Τα Χριστούγεννα στο σπίτι μας είναι ένα υπέροχο μείγμα μαγείας, χαράς κι ήχων που δε θέλω να ξέρω από πού προέρχονται.
Είναι εκείνη η εποχή που το σαλόνι μοιάζει με το εργαστήριο του Αγίου Βασίλη (με τη διαφορά ότι εμείς δεν έχουμε προσωπικό!).
Έχουμε μόνο δύο παιδιά -ηλικίας 2χρονών και 8χρονών- κι έναν μπαμπά που εμφανίζεται τη στιγμή που ανάβουμε τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια για να πει:
“Ωπ, ωραία φαίνεται! Θέλετε βοήθεια;
Ναι, αφού τελειώσαμε. Πάντα.Το στόλισμα: Η οικογενειακή επιχείρηση… με διαφορετικές απόψεις
Η στιγμή της ανακοίνωσης “Πάμε να στολίσουμε το δέντρο!” θα έπρεπε να συνοδεύεται από προειδοποίηση ασφαλείας. Ο μικρός τρέχει προς το δέντρο, σαν να πρόκειται να αγκαλιάσει φίλο που δεν έχει δει χρόνια. Ο μεγάλος φοράει το ύφος project manager:
-“Μαμά, πάμε με τη στρατηγική από πάνω προς τα κάτω, έτσι δεν είναι;”
-“Εμ… ναι;”
-“Τέλεια. Μπαμπά, δώσε μου το ψηλότερο σκαμπό!”
Ο μπαμπάς κάνει ότι δεν άκουσε.
Στο μεταξύ, ο μικρός έχει βάλει μια γιρλάντα στο λαιμό του και δηλώνει “Αμπλάμπλα!”, που είναι η δική του εκδοχή του “είμαι δράκος”. Μια μπάλα ήδη έχει κυλήσει κάτω απ’ τον καναπέ, ο μεγάλος διαφωνεί με τον τρόπο που κρεμάω τα στολίδια, κι ο μπαμπάς το παίζει “τεχνικός φωτισμού” δοκιμάζοντας ποιο καλώδιο δουλεύει.
Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία: εμείς δουλεύουμε, ο μπαμπάς ψάχνει μπαλαντέζες που υποτίθεται ότι είχαμε “σ’ ένα κουτί κάπου”.
Η κουζίνα: Ή αλλιώς, MasterChef Junior με guest star τον μπαμπά
Όταν φτάνει η ώρα για τα χριστουγεννιάτικα μπισκότα, η κουζίνα μετατρέπεται σε reality show. Εγώ προσπαθώ ν’ ακολουθήσω μια συνταγή που θα μας δώσει μπισκότα κι όχι κάτι που μοιάζει με καλλιτεχνική εγκατάσταση. Ο μικρός και δοκιμάζει ωμή ζύμη σαν να είναι gourmet. Ο μεγάλος με ρωτάει αν μπορούμε να βάλουμε “extra chocolate boost γιατί έτσι λέει το YouTube”.
Και μέσα σε όλα αυτά…
Ο μπαμπάς αποφασίζει ότι τώρα είναι η ώρα να φτιάξει “το δικό του μείγμα”.
– “Αγάπη μου, θα το κάνω πιο αφράτο.”
-“Μην…”
Πολύ αργά. Το αλεύρι κάνει χιονοθύελλα. Ο μικρός χαίρεται γιατί “χιόνισε μέσα!”. Ο μεγάλος χειροκροτεί τον μπαμπά σαν να είδε μαγικό κόλπο.
Προσπαθούμε να καθαρίσουμε, αλλά το αλεύρι είναι παντού: στο πάτωμα, στα ρούχα, στην γάτα (πού βρέθηκε αυτή;), και φυσικά στα μαλλιά μου!
Τα δώρα: Η γιορτή του “μαμά, άλλαξα γνώμη” με μπαμπά βοηθό-συνωμότη.
Η λίστα δώρων του μεγάλου μοιάζει με manual τεχνολογίας.
“Θέλω αυτό, αλλά όχι αυτό το μοντέλο, θέλω το άλλο, γιατί έχει καλύτερο frame rate”. Δεν ξέρω τι σημαίνει, αλλά ο μπαμπάς κάνει ότι καταλαβαίνει.
“Ναι, σωστό”, λέει κουνώντας το κεφάλι με σοβαρότητα.
Ο μικρός πάλι θέλει “μπα!”. Αυτό σημαίνει μπάλα. Ή μπαλόνι. Ή μπαταρία. Δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα.
Το καλύτερο όμως είναι οι κοινές αποστολές με τον μπαμπά:
-“Πάμε να αγοράσουμε κάτι, χωρίς τα παιδιά να το καταλάβουν.”
Φεύγουμε κρυφά. Επιστρέφουμε δήθεν αθώοι.
Και τα παιδιά;
Ο μεγάλος: “Πού πήγατε και γιατί έχεις αυτό το σακουλάκι;”
Ο μικρός: “Μαμά! Μπα!”
Τόσο για τη μυστικότητα.
Η τεχνολογία των Χριστουγέννων: Superpower ή super-πονοκέφαλο
Ο μεγάλος χρησιμοποιεί το tablet για να παρακολουθεί “πού βρίσκεται ο Άγιος Βασίλης τώρα”.
Ο μπαμπάς θέλει να βάλει έξτρα φωτάκια “γιατί είδα ένα tutorial”.
Ο μικρός προσπαθεί να πατήσει όλα τα κουμπιά του λέω πολύπριζου.
Εγώ κάνω προσευχές.
Κάθε χρόνο βλέπουμε επίσης χριστουγεννιάτικες ταινίες. Όλοι συγκινούμαστε (εκτός από τον δίχρονο, που συγκινείται μόνο από πατατάκια).
Ο μπαμπάς βάζει πάντα κάποια ταινία “που έβλεπα μικρός”, η οποία έχει τόσο παλιά εφέ που ο μεγάλος ρωτάει:
– “Μπαμπά, γιατί το χιόνι φαίνεται ψεύτικο;”
-“Γιατί τότε ήταν αλλιώς…”
-“Αλλιώς πώς; Χειρότερα;”
Ο μπαμπάς κοιτάει εμένα για βοήθεια. Εγώ κοιτάω το ταβάνι.
Και η μαγεία τών Χριστούγεννων είναι εκεί.
Όταν πέφτει το βράδυ κι όλα ηρεμούν, τα παιδιά κοιτάζουν τα φωτάκια. Ο μεγάλος ρωτάει αν ο Άγιος Βασίλης θα μας βρει. Ο μικρός κουλουριάζεται στην αγκαλιά μου με ένα «μαμάαα» γεμάτο νύστα. Ο μπαμπάς κάθεται δίπλα μας, κουρασμένος αλλά χαμογελαστός.
Εκείνη την ήρεμη στιγμή -που το σπίτι μυρίζει μπισκότο και ακούγεται μουσική χαμηλά- θυμάμαι γιατί όλη αυτή η τρέλα αξίζει.
Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι τέλεια. Είναι αστεία, αγχωτικά, γεμάτα εκπλήξεις… αλλά κυρίως γεμάταμας.
Και τελικά αυτό είναι το πιο όμορφο δώρο.
