Έχεις νιώσει ποτέ ότι δεν ανήκεις πραγματικά εδώ; Σαν να βρίσκεσαι σε έναν κόσμο που δεν σε χωράει, σαν να είσαι φτιαγμένος από άλλη ύλη, από άλλον πλανήτη ίσως. Να παρατηρείς τους ανθρώπους, τις συμπεριφορές, τις επιλογές τους και να απορείς πώς γίνεται να μην βλέπουν όσα εσύ θεωρείς αυτονόητα.
Να νιώθεις ξένος μέσα στην ίδια την πραγματικότητα που ζεις.
Είμαι άνθρωπος εγωκεντρικός -με την ουσιαστική έννοια της λέξης, όχι την επιφανειακή. Κοιτάζω πρώτα μέσα μου. Αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ, ποιο μερίδιο ευθύνης μου αναλογεί, πώς διαχειρίζομαι τα συναισθήματά μου, τι χρειάζεται να διορθώσω, να εξελίξω, να θεραπεύσω.
Εξ ιδίων κρίνοντας, θεωρώ πως αυτή είναι η πιο δύσκολη, αλλά και η πιο τίμια δουλειά που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Να κοιτάξει τον εαυτό του κατάματα. Κι ίσως γι’ αυτό βρίσκομαι συχνά προ εκπλήξεων, όταν αντιλαμβάνομαι πόσοι άνθρωποι προτιμούν να δείχνουν προς τα έξω αντί να κοιτούν προς τα μέσα.
Warrior Queen. Έτσι βλέπω τον εαυτό μου. Κι ίσως όχι άδικα.
Από τη συγγραφική μας παρέα, η Έλενα -η πιο διεισδυτική και παρατηρητική συντάκτριά μας- με έχει διαβάσει καλύτερα απ’ όσο θα φανταζόμουν ποτέ!
Αγαπώ βαθιά την ηρεμία μου.
Την ψυχική μου γαλήνη.
Εκείνες τις μικρές στιγμές εσωτερικής σιωπής που σε κρατούν όρθιο να συνεχίσεις, να ονειρευτείς, να γελάσεις. Κι οτιδήποτε απειλεί αυτά τα δύο, αργά ή γρήγορα, το απομακρύνω από τη ζωή μου.
Όχι πάντα εύκολα.
Όχι πάντα αθόρυβα.
Αλλά αναγκαία.
Warrior. Γιατί είμαι έτοιμη να πολεμήσω για όσα αγαπώ, για όσα ονειρεύομαι, για όσα προσπαθώ να χτίσω. Να παλέψω για να προστατεύσω τους ανθρώπους μου, να τους προσφέρω όσα αξίζουν, ακόμα κι όταν έχει προσωπικό κόστος.
Queen. Γιατί έμαθα ότι η αληθινή δύναμη δε βρίσκεται μόνο στη μάχη, αλλά και στη σοφία να επιλέγεις ποιες μάχες αξίζει να δώσεις. Να γνωρίζεις πότε να μιλήσεις, πότε να σωπάσεις, πότε να επιμείνεις και πότε να αποχωρήσεις με το κεφάλι ψηλά.
Σκέφτομαι πολύ. Ίσως υπερβολικά. Γρήγορα, βαθιά και πολυεπίπεδα. Ιδιαίτερα όταν βρίσκομαι σε σταυροδρόμια, το μυαλό μου καλύπτει όλα τα πιθανά σενάρια, όλες τις εκδοχές μιας κατάστασης. Θυμάμαι τα πάντα -λέξεις, βλέμματα, παύσεις, παραλήψεις και συμπεριφορές.
Είμαι παρατηρητική.
Ίσως και κυνική.
Θέλω να πιστεύω στους ανθρώπους, αλλά έχω μάθει να βλέπω τις πράξεις κι όχι τις λέξεις τους.
Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζω να δίνω χρόνο. Ευκαιρίες. Χώρο. Επιτρέπω στα γεγονότα να εξελιχθούν και στους ανθρώπους να ξεδιπλωθούν μπροστά μου όπως πραγματικά είναι. Γιατί έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως ο καθένας κουβαλά τις δικές του αποσκευές. Τις πληγές, τις ανασφάλειες, τις απώλειες και τις μάχες που κανείς άλλος ίσως να μη γνωρίζει. Γι’ αυτό και πολλά πράγματα δεν τα παίρνω προσωπικά.
Καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι δίνουν, αγαπούν και προσφέρουν μέχρι εκεί που μπορούν. Το μέχρι πού μπορούν, μέχρι πού θέλουν και μέχρι πού επιλέγουν να φτάσουν… είναι μια τελείως διαφορετική κουβέντα.
Μέχρι να πάψω.
Από τον θρόνο μου παρατηρώ.
Σιωπηλά.
Υπομονετικά.
Κι όταν σηκωθώ, αρχικά θα είναι για να μιλήσω. Ειλικρινά. Καθαρά. Από καρδιάς. Γιατί πάντα πιστεύω πρώτα στην επικοινωνία. Στην αλήθεια. Στην προσπάθεια να σωθεί κάτι που αξίζει.
Αν όμως η απόκριση δείξει ότι μιλάω σε τοίχο, τότε όταν σηκωθώ ξανά, θα είναι είτε για να πολεμήσω είτε για να επιβλέψω την απομάκρυνσή τους.
Τις περισσότερες φορές, ήσυχα.
Ψύχραιμα.
Με το βαμβάκι.
Bitcherella, όπως λέω χαριτολογώντας.
Γιατί μερικές φορές οι πιο αθόρυβες αποχωρήσεις είναι και οι πιο οριστικές.
Καταλαβαίνω επίσης ότι σε κάποιες ιστορίες ίσως να είμαι εγώ ο «κακός». Είναι ανθρώπινο άλλωστε να θέλουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας ως το καλό παιδί της υπόθεσης. Κάποιος, λοιπόν, πρέπει να φταίει. Και είμαι εντάξει με αυτό. Γιατί από τη δική μου πλευρά ξέρω πόσο προσπάθησα, πόσες συζητήσεις έκανα, πόσα περιθώρια έδωσα πριν απομακρυνθώ. Ξέρω ότι εξάντλησα κάθε πιθανότητα να λυθούν τα πράγματα με αγάπη και κατανόηση.
Κι όμως… οι άνθρωποι που βρίσκονται αληθινά κοντά μου, εκείνοι με τον καθαρό και ατόφιο πυρήνα, μου βγάζουν τον πιο φωτεινό μου εαυτό. Την πιο τρυφερή, δοτική, ζεστή εκδοχή μου. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η συμπεριφορά μου απέναντι σε έναν άνθρωπο είναι αντανάκλαση της ενέργειας που έχω εισπράξει από εκείνον -όχι ο χαρακτήρας μου.
Οπότε μην ξεχνάς ποτέ κάτι απλό:
Όταν δείχνεις κάποιον με το δάχτυλο λέγοντας «αυτός φταίει», τα άλλα τρία δάχτυλα δείχνουν πίσω σε σένα.
