Σε
γενική ομολογία θα συμφωνήσουμε πως ο
έρωτας είναι ένα συναίσθημα ανυπέρβλητο
που σε κάνει να βλέπεις αστεράκια και
να νιώθεις πεταλούδες στο στομάχι.
(Καλού κακού κάνε ένα τσεκ στα μάτια και μια γαστροσκόπηση, γιατί
ποτέ δεν ξέρεις βέβαια.)
Μη
σπεύσετε να μου προσάψετε κατηγορίες
αντιερωτικής προπαγάνδας, μα κάθε φορά
που καλούμαι να συζητήσω για τον έρωτα
καταλήγω στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα. Και θα σας παραθέσω αμέσως τα επιχειρήματά μου.
Ο
έρωτας είναι κάτι κακό. Κάτι σαν αρρώστια,
σαν επιδημία, ίσως να είναι και κολλητικός, αλλά
δεν έχει αποδειχτεί ακόμη επιστημονικά.
Συνήθως σπέρνει τον όλεθρο και θα επεκταθώ αμέσως στο γιατί εμφανίζομαι τόσο κυνική.
Καταρχήν,
ό,τι κοροιδεύεις στον έρωτα, το λούζεσαι.
Κράζεις ανελέητα τις αγάπες και τα
λουλούδια, τα ζαχαρωτά, τα αρκουδάκια,
τα σοκολατάκια, τον Άγιο Βαλεντίνο, τα
ανούσια γλυκόλογα. Βλέπεις ερωτευμενα ζευγαράκια να κάνουν γούτσου γούτσου στο δρόμο και νιώθεις ότι θα βγάζεις το παστίτσιο που έφαγες το μεσημέρι. Ακούς για επετείους «πρώτου φιλιού», «πρώτου ραντεβού», «πρώτης φοράς που της έπιασε το χέρι και διέσχισαν την Κηφισίας» και σταυροκοπιέσαι για το πού πάει ο κόσμος μας.
Και μετά πας σα
μαλάκας κι ερωτεύεσαι και κάνεις ακριβώς
ό,τι κορόιδευες.
Αναμφίβολα ο έρωτας
βγάζει στην επιφάνεια την πιο τρυφερή
μας πλευρά αλλά να κρατάμε και μια
σοβαρότητα για τα μάτια του κόσμου.
Έχουμε κι ένα προφίλ στην κοινωνία αλλά
πώς να το διατηρήσεις αφού όταν ερωτεύεσαι
συμπεριφέρεσαι σαν ηλίθιος;
Έχεις ένα
μόνιμο χαζό χαμόγελο, λάμπουν τα μάτια
σου, χάνεις τα λόγια και τα λογικά σου
και αδυνατείς να συγκεντρωθείς. Έχεις
μόνιμα στο μυαλό σου κολλημένη την
εικόνα του και χαζεύεις ρε φίλε. Χαζεύεις.
Καις τα φαγητά, ξεχνάς ανοιχτούς
θερμοσίφωνες, ξεχνάς να φας, ξεχνάς να
βάλεις βρακί που λέει ο λόγος.
Να
προχωρήσω λέτε στα βαρύτερα συμπτώματα;
Κλάματα και πονεμένες καρδιές. Καβγάδες, χωρισμοί και περιττά κιλά από τα λίτρα παγωτού. Notebook και Love Actually ξανά και ξανά μέχρι να μάθεις τους διαλόγους απ’έξω (εξ’ού και το παγωτό).
Έρωτας
χωρίς αυτά δε γίνεται. Διαφορετικά δε
λογίζεται έρωτας. Υπάρχει άλλος τρόπος
να πονέσεις πιο πολύ;
Υπάρχει κάτι άλλο
που να μπορέσει να πονέσει την ψυχή σου
περισσότερο; Μοιάζει με έναν διαρκή
πόλεμο ανάμεσα σε καρδιά και λογική, σε
εγωισμό και συναίσθημα που μόνο να σε
τρελάνει μπορεί. Ένας πόλεμος για
δυνατούς αντιπάλους και με τρομερές
επιπτώσεις. Μια μάχη ανίκητη.
Είναι
ύπουλος σας λεω.
Δρα με μεθοδευμένες
κινήσεις κι έχει πάντοτε απώτερους
σκοπούς. Στην αρχή σε κάνει να νιώθεις
υπέροχα και μετά, όταν καταλάβει ότι
έχεις ρίξει κάθε άμυνα κι εγωισμό στα
τάρταρα, τότε αποκαλύπτει το σκοτεινό
και ζοφερό πρόσωπό του. Εκεί σε βρίσκει
η χαριστική βολή και είτε αναστατώνεσαι από χαρά είτε βυθίζεσαι στη λύπη. Και
τότε καλείσαι να επιλέξεις τι θα
παραδώσεις, το μυαλό σου ή την καρδιά
σου;
Προτού
βαλθείτε όμως να με λιθοβολήσετε ή να
σπεύσετε να κλείσετε τα συναισθήματά
σας από φόβο, ρίξτε μια ματιά στα λεγόμενα
της φίλτατης Μαρίας Αγγελακοπούλου , καθώς «αν δε φας
τα μούτρα σου, δεν θα ‘χει αξία αυτό που
πρόκειται να ακολουθήσει».
Γιατί
χωρίς έρωτα πώς να υπάρξει ζωή ρε παιδιά;
Αυτός είναι το Α και το Ω. Τόσο καθοριστικός
ο ρόλος του που ελέγχει με μεγάλη ευκολία
ακόμη και τη συμπεριφορά, τα συναισθήματα
και τις σκέψεις μας.
Κι είναι κι αυτή η
ένταση που σου βγάζει. Μια ένταση που
μπορεί να σε οδηγήσει ακόμη και στην
καταστροφή.
Νιώθεις ότι θέλεις να
πεθάνεις από τα συναισθήματα που σου
προκαλεί, ότι τρελαίνεσαι και μόνο που
τον βλέπεις, σαλεύεις στη σκέψη πως
μπορεί να τον χάσεις. Δεν μπορείς να τον
βγάλεις από το μυαλό σου κι η καρδιά σου
βαράει πιστολιές κάθε φορά που σου
στέλνει μήνυμα, σε παίρνει τηλέφωνο ή
περιμένεις για να τον δεις.
Θέλεις να
κάνεις τα πάντα μαζί του, όσα έχεις
ονειρευτεί και όσα ακόμη σου κατέβηκαν
στο κεφάλι εκείνη την ώρα. Θέλεις να τον
παίρνεις συνέχεια αγκαλιά, να σου
χαϊδεύει τα μαλλιά, να κοιμάστε και να
ξυπνάτε μαζί και να μη μπορείτε χώρια.
Ακόμη κι όταν είστε χώρια για να μη
χάνετε επαφή του τηλεφωνείς για να
ακούσεις τη φωνή του από το ακουστκό.
Τόσο εθιστικό συναίσθημα μα συνάμα τόσο
όμορφο. Ένα γλυκό ναρκωτικό. «Τσάμπα μαστούρα», που έλεγε κι ένας φίλος μου.
Με
λίγα λόγια όσο πούστης κι αν είναι ο
έρωτας δεν μπορείς να τον βγάλεις από
τη ζωή σου.
Δεν
μπορείς να ξυπνήσεις ένα πρωί και να
πεις εγώ δε θέλω να ερωτευτώ ποτέ. Απλά
δε γίνεται.
Άλλωστε
το έχει γράψει κι ο Σοφοκλής: «Έρως
ανίκατε μάχαν».
