Φωτογραφία άρθρου από κύριο Γιώργο Κρίκο.
Στο Bucket List μου υπήρχε, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η επιθυμία να παρευρεθώ σε μία μεγάλη συναυλία, μίας από τις αγαπημένες μου μπάντες.
Θα μου πείτε σιγά τα ωά, δεν είναι και κάτι φοβερό αυτό.
Κι όμως! Όταν είσαι παιδί που έχει μεγαλώσει σε νησί και πήγε να σπουδάσει σε ένα άλλο νησί, χωρίς να έχεις ζήσει ποτέ τη μεγάλη πόλη και χωρίς την οικονομική δυνατότητα να πει “τα πιστολιάζω όλα για ένα σαββατοκύριακο και πάω να δω τη συναυλία”, καταλαβαίνετε γιατί έμοιαζε με όνειρο.
Να, λοιπόν, που τα έφερε έτσι η ζωή και πλέον ζω στην Αθήνα. Μετά από μία μικρή ξενέρα που έφαγα -γιατί για Metallica δεν είχε μείνει ούτε κολυμπηθρόξυλο, κατάφερα να κλείσω για Iron Maiden!
Αισίως ετών 30 στην πρώτη μου μεγάλη συναυλία.
Φτάνει η μέρα, βάζω τις αλυσίδες μου, τα σκισμένα τζιν μου κι ήδη με γεμίζει η νοσταλγία των εφηβικών και φοιτητικών μου χρόνων καθώς ξεκινάω για το ΟΑΚΑ.
Μπαίνοντας στον ηλεκτρικό με χαιρέτησαν αμέσως μπλουζάκια Iron Maiden και άλλων συγκροτημάτων. Λέω εδώ είμαστε. Ξεκινάει η μαγεία. Ένιωθα σαν παιδάκι που του είπες ότι υπάρχει ο Άγιος Βασίλης και πάμε να του κάνουμε επίσκεψη! Να πάμε κι εμείς μια φορά, όλο εκείνος έρχεται.
Φτάσαμε και αμέσως έβλεπες στο ΟΑΚΑ να κυριαρχεί μία λαοθάλασσα. Τα δε λεωφορεία, που ήταν ντυμένα με την αφίσα του “Run For Your Lives” tour, ήταν αδύνατο να τα αγνοήσω και να μη βγάλω φωτογραφίες.
Στην ατμόσφαιρα υπήρχε ηλεκτρισμός και ανυπομονησία. Όλοι ξέραμε για ποιο λόγο βρισκόμαστε εκεί. Δυστυχώς όταν έκλεισα εισιτήρια δεν υπήρχαν άλλα διαθέσιμα για αρένα, οπότε πήγα κερκίδες. Βέβαια να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν ξέρω αν 50 κιλά άνθρωπος θα επιβίωνα το ξύλο της αρένας, γιατί σιγά μην καθόμουν πίσω. Μέσα στον χαμό θα ήμουν!
Καλή φάση κι η κερκίδα, αρκετά μακριά βέβαια και αρκετά στριμωχτά, αλλά μια χαρά πέρασα κι εκεί. Πάει η ώρα επτά κι επιτέλους ξεκινάει το έπος.
Βγαίνουν οι Anthrax. Ομολογώ πως ενώ τους γνωρίζω σαν όνομα, δεν είναι από τις μπάντες που ακούω. Ωστόσο ήταν ένα δυνατό άνοιγμα της συναυλίας, με πολύ ενέργεια και πολύ ωραία μουσική.
Για μένα το κοινό δεν έδωσε το feedback που τους άξιζε -αν και ιστορική μπάντα- κάτι που από ό,τι έχω καταλάβει συμβαίνει διαρκώς με τα support groups. Όλοι πάνε να δουν το βασικό, μεγάλο όνομα. Αν ήσασταν αρένα, δεν θα το παίρνατε χαμπάρι. Ήταν πολύ μέσα στο mood της συναυλίας από την ώρα που έπεσε το intro για τους Anthrax.
Αν όμως ήσασταν στις κερκίδες κι είχατε μία σφαιρική οπτική γωνία όπως εγώ, θα βλέπατε πως δεν υπήρχε το ίδιο feedback με τη στιγμή που ξεκίνησε το Doctor- Doctor των UFO πριν βγουν οι Maiden.
Αμέσως όλοι στις κερκίδες σηκώθηκαν όρθιοι, η αδρεναλίνη χτύπησε κόκκινο, αρχίσαμε όλοι να τραγουδάμε και μετά…. έσκασε η απόλυτη Nirvana.
Ένα δάκρυ κύλησε κι ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα. Αυτό το έπος που έζησα έμοιαζε σαν να πέρασε σε μία στιγμή, αλλά θα τροφοδοτεί την μέταλ ψυχή μου για την υπόλοιπη ζωή μου.
Για τα πρώτα δύο-τρία κομμάτια ήμουν σε μία φάση ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ. Απλά κοιτούσα μαγεμένη τη σκηνή. Τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα ήταν:
- Ποια είναι η επόμενη συναυλία που μπορώ να πάω
- Για αυτό το λόγο ο κόσμος δουλεύει. Για να μπορεί να ζήσει τέτοιες εμπειρίες.
Υπερβολή; Ίσως, αλλά εκείνη την ώρα ήταν κυριολεκτικά οι πρώτες σκέψεις που έκανα.
Δειλά δειλά, γιατί ήμουν στριμωχτά με άλλους, άρχισα να τινάζω τους βοστρύχους μου (μπούκλες) στον ρυθμό και να τραγουδάω μαζί με άλλα 50.000 άτομα από κάτω και να ουρλιάζω.
Και έρχεται η στιγμή που μας τρόλαρε ο Βρασίδας, λέγοντας για ένα κομμάτι που έχουν να παίξουν πάρα πολλά χρόνια περιμένωντας ότι θα πουν το Alexander the Great και νιώθω την ελπίδα 50.000 μέταλ ψυχών να καταρρέει όταν είπε ότι δεν είναι αυτό αλλά το Infinite Dreams. ΠΩΣ ΜΑΣ ΠΕΤΣΟΚΟΨΕΣ ΕΤΣΙ;;;;;
Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια από Maiden και είχα την τύχη να είμαι εκεί να το ακούσω live, γιατί είχε να παιχτεί 38 χρόνια. ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΟΥΤΕ ΙΔΕΑ ΠΡΙΝ 38 ΧΡΟΝΙΑ!
Μία πολύ συγκινητική στιγμή προσωπικά για εμένα ήταν η στιγμή που έπαιξαν το “Run to the hills”. Ήταν το πρώτο κομμάτι που άκουσα ποτέ από Iron Maiden μεταξύ Στ’ Δημοτικού και Α’ γυμνασίου, τότε που άρχισα να εξερευνώ τη μουσική του κόσμου και η καρδούλα μου σκίρτισε για αυτό το κορίτσι που ποτέ κανένας δεν της το ‘χει αλλά γουστάρει να ροκάρει.
Ό,τι κι αν πω για αυτή τη συναυλία ωχριά μπροστά στην εμπειρία που έζησα. Όλοι μαζί, μία φωνή να τραγουδάμε “The Trooper”, “Hallowed be thy name”, “Fear of the dark” και όλα τα κομμάτια βασικά γιατί ήταν η μία κομματάρα μετά την άλλη.
Εντωμεταξύ τι 30, τι 40…τι 70, αγέραστοι οι Maiden στην ψυχή. Η ενέργεια τους βάζει κάτω και εικοσάρηδες. Ο Bruce Dickinson δε μασάει μία, παραμένει μία από τις πιο εκπληκτικές φωνές που έχω ακούσει στη ζωή μου. Για μένα τι σε δίσκο, τι live, η φωνή του ήταν ίδια.
Κι όσο για αυτούς που λένε ότι δεν είναι όπως ήταν κάποτε, ναι ισχύει γιατί τίποτα δεν μένει στάσιμο, αλλά ελάτε να δοκιμάσετε να τραγουδήσετε όπως ο Bruce στα 67 σας…όχι δοκιμάστε στην τωρινή σας ηλικία να τραγουδήσετε όπως ο Bruce και μετά συζητάμε ποιος έχασε τι.
Σε ένα live και νότες θα χάσεις και θα κουραστείς κάποια στιγμή, ειδικά αν χτυπιέσαι για ένα δίωρο συνεχόμενα όπως εκείνος και είναι απολύτως λογικό.
Στο μόνο σημείο που μπορώ να πω ότι ίσως έχασε λίγο ήταν στο “Aces High” (στο Encore εντωμεταξύ της συναυλίας) το οποίο είναι ένα αρκετά δύσκολο κομμάτι φωνητικά και είναι και γρήγορο. Εγώ του το δίνω. Εγώ είμαι 30 χρονών και θα είχα φτύσει το πνευμόνι μου πολύ νωρίτερα. Εκείνη την ώρα βέβαια δεν ακούμπησε κανέναν, όλοι ήταν μέσα σε φρενοκατάσταση. Είχαν παρασυρθεί από τη μουσική και ήταν ένα με αυτή.
Αυτή είναι για μένα η μαγεία των συναυλιών, νιώθεις μέλος μίας παρέας στην οποία δεν ξέρεις κανέναν αλλά όλοι σε νιώθουν δικό τους άνθρωπο και το αντίστροφο.
Αυτή είναι η μαγεία της μουσικής, ενώνει τον κόσμο όσο διχασμένες κι αν είναι οι απόψεις του. Όλοι όμως είναι ίσοι απέναντι στη μουσική.
Όποιος ήταν εκεί το ένιωσε.
Ελπίζω να καταφέρω να ξαναζήσω αυτήν την εμπειρία στους Iron Maiden και σε όλα τα άλλα συγκροτήματα που θέλω να δω live μετά από αυτήν την εμπειρία.
Τελικά αυτό το bucket list αντί να μικραίνει, μεγαλώνει.
UP THE IRONS!!!
