Είτε
Αστερόσκονη που βαδίζουμε,
στο άπειρο κατευθυνόμενοι.
Η ώρα των αχανών συνδέσεων.
Όχι, δεν έχουν χώρο οι λιγοψυχίες.
Τα μάτια σου σαν ποτάμια,
σαν ποτάμια γαλαξιών.
Είσαι είτε ένα άγαλμα,
είτε μια θεότητα της ομορφιάς
και του έρωτα μετενσαρκωμένη.
Ευτυχώς που δεν είσαι μια οφθαλμαπάτη.
Διασχίζοντας τα νερά αυτά περνώ την ώρα μου Αχ, πόσο θα ‘θελα, να ‘μουνα φωτιά, θα ‘θελα. Πυρκαγιά...
Όταν ανοίγει το κεφάλαιο «Sebastian Fitzek» δημιουργείται διπλωματικό, αναγνωστικό επεισόδιο- κάτι σαν διαμάχη μεταξύ fans Metallica και Iron Maiden....
Πάνε δυο εβδομάδες που τελείωσα το βιβλίο της Αλεξάνδρας Στουραΐτη «Η γονεϊκότητα μετά τον χωρισμό» και ενώ στην αρχή...
Εκείνες οι αράχνες Οι αράχνες στο δωμάτιο μου είναι φίλες μου και όταν οι στενοί, τέσσερις τοίχοι με...
