Έχουμε μιλήσει για κακές μέρες, για όρια, για το τι θα πει ο κόσμος. Δεν έχουμε όμως αναλύσει το τι λέμε εμείς στους εαυτούς μας. Πώς αυτοεγκλωβιζόμαστε με τα checklists που έχουμε στο μυαλό μας.
Θέτω λοιπόν τα εξής ερωτήματα:
Τι είναι επιτυχία στη ζωή; Πώς το ορίζει κανείς για τον εαυτό του;
Πόσο χρονικό περιθώριο δίνεις στον εαυτό σου για να “πετύχεις”; Κι αν δεν το πετύχεις μέσα σ’ ένα προκαθορισμένο χρονικό πλαίσιο, σημαίνει ότι απέτυχες;
Η αλήθεια είναι πως από τη μέρα που γεννιόμαστε, οι λίστες επιτυχιών αρχίζουν να τρέχουν. Πότε θα αρχίσεις να μπουσουλάς, να μιλάς και να περπατάς. Το ύψος και τα κιλά που κατά προσέγγιση πρέπει να έχεις σε κάθε ηλικία. Η ανταπόκρισή σου σε ερεθίσματα από το περιβάλλον κλπ κλπ.
Αλίμονο αν για κάποιο λόγο καθυστερήσεις να περάσεις κάποια από αυτές τις πίστες στην, κατά κοινωνικά αποδεκτή, περίοδο. Γίνεται ένας μικρός πανικός γύρω σου, ότι έχεις κάποιο πρόβλημα ή κάτι δεν πάει καλά με σένα.
Όταν τα κάνεις νωρίτερα, φυσικά εκεί δεν τρέχει κάστανο, γιατί όλοι το θεωρούν δείκτη ευφυΐας άνω του “μετρίου”.
Κι αυτό γιατί το κοινωνικό δίπολο “γρήγορα VS αργά” είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία που περνάς σε όλη τη ζωή σου, χωρίς να ξέρεις αν υπάρχει γραμμή τερματισμού κι αν θα τη φτάσεις ποτέ. Υπάρχει μόνο το συμπέρασμα του “γρήγορα ή στην ώρα του= καλό” και “αργά ή με καθυστέρηση=κακό”.
Λάβετε θέσεις! Έτοιμοι! Πάμε!
Από την πρώτη σου ανάσα μέχρι και την τελευταία είσαι σε έναν αέναο αγώνα ταχύτητας. Να πας σχολείο, πανεπιστήμιο και να τα τελειώσεις στην ώρα τους και με κανέναν “βαθμό της προκοπής”.
Να βρεις αμέσως δουλειά, να βγάζεις καλά λεφτά.
Να έχεις σύντροφο, να παντρευτείς να κάνεις παιδιά.
Να έχεις δικό σου σπίτι, αυτοκίνητο.
Να μην έχεις χρέη.
Να πάρεις προαγωγή στη δουλειά, να βγεις στη σύνταξη, να αποκτήσεις εγγόνια και δισέγγονα.
Να ζήσεις μέχρι να μην μπορείς άλλο.
Έλα όμως που ο αγώνας αυτός δεν είναι ευθεία γραμμή, αλλά ζιγκ-ζαγκ με πεντακόσιους παράδρομους, σε ανώμαλο δρόμο μετ’ εμποδίων και αν κάτσεις στο “λάθος” τετραγωνάκι μπορεί να σε στείλει πίσω στην αφετηρία χωρίς να πάρεις 200.
Ο κόσμος γύρω δεν το βλέπει έτσι. Για την κοινωνία ο αγώνας είναι ένας ευθύς μονόδρομος με φρεσκοστρωμένη άσφαλτο και σου κουνάνε μαντήλια και σημαιούλες απ’ την γραμμή τερματισμού, ενώ εσύ περνάς πίστες χιλιομέτρων.
Σε κρίνουν αν περάσεις πιο αργά ή αν κολλήσεις πουθενά, με πλήρη άγνοια του ότι κι αυτοί δεν είναι στη γραμμή τερματισμού. Στην πραγματικότητα τρέχουν τον δικό τους αγώνα και προσπαθούν να περάσουν τις δικές τους πίστες. Αλλά εσύ είσαι πιο ενδιαφέρον θέαμα και τα στοιχήματα τρέχουν.
Έτσι, λοιπόν, μπαίνεις στο τριπάκι κι εσύ να κρίνεις, να συγκρίνεις -πρώτα απ’ όλα τον εαυτό σου- και στη συνέχεια τους άλλους.
“Γιατί δεν τα έχω καταφέρει ακόμα”;
“Πότε θα έρθει η δική μου στιγμή”;
“Γιατί αυτοί κι όχι (και) εγώ”;
“Κοιτά πόσο καλά είμαι σε σχέση με αυτ@“!
Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι μπορεί η κοινωνία να μας βάζει στον ίδιο αγώνα, αλλά μετά το πρώτο βήμα οι δρόμοι χωρίζουν κι ο καθένας τρέχει τον δικό του. Με διαφορετικές δοκιμασίες, δυσκολίες, μονοπάτια και εμπόδια.
Η επιτυχία του καθένα από εμάς ορίζεται βάσει της διαδρομής που έχουμε μπροστά μας. Δε φταίει αυτός που του έκατσε πιο εύκολη διαδρομή και δε φταίμε εμείς που μας έκατσε πιο δύσκολη.
Σίγουρα το γεγονός ότι δεν υπάρχει αξιοκρατία σε πολλά στάδια της ζωής δε βοηθάει, αλλά δείτε το σαν ακόμα ένα εμπόδιο. Περνάμε τόσα έτσι κι αλλιώς κατά τη διάρκεια της ζωής μας!
Και να σας πω κάτι, επειδή το έχω φιλοσοφήσει αρκετά το θέμα μέσα στο μυαλό μου -παρά τα σχεδόν 30 μου χρόνια-, επιτυχία για μένα δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα από αυτά (παρόλο που κι εμένα με τρώνε τα checklists).
Επιτυχία είναι να ανοίγεις τα μάτια σου κάθε πρωί, ζωντανός κι υγιής με ανθρώπους γύρω σου που δεν κοιτάνε λίστες και πίστες για να σε κρίνουν, που σε θέλουν όπως είσαι.
Να έχεις τη συνείδηση και την ψυχή σου καθαρή. Και παρόλο που μπορεί να σε πιάνει το παράπονο που περνάει ο καιρός και δεν έχεις τσεκάρει ακόμα τα αντίστοιχα κουτάκια, να μη θυσιάζεις τον εαυτό σου κι αυτό που είσαι για να στριμωχτείς στην κιμαδομηχανή της κοινωνικής νόρμας.
Όλα τα άλλα έρχονται όταν είναι η ώρα τους. Κι αυτό το ορίζεις εσύ με τις επιλογές σου, όχι η κοινωνία.
Μη σπαταλάτε χρόνο, λοιπόν, στο να ξεπερνάτε εμπόδια, να συγκρίνεστε με άλλους, να τσεκάρετε κουτάκια και να μη ζείτε. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Στην κοινωνία του σήμερα, που όλα τρέχουν με ταχύτητα φωτός, η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να σταματάς και να χαζεύεις τον ουρανό.
