Μίλα μου και ας μη με αγαπάς, κοπελιά!
Επ, εσείς εδώ; Δεν σας κατάλαβα. Ψιλοχαζεμένο το παλικάρι σήμερα. Το έχει βαρέσει ο ήλιος.
Τι κάνετε; Πώς μου είστε; Ελπίζω καλά, αραχτοί κάτω από ένα aircondition Fujitsu στους μείον δέκα, ένα βήμα πριν γίνετε γρανίτα «σπρώξε γλύψε». Ναι, έτσι την ήξεραν οι πονηροί βρωμοπαππούδες!
Εμένα αντιθέτως με έχει πιάσει μία νοσταλγία. Αναπολώ τα παιδικά χρόνια χωρίς υποχρεώσεις, έννοιες κι άγχη.
Βρήκα λίγο χρόνο και έπαιξα ένα παιχνίδι που μου ξύπνησε αυτά τα νοσταλγικά vibes από την παιδική ηλικία, για αυτό είμαι εδώ σήμερα να σας μιλήσω.
Mina The Hollower
Ένα ολόφρεσκο, φετινό, σπαρταριστό παιχνίδι που έχει σκοπό να σου θυμίσει τα ξενύχτια κάτω απ’ τα σεντόνια αγκαλιά με το Gameboy. Τότε που η Ελληνίδα μάνα φώναζε «πέσε για ύπνο μην έρθω εκεί ή στείλω τον πατέρα σου». Ο πατέρας εντωμεταξύ στο δέκατο όνειρο, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι να βλέπει telemarketing στον καναπέ!
Οι δημιουργοί (Yacht Club) εμπνευσμένοι από το gameplay και τα γραφικά των παιχνιδιών της Gameboy Family έφτιαξαν για εμάς την Mina the Hollower.
Παραμυθένια ιστορία του ποντικομικρούλη
Η πρωταγωνίστρια μας, η Mina, είναι ένα εφευρετικό ποντίκι (επιστήμονας πράμα) και ταυτόχρονα Hollower (πολεμίστρια) εκλεκτή.
Την ειδοποιούν ότι η γεννήτρια που είχε φτιάξει για να λειτουργεί το νησί Tenebrous Isle κάτι έπαθε.
«Ρε μάστορα συγγνώμη! Μπέρδεψα το συν με το πλην και έκανε μπαμ! Δεν φταίω εγώ».
Στον δρόμο για το νησί, της κάνει ντου! ένα πράμα σαν την Σκύλα και την Χάρυβδη και ξεβράζεται στην ακτή κακήν κακώς. Όλα καλά, το ‘χουμε! Τουλάχιστον έφτασε στον προορισμό της.
Από εδώ και πέρα, ξεκινά το ταξίδι προς το άπειρο. Πρέπει να βρεις τι παίζει. Ποιος είναι πίσω από όλα. Γιατί δεν δουλεύει η τεκνολότζια σου.
Ερωτήματα πολλά και μια τεράστια έρευνα που πρέπει να διεξάγεις. Πρέπει να αντιμετωπίσεις και ό,τι έρθει καταπάνω σου, σας το είπα; Ε, σας το λέω τώρα!
Μυστήριο δεν έχει. Στα δίνει όλα σχεδόν άμεσα. Όμως επικεντρώνεται πολύ στο παλιό gameμποΐστικο gameplay που εκεί ένα δάκρυ έσταξε. Λάδι από πιτόγυρο είναι. Μεταξύ μας αυτά.
Ποντικότρυπες
Εδώ ό,τι εικόνα κι ανάμνηση έχετε από τα παιχνίδια του Gameboy, θα σας σκάσει σαν φάπα ταβερνιάρικη. Εννοείται έχει και πιο σύγχρονα στοιχεία με μεγαλύτερη ποικιλία, ώστε να πιάσει όλα τα ηλικιακά γκρουπ. Elderly millennials!!!
Θα ξεκινήσω με τα βασικά και θα αναλύσω την επιλογή όπλων.
Έχει μία γκάμα από τρία όπλα: Διπλό dagger, whip, σφυρί.
Επιλέγεις ένα από τα τρία στην αρχή και στην πορεία -με πολύ ιδρώτα- μπορείς να αγοράσεις κάποιο άλλο, μαζί με τα spec που του αντιστοιχούν.
Γενικά δεν έχει upgrades για τα όπλα: είναι απλά λαϊκά σφυροδρέπανα.
Μία συμβουλή σε αυτό το σημείο. Πρώτη επιλογή το whip! Είναι range και σου κάνει τη ζωή όχι απλά πανεύκολη, αλλά κάπως σε σώζει από το αυτόφωρο. Την πάτησα, οπότε ας σώσω έναν φίλο της στήλης!
Πέρα από τα όπλα έχεις ακόμα ένα offensive χαρακτηριστικό, το Spark, δηλαδή ικανότητες που βρίσκεις random στο map με αρκετά μεγάλη γκάμα. Για να εξηγήσω το τυχαίο του πράγματος: εκεί που σπας ένα κουτί, μπορεί να πέσει αυτό το ability. Όμως αν πεθάνεις, πάει το έχασες! Πρέπει να ξαναπάς στο ίδιο κουτί για να το βρεις.
Το Spark είναι χρήσιμο κι ειδικά αν βρεις αυτό με το dash/heal, σώθηκες! Κράτα το σαν σωσίβιο ελπίδας μέχρι το τέλος του παιχνιδιού.
Περνάμε στο heal και στις μπλε κάψουλες. Νio διάλεξε το κόκκινο ή το μπλε χάπι.
Τα heal mechanics είναι φοβερά! Έχει τρία άδεια μπουκαλάκια για αρχή κι όσο ψάχνεις, παίζεις μπορεί να βρεις κι άλλα. Δεν healάρεις έτσι απλά˙ πρέπει να κάνεις damage σε εχθρούς για να ανεβάσεις μία μπάρα ζωής και μετά να χρησιμοποιήσεις το μαγικό μπουκάλι για να γιατρευτείς.
Ενδιαφέρον και δίνει στο παιχνίδι μια προσωπικότητα, άσχετα αν ανεβάζει το επίπεδο δυσκολίας.
Το μπλε μπουκαλάκι είναι οι σφαίρες για την ικανότητά σου στο Spark.
Επόμενο χαρακτηριστικό που gameplay είναι η βουτιά στο έδαφος που κάνει ο χαρακτήρας. Είναι μία ικανότητα που σου προσφέρει μετακίνηση στον χάρτη και στο exploration. Επίσης χρησιμεύει και στις μάχες όπου δεν έχεις dodge, dash κτλπ. Πρέπει να βρεις το σωστό timing να κάνεις βουτιά προκειμένου να σωθείς. Δύσκολο mechanic για το κομμάτι μάχη, για αυτό είπα πιο πριν για το ability με το dash/heal.
Τέλος έχουμε το platforming κομμάτι που πηδάς σε πλατφόρμες για εξερεύνηση, λύση παζλ και Progress του παιχνιδιού. Προσθέτουμε και το currency του παιχνιδιού που είναι τα bones, κόκκαλα από τους οκτρούς σου ή απλά διασκορπισμένα δωράκια στον χάρτη. Άφθονα αλλά κι ακριβά ταυτόχρονα. Λεφτά υπάρχουν, μη σκάτε!
Pixel να φάνε και οι κότες
Είναι ρετρό παιχνίδι κι αναμενόμενο να είναι pixelated. Για αυτό το αγοράσαμε. Είναι ακριβώς αυτό που φαντάζεσαι σ’ ένα παιχνίδι που είναι εμπνευσμένο από την κονσόλα. Είναι τέλεια πιστή αντιγραφή του τότε.
Τα animation των χαρακτήρων στην μάχη, των εχθρών, του περιβάλλοντος και των physic είναι όπως πρέπει, για να χτυπήσει στην ναυτική καρδιά σου η αρτηρία της νοσταλγίας.
Ακόμα κι οι διάλογοι έχουν αυτόν τον χαρακτηριστικό, σπαστικό αλλά και εθιστικό ψευτορομποτικό ήχο. Και να μην ξεχάσω εκείνη τη μουσική υπόκρουση της παλιάς κασέτας που παίζει στο background. Έπος!
Δάκρυα και παλιοί έρωτες
Έχει παίξει πολύ αυτός ο τίτλος κι έχει ακουστεί από τους oldschoolάδες gamers, αυτούς που ψάχνουν τα παλιά, καθαρόαιμα παιχνίδια. Οι περισσότεροι είναι διχασμένοι.
Γνώμη μου είναι ότι αυτό που ήθελε να πετύχει, το πέτυχε. Μου έδωσε την νοσταλγία και με ζέστανε. Μπορεί να είναι πιο δύσκολο από ό,τι έπρεπε. Να θες σε σημεία να βλαστημήσεις, να φωνάξεις, όπως ακριβώς τότε που κόλλαγε η κασέτα και φύσαγες. Έχανες και το save.
Είναι ένα καλοφτιαγμένο και προσεγμένο παιχνίδι, με τις λεπτομέρειες, την αισθητική του και τα όλα του. Τσοβόλα δώστα όλα που θα ‘λεγε και μια ψυχή!
Καλή επιλογή για παλιούς gamers και μία δοκιμή δεν βλάπτει για τους καινούργιους. Ευκαιρία να δουν πως ήταν τότε το παιχνίδι, χωρίς τρελά γραφικά και όπλα, εκρήξεις και πόλεμο. Απλά, λιτά, απέριττα κι αλήτικα!
Θέλω να γυρίσω στα παλιά
Ο ήλιος με βαράει κατακέφαλα. Καθώς προσπαθώ να νοικιάσω καμιά βάρκα να βγει το μεροκάματο, ενώ παράλληλα κατεβάζω προσευχητάρια από μέσα μου γιατί δουλεύω σεζόν -καταλαβαίνετε τι παίζει- σκέφτομαι πως θέλω για μια μέρα ένα διάλειμμα.
Να γυρίσω μια μέρα πίσω σ’ εκείνα τ’ ανέμελα χρόνια που μετρούσαμε μπάνια, παγωτά, βλέπαμε παιδικά στο Alter και ακούγαμε στο βάθος τον Κθούλου του σπιτιού «άσε την κονσόλα, θα πάθουν τα μάτια σου τόσες ώρες, βγες να παίξεις με τα παιδάκια».
Αυτά από εμένα, τα λέμε στο επόμενο!!!
Adios amigos και…
Βίρα τις άγκυρες αρρωστάκια μου!!!!
