Θάλασσα, βλέπουμε την ανατολή ανάμεσα στα βουνά, μια αισιόδοξη μελωδία παίζει χαμηλά…ένα ξυπνητήρι χτυπάει. Μια κοπέλα σηκώνεται χαρούμενη (και βαμμένη) ανοίγει στο σκυλί της να βγει στην υπέροχη αυλή τους.
Επόμενο καρέ
Περπατάει σ’ ένα πλακόστρωτο, αγκαλιά με μια χάρτινη -να σώσουμε και λίγο περιβάλλον- σακούλα με ζαρζαβατικά. Xαιρετά πρόσχαρη τους ανθρώπους καθώς πάει προς το dog-friendly βιβλιοκαφέ που μόλις κατάφερε ν’ ανοίξει σ’ ένα χωριό, στην προσπάθειά της να κάνει αποκέντρωση.
Stoooop! Cut! Cuuuuuuuuuuuuuut!
Κόψε τη σκηνή και τις μαλακίες.
Τρία χρόνια έκαναν να της δώσουν την άδεια, γιατί το κτίριο ήταν ολίγον αυθαίρετο κι ο κουνιάδος του μπατζανάκη του παπά του χωριού που είναι επί των αδειών, δεν τη συμπάθησε καθόλου.
Όσο για τις γλυκές καλημέρες… την έχουν θάψει πιο πολύ και από τη γυναίκα του μεγαλοεπιχειρηματία, για την οποία λένε ότι τον πήρε για τα λεφτά του! Συν του ότι λέγεται πως τον έχει φλομώσει στο κέρατο.
Τι να πεις! Ο κόσμος είναι κακός και λέει πολλά!
Πάντως ακούγεται πως το ισόγειο που έκανε αυτή τώρα καφέ, κάποτε ήταν στάβλος. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και πως το σπίτι από πάνω, αφού πέθανε ο παππούς τους, σήκωσαν μια τριώροφη οικοδομή για να έχουν όλα τα εγγόνια εξοχικό. Βλέπεις είχαν φύγει στην Αθήνα! Ναι, δεν τους έκανε η περιοχή, μεγαλοπιάστηκαν!
Τώρα το πρωί η κυρία από το μανάβικο την έπιασε πάνω από τις ντομάτες να τη ρωτήσει πώς και το αποφάσισε να επιστρέψει. Αν είναι μόνη της στη ζωή και ποιο το όνομά της στο Facebook. Βλέπεις την ενοχλούσε ο φράχτης που σήκωσε η κοπέλα στην αυλή. Ε, δεν βλέπει μέσα ρε παιδιά! Πώς θα αποκτήσει πληροφορίες;
Άσε που την είδε να μιλάει με τον γιό της!
Μαμάκας και μαμάκιας από τους λίγους! Μόνο το πότε κάνει σεξ δεν της λέει. Αμφιβάλλουμε βέβαια αν κάνει, έτσι όπως τον έχει δεμένο στο βρακί της τριάντα χρονών γαϊδούρι!
Και κάπως έτσι κυλάει η ζωή από την Αθήνα μέχρι το τελευταίο χωριό της Ελλάδας.
Το θετικό με τις μεγάλες πόλεις είναι ότι αυτές οι φωνές χάνονται κάπου μέσα στον θόρυβο των λεωφόρων και τη μουσική των μαγαζιών. Μένουν στα στενά όρια μιας πολυκατοικίας ή μιας με δύο οικογένειες.
Ε! Είναι και το σόι του συμπέθερου! Ντάξει, το δικό μας σόι πάντα είναι το καλύτερο, δεν χρειάζεται διευκρίνηση!
Αντίθετα στη φύση, ανάμεσα στα δέντρα, τα ζώα και τη θάλασσα -καλέ τι πετάει πάνω από το κεφάλι μου;;; Πάρτο από δω- ακούγονται πιο δυνατά οι «ανησυχίες» των ανθρώπων για το τι κάνει ο διπλανός στη ζωή του, στο σπίτι του, στο κρεβάτι του.
Πόσο ενδιαφέρον τελικά έχει η ζωή ενός άκυρου, τη στιγμή που δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τη δική μας;
Ανά τους αιώνες -ναι ακόμα κι αφού εφηύραν την τηλεόραση- η ζωή του διπλανού παραμένει top θέμα συζήτησης.
Βέβαια κι η τηλεόραση ένα μεγάλο κουτσομπολοκάζανο είναι, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.
Τέλος πάντων!
Το έχουμε στο αίμα μας τελικά το κουτσομπο….εεε το κοινωνικό σχόλιο ήθελα να πω!
Και αναρωτιέμαι εγώ τώρα -αφού έφυγε το ζουζούνι κι ηρέμησα- μιας και είμαστε καλύτεροι από οποιονδήποτε πιάνουμε στο στόμα μας…μήπως να δούμε εμάς σαν αντικείμενο κουτσομπολιού;
Έχουμε όλο το σουσού για το παρελθόν και τις πληροφορίες για να αποφανθούμε πως ˙εμείς θα τα κάναμε καλύτερα».
Αν δούμε τον εαυτό μας σαν τρίτοι. Ίσως μπορέσουμε ν’ αναγνωρίσουμε το τι κάνουμε όντως.
Είσαι καλός άνθρωπος ή βρωμάς σκατοψυχιά από χιλιόμετρα;
Μήπως τελικά θες πιο πολύ τον γείτονα ή την γειτόνισσα;
Είχε δίκιο η γυναίκα σου που σε παράτησε;
Γιατί ήρθε ο πρώην σου στο σπίτι στη μια τα ξημερώματα;
Ήταν όντως βαριά τα λόγια που είπες σε εκείνον τον τσακωμό ή είχες χίλια δίκια;
Και πάνω απ’ όλα…
ΠΟΤΕ ΘΑ ΖΉΣΕΙΣ ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΣΕ ΝΟΙΆΖΕΙ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο ΚΌΣΜΟΣ;;;;
