Η ζωή της εργαζόμενης μαμάς δεν είναι απλώς μια καθημερινή ρουτίνα — είναι ένας μαραθώνιος multitasking, όπου το ξύπνημα δεν γίνεται επειδή χτύπησε το ξυπνητήρι, αλλά επειδή τα παιδιά έχουν άλλες… προτεραιότητες. Από την πρωινή φασαρία μέχρι τα Zoom meetings και τις απογευματινές εργασίες, η Δώρα μοιράζεται με αληθινό χιούμορ και συγκίνηση την εμπειρία μιας μητέρας που τα καταφέρνει — χωρίς να υπάρχει HR για τις μαμάδες. Ένα κείμενο που μιλάει σε κάθε γυναίκα που ζει τον αγώνα της καθημερινότητας με αγάπη και αυτοθυσία.
Ξυπνάω 07:00π.μ.
Όχι επειδή θέλω. Όχι επειδή χτύπησε το ξυπνητήρι.
Αλλά επειδή ο μικρός αποφάσισε να παρει το κινητό και να το ρίξει στο κεφάλι και να φωνάξει: «Μαμάααααα!»
Και ο μεγάλος , έχει ήδη σηκωθεί και με ρωτάει:«Μπορώ να παίξω Minecraft πριν φάμε;» Και μετά: «Τι είναι φόρος;»
Δεν είμαι ξύπνια ούτε 4 λεπτά και έχω ήδη εξαντλήσει τις γνώσεις μου σε ιστορία, παιδαγωγικά και οικονομικά.
Καλημέρα.
Το πρωινό έχει ως εξής:
Ο μικρός θέλει μπανάνα, αλλά όχι εκείνη που κόπηκε «στραβά». Θέλει την άλλη, την “καλή”.
Ο μεγάλος αναρωτιέται γιατί δεν έχει pancakes, όπως οι φίλοι του «που οι μαμάδες τους προλαβαίνουν».
Εγώ προσπαθώ να κάνω login στον υπολογιστή, κρατώντας στο ένα χέρι καφέ και στο άλλο παιδί που έχει γραπωθεί σαν χταπόδι στην πλάτη μου.
Κάποιος ρίχνει νερό πάνω στο πληκτρολόγιο. Δε λέω ποιος, αλλά έχει το ύφος του αθώου και φωνάζει «έκανα μπαμ!»
Η δουλειά από το σπίτι: Stand-up comedy χωρίς διάλειμμα.
Zoom meeting.
Ο μεγαλος κάνει τα μαθήματά του φωναχτά, σαν να απαγγέλλει επική ποίηση.
Ο μικρός βγάζει όλα τα εσώρουχα από το συρτάρι και τα φοράει στο κεφάλι του.
Το μόνο που θέλω είναι να πω στον πελάτη:
«Μισό λεπτό, ο Junior Account Manager μου κάνει επανάληψη στις 7 ηπείρους, φορώντας το εσώρουχό μου στο κεφάλι.»
Και το χειρότερο;
Δεν μπορώ να πάρω άδεια για όλα αυτά.
Δεν υπάρχει καν HR για τις μαμάδες.
Και δεν ξέρω πού να στείλω ένσταση όταν το παιδί μου ρίχνει μακαρόνια στον καναπέ, ενώ στέλνω αιτήματα και ζωγραφίζει το τοίχο με μαρκαδόρους posca αλά Πικάσο, ενώ προσπαθώ να εστιάσω στον πελάτη.
Το multitasking έγινε χόμπι. Ή αναγκαστική ικανότητα. Ή πάθηση. Δεν ξέρω.
Κάνω screen share σε μια παρουσίαση ενώ ψιθυρίζω τα λόγια του «Πεινάω, πεινάω σαν λύκος πεινασμένος».
Ταυτόχρονα κρατάω τον μικρό που έχει κουρδιστεί σαν μπαλαρίνα με πατατάκια.
Και απαντάω σε ερώτηση του μεγάλου που είναι: «Μαμά, όταν εσύ ήσουν μικρή υπήρχε το ίντερνετ ή μιλούσατε με ταχυδρομικά περιστέρια;» Η απάντηση ήταν και τα δύο.
Το απόγευμα: η ώρα του multitasking…100%
Εργασίες Β’ Δημοτικού, βιβλίο ζωγραφικής, πηλός ,χάρακας, μαθηματικά, λέξεις με “αι”…
…και δίπλα ο μικρός να πίνει το νερό του από το πάτωμα που έχει χύσει γιατί «είναι αστείο».
Και κάπου εκεί, τσιρίζω. Γλυκά. Σιωπηλά. Από μέσα μου.
Μέχρι που έρχεται ο μεγάλος, με ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο, και μου λέει:
«Μαμά, γράφω ένα κόμικ και ο βασικός ήρωας είσαι εσύ. Έχεις υπερδυνάμεις!»
(Αμέσως μετά με ρώτησε αν μπορεί να φάει σοκολάτα, αλλά ας μείνουμε στο συγκινητικό.)
Το βράδυ – Ο επίλογος κάθε επικής μέρας.
Τα παιδιά κοιμήθηκαν επιτέλους. Ή έστω προσποιούνται. Το σπίτι μοιάζει με σκηνή εγκλήματος με υπόπτους δύο μπόμπιρες και έναν λούτρινο δράκο.
Κάθομαι στον καναπέ, κοιτάω το ταβάνι και λέω στον εαυτό μου:
«Σήμερα δεν τα κατάφερες τέλεια, αλλά τα κατάφερες. Και αυτό είναι υπεραρκετό.»
Εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται ο μικρός σαν ninja. “Μαμά, γκα (εννοεί αγκαλιά)”. Φυσικά και κάνω. Μπορεί να έχω δουλειά, υποχρεώσεις και να χρειάζομαι τρία λίτρα καφέ για να συνεχίσω να λειτουργώ ως άνθρωπος, αλλά αυτή η μικρή φραουλίτσα με τα χεράκια-χταπόδι είναι το κέντρο του κόσμου μου. Μέχρι που μου βάζει δάχτυλο στο μάτι. Τρυφερά.
Ο μεγάλος από το βάθος: “Μαμά, μπορείς να με βοηθήσεις να φτιάξω ένα ρομπότ που λειτουργεί με τη σκέψη;”.
“Φυσικά αγάπη μου. Αμέσως μόλις μάθω πώς λειτουργεί το πλυντήριο πιάτων.”
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε βραδινές φωνές, ψίχουλα στον καναπέ, ξεχασμένες εργασίες και τάπερ χωρίς καπάκι, συνειδητοποιώ πως δεν είμαι απλώς μια εργαζόμενη μαμά. Είμαι ζογκλέρ, θεραπεύτρια, chef χωρίς αστέρια Michelin, αλλά με πολλή φαντασία, ειδική στις διαπραγματεύσεις (“αν φορέσεις το παντελόνι, θα δεις ένα επεισόδιο Peppa”), και βασικά… υπερήρωας.
Πίνω μια γουλιά από κάτι που κάποτε ήταν καφές.
Αναστενάζω. Και γελάω.
Γιατί αύριο ξεκινάμε πάλι απ’ την αρχή.
