Eίμαι γυναίκα και μ’αρέσει να βρίζω
Εάν δεν το πιστεύεις προσωπικά, σίγουρα το έχεις
ακούσει· «οι γυναίκες δεν πρέπει να βρίζουν».
Ανήκεις πιθανότατα στην κατηγορία
που θεωρεί ότι αφού οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν την κομψότητα, τη
διακριτικότητα και γενικά την καλαισθησία, οι άσχημες κουβέντες δε θα έπρεπε να
βγαίνουν απ’ το στόμα τους.
Έχω αντίθετη άποψη. Πριν με πεις κομπλεξική
φεμινίστρια, θα σου πως θεωρώ κι εγώ πως οι γυναίκες είναι όντως σύμβολα
ομορφιάς, σίγουρα όμως το να βρίζουν πού και πού, δεν επηρεάζει στο ελάχιστο.
Αρχικά, το να βρίζεις χωρίς τέλος και κυρίως με
σκοπό να θίξεις κάποιον είναι λάθος και προσβλητικό είτε είσαι άντρας είτε
γυναίκα.
Δεν είπαμε να ανοίγεις το στόμα σου και να στολίζεις όποιον βρεις σαν
να μην υπάρχει αύριο, όμως το να βρίζεις εν ρύμη του λόγου κάποιες φορές αποδεικνύεται
θεραπευτικό.
Υπάρχουν γυναίκες που όταν χτυπάνε και πονάνε, θέλουν να βρίσουν,
όταν εκνευρίζονται και ενοχλούνται, θέλουν να βρίσουν, όταν στενοχωριούνται,
θέλουν να βρίσουν· κι όλα αυτά γιατί έτσι εξωτερικεύουν την έντασή τους, απ’
όπου κι αν αυτή προκαλείται.
Όχι, δεν είναι αντρόνες, χοντροκομμένες ή άπλυτες,
απλώς εκφράζονται αληθινά κι αυθόρμητα, κάτι το οποίο δεν είναι μόνο αντρικό
προνόμιο.
Είναι μια χαρά κοπέλες, ντόμπρες και ειλικρινείς γυναίκες που απλώς
ενίοτε εκφράζονται λίγο λιγότερο ευπρεπώς.
Ε και; Δεν μπορώ δηλαδή να μιλάω
όπως θέλω, στο χώρο, το χρόνο και τον τρόπο που επιλέγω να το κάνω; Με καθιστά
λιγότερο γυναίκα το γεγονός ότι εκφράζομαι ας πούμε πιο προκλητικά σε
συγκεκριμένες περιπτώσεις;
Ή μήπως έχει κανείς την εντύπωση πως δεν ξέρουμε να
φερθούμε ή δεν ξεχωρίζουμε καταστάσεις και συγκυρίες;
Μιλάμε «άσχημα» όταν
είμαστε με φίλους, με ανθρώπους που νιώθουμε άνετα και φιλικά, όταν όμως για
παράδειγμα πάμε σε μια συνέντευξη για δουλειά ή γνωρίζουμε κάποιον για πρώτη
φορά, ε, δε θα ξεδιπλώσουμε όλο μας το ταλέντο, κι αυτό είναι και το μεγαλείο.
Ελισσόμαστε και προσαρμοζόμαστε γλωσσικά, ανάλογα με το περιβάλλον.
Μελέτες έχουν αποδείξει πως οι άνθρωποι που βρίζουν
είναι πιο ειλικρινείς, πιο πιστοί και αξιόπιστοι.
Προτιμώ να πω στη φίλη μου «πού
είσαι ακόμα ρε μαλάκα;» όταν με έχει στήσει μια ώρα, παρά να της «χαϊδέψω τα
αφτιά».
Οι άνθρωποι που βρίζουν είναι εκφραστικοί και απερίφραστοι,
χαρακτηριστικά θετικά για όλους, και φυσικά για μια γυναίκα.
Να φοβάστε τις
επιτηδευμένα λεπτεπίλεπτες, που προσέχουν και το «και» που θα πουν, που ανάθεμα αν πιστεύουν έστω τα μισά απ’ όσα λένε.
Όταν έχεις γνώμονα να αρέσουν τα λόγια σου στον καθένα, τότε ξεχνάς το σημαντικότερο λόγο του να μιλάς· να είσαι ο εαυτός σου και οι κουβέντες σου να
είναι καθαρές, χωρίς λογοκρισία.
Αν
λοιπόν ο τρόπος με τον οποίο εσύ κι εγώ εκφραζόμαστε από καρδιάς είναι με το να
«στολίζουμε» τις λέξεις, τότε καλά κάνουμε, είτε είμαστε άντρες είτε γυναίκες.
Δεν
είμαι «νταλικέρης» επειδή βρίζω, όπως θα έκανε ένας άντρας.
Μπορώ να βαφτώ, να
στολιστώ, να γίνω μια κούκλα όπως χαρακτηριστικά διάβασα κάπου, και να αποκαλώ
τη φίλη μου όπως θέλω, γιατί μπροστά της είμαι ο αυθόρμητος εαυτός μου, κι αν
μου σπάσει το τακούνι που φοράω, θα βρίσω γιατί συγχύστηκα πολύ και κάπως
πρέπει να ξεσπάσω.
Κινούμαστε και φερόμαστε αξιοπρεπέστατα στο χώρο βεβαίως,
γιατί το ένα δεν αναιρεί το άλλο, κι αν μας προσεγγίσεις θα είμαστε απλώς ο
εαυτός μας.
Αυτό δεν είναι το ζητούμενο άλλωστε;
Κορίτσια, αφήστε τα
στερεότυπα της Barbie και
μιλάτε όπως γουστάρετε· οι ειλικρινείς θα το εκτιμήσουν, και τους υπόλοιπους…
βρίστε τους!
