουμε ρίξει τρελά γέλια. Δεν ξέρω τι εντύπωση προξενούμε σε τρίτους, αυτό που ξέρω είναι ότι όλο αυτό μας κρατάει δυνατούς και είναι μεταδοτικό! Ακόμα και σε καινούργια άτομα που μπήκαν στην ομάδα, γουστάρουν τρελά, κι ας τρώμε τεράστιο αγγούρι!
Δεν είναι απλά παρέα οι παραπάνω άνθρωποί μου‘ είναι στήριγμα, καθρέφτης και χώρος ασφάλειας. Υπάρχει σεβασμός κι αποδοχή, δίνουν νόημα, χαρά κι έμπνευση στην καθημερινότητά μου!
Μέσα από όλα αυτά, μπορώ με περισσή πεποίθηση να πω: χτίστε σχέσεις, επενδύστε σε ανθρώπους που το αξίζουν, σε αυτούς που μένουν δίπλα στα καλά με χαρά, χωρίς φθόνο και στα κακά, με πράξεις κι όχι οίκτο.
