Χριστούγεννα ήρθαν πάλι.. Η πιο ζεστή περίοδος του χρόνου. Φώτα, στολισμοί, μυρωδιές από φαγητά και γλυκά. Η γιορτή της αγάπης, της ελπίδας, των διακοπών και κυρίως της οικογένειας. Η γιορτή που βλέπεις συγγενείς ύστερα από τα προηγούμενα Χριστούγεννα και ξέρεις πως θα ακολουθήσει ανάκριση, χολή και κρασί μέχρι τελικής πτώσης για να τους αντέξεις. Δεν πρόκειται για κακία· είναι απλώς ότι οι γιορτές έχουν την περίεργη ιδιότητα να μετατρέπουν συγγενείς σε άτυπους σχολιαστές της ζωής μας.
Για να μη φύγεις, λοιπόν, από το τραπέζι με υπαρξιακή κρίση (Ποιoς είμαι; Τι κάνω με τη ζωή μου; Εγώ πότε θα γίνω μάνα;) σου φτιάξαμε αυτόν τον οδηγό επιβίωσης οικογενειακού τραπεζιού με την ελπίδα και την ευχή μας, για καλές και αναίμακτες οικογενειακές γιορτές.
1. Η πρώτη ερώτηση για τα 1000 ευρώ: «Τι κάνεις με τη δουλειά;»
Η ερώτηση αυτή γίνεται συνήθως μεταξύ εξώπορτας και σαλονιού, τη στιγμή που δεν έχεις προλάβει καν να δώσεις τα γλυκά που έχεις φέρει στην οικοδέσποινα και το παλτό σου κρέμεται από το ένα μανίκι τη στιγμή που σε τραβάνε προς το σαλόνι για να ξεκινήσει η ανακριτική διαδικασία.
Στην ερώτηση “Τι κάνεις με τη δουλειά; ” η απάντηση δεν έχει καμία σημασία για αυτούς. Δεν έχει σημασία τι πραγματικά κάνεις· σημασία έχει ότι πρέπει να απαντήσεις κάτι που να ακούγεται σταθερό, υποσχόμενο και κοινωνικά αποδεκτό.
Προσοχή! Οι λεπτομέρειες είναι επικίνδυνες. Όσο λιγότερα ξέρουν τόσο πιο εύκολα θα χωνέψεις τη γαλοπούλα. Ενορχήστρωσε τη συζήτηση σε γενικά πλαίσια. Όσο πιο γενικές οι πληροφορίες , τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να σωθείς και να μείνει εκεί.
Τip:Αν όλα αποτύχουν, μια ξαφνική παρατήρηση για το φαγητό λειτουργεί σαν καπνογόνο.
2. Δεύτερη ερώτηση για 5000 ευρώ και ένα μπούτι γαλοπούλα: «γάμος – παιδιά – πότε επιτέλους;»
Εδώ είναι που έχετε ήδη καθίσει στο τραπέζι και ετοιμάζεστε να σερβιριστείτε με πάσης φύσεως λιχουδιά, όταν ξαφνικά εκεί που περνάει από μπροστά σας η σαλάτα λάχανο-καρότο ακούγεται εκείνη η θεία -που συνήθως έχει ένα όνομα ελαφρώς μπανάλ και μαρτυράει από μόνο του ότι θα είναι η Προέδρος της ανακριτικής επιτροπής- να λέει από το βάθος:
“Και μιας και μιλάμε για τη σαλάτα, για πες μας, βρε κούκλα μου, εσύ με τον καλό σου πότε με το καλό ο γάμος;” ή το επικό όλων “Κι εσύ τι περιμένεις για να κάνεις παιδιά; Να σου πέσει το τζόκερ; Κανείς δεν γίνεται νεότερος. Αν σε πάρουν κι άλλο τα χρόνια τι θα κάνεις; Καλόγρια θα γίνεις;”.
Και κορυφώνεται αν τυχόν σκάσεις μύτη στο τραπέζι μόνος ή μόνη , ώσπου κάποια στιγμή πέφτει η ατάκα “Και φέτος μόνη σου είσαι; Βρε κούκλα μου, μπας και τους λες τίποτα περίεργα και εξαφανίζονται;” ή ” Μήπως είσαι εσύ περίεργη κι ο ένας σου βρωμάει και ο άλλος σου ξινίζει;”
Φίλη και φίλε μου σε θέλω ψύχραιμο και κυρίως άσε κάτω το πιρούνι από τη γροθιά σου και πάρε βαθιές ανάσες. Οι ερωτήσεις δεν γίνονται από κακία (τουλάχιστον όχι πάντα),αλλά από ειλικρινή απορία για το πώς γίνεται να ζεις χωρίς να ακολουθείς τη φυσική εξέλιξη του ανθρώπου.
Προσοχή! Μην απαντάς ποτέ με απολογητικό ύφος και κυρίως μη δώσεις τροφή για περισσότερες ερωτήσεις. Η καλύτερη άμυνα είναι το χιούμορ. Μια απάντηση που δείχνει ότι το σκέφτεσαι, αλλά όχι σήμερα, όχι τώρα και σίγουρα όχι με χριστουγεννιάτικη πίεση, αρκεί για να περάσει η μπάλα στον επόμενο.
Tip: Αν δεις οτι η συζήτηση δε μετατοπίζεται, προσποιήσου ότι σε έκαψε η τυροκαυτερή και πας να πιεις νερό ή στην έσχατη ρίξε λίγο κρασί πάνω σου και πήγαινε στο μπάνιο. Μέχρι να γυρίσεις θα έχουν πιάσει τον επόμενο δύσμοιρο και εσύ θα απολαύσεις άνετα τα ντολμαδάκια της θείας (όχι της προέδρου, της άλλης, της καλής).
3. Ερώτηση ninja: Πολιτική συζήτηση: το απόλυτο χριστουγεννιάτικο boss fight
Και κάπου ανάμεσα στη σαλάτα και το κυρίως πιάτο, πετάγεται εκείνος ο θείος που έχει ξεκινήσει τα κρασάκια από το σαλόνι, άρα είναι ήδη στο έκτο ποτήρι, με την χαρακτηριστική φράση “δε βλέπετε πώς τα έχουν κάνει στην χώρα; Όλοι τα ίδια σκατά είναι. Ένας ήταν ο Αντρέας και δε θα ξανα’ρθει” ή “μια χούντα μας χρειάζεται να ισιώσουμε”.
Κάπου εκεί, φίλε αναγνώστη, είναι η ώρα να πάρεις το αίμα σου πίσω κι επειδή είναι η μοναδική στιγμή που κανείς δεν επικεντρώνεται σε σένα, σου επιτρέπεται να ρίξεις και λίγο λάδι στη φωτιά ίσα-ίσα για να ζεσταθεί ο χώρος.
Εκεί λοιπόν, παίρνεις το πιάτο στα πόδια σου, κάθεσαι σταυροπόδι και τους κοιτάς με δήθεν ενδιαφέρον να ανταλλάσσουν πυρά. Όταν δεις ότι η συζήτηση πάει να πέσει, πετάς και μια ατάκα του τύπου “ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια” ή απευθύνεσαι στον θείο που φημίζεται για τις αριστερές του πεποιθήσεις με μια φράση του τύπου “πες τα ρε θείε, μόνο εγώ σε καταλαβαίνω” και εκεί θα καταλάβεις από πού βγήκε η φράση “Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου”.
Προσοχή! Η συμμετοχή εδώ είναι προαιρετική κι αν δεν έχετε δίπλωμα πιλότου ή αλεξιπτωτιστή, εξαιρετικά επικίνδυνη. Μην ανάβετε φωτιές που δεν είστε σίγουροι οτι θα σβήσουν, έχουν χαλάσει σπίτια έτσι.
Tips:Η ουδετερότητα, σε συνδυασμό με μια ήρεμη κίνηση προς το ψωμί, είναι ένδειξη σοφίας.
4. Τέταρτη ερώτηση για 10.000 ευρώ: Παιδικές αναμνήσεις «Θυμάσαι τότε που ήσουν μικρός και…»
Οι οικογενειακές αναμνήσεις είναι κανόνας ότι εμφανίζονται πάντα χωρίς προειδοποίηση -και κυρίως όταν δεν πρέπει- και έχουν πάντα στόχο εσένα. Ιστορίες που κανείς δεν ξέχασε και κανείς δε ζήτησε να ξανακουστούν και ξεκινάνε πάντα την ώρα που σερβίρεται το γλυκό (να πάρεις και εσύ μια χαρά μετά την πίκρα βρε..).
Σίγουρα όλες οι αναμνήσεις περιλαμβάνουν παιδική γύμνια, αηδιαστικές λεπτομέρειες και παιδικούς έρωτες και ατυχήματα. Το κακό είναι πως τις περισσότερες φορές συνοδεύεσαι από κάποιον που προσπαθείς να ρίξεις ή να έρθεις πιο κοντά και αυτές οι αναφορές σίγουρα δε βοηθούν.
Προσοχή!Η άρνηση είναι μάταιη. Μην πετάγεστε για να δίνεται τη σωστή εκδοχή των γεγονότων είναι επίσης μάταιο.
Tips: Χαμογελάστε με ψυχραιμία, αποδεχτείτε την ντροπή της στιγμής και κυρίως, αν το τραπέζι γίνεται σπίτι σας ή στους γονείς σας, εξαφανίστε τα οικογενειακά άλμπουμ, ιδανικά θάψτε τα και περιμένετε υπομονετικά να γίνει κάποιος άλλος το θέμα συζήτησης.
5. Πέμπτη ερώτηση για τα 15.000 ευρώ:«Τι εννοείς δε μπορείς να φας άλλο;..»
Το φαγητό στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και ιδιαίτερα στο ελληνικό τραπέζι, δεν είναι απλώς ένα γεύμα. Είναι ο τρόπος μας να δείχνουμε την αγάπη μας, τη φροντίδα, το νοιάξιμο και οτι η θεία Σούλα κάνει καλύτερα σαρμαδάκια από τη θεία Τασία που πέρυσι είχε πάρει όλα τα εύσημα.
Είναι μια σκυταλοδρομία χοληστερίνης, ζαχάρου κι ουρίας αλλά και μεταξύ των οικογενειών για το ποια μαγείρισσα είναι καλύτερη, λες και στο τέλος θα τους απονέμει κάποιος τον Χρυσό σκούφο.
Ανάμεσα τους… ΕΣΥ!
Στον αγώνα αυτό καλείσαι για κριτής και η άρνηση του να δοκιμάσεις τα πάντα δεν υπάρχει καν σαν σκέψη. Κάθε επιπλέον κουταλιά είναι ψήφος εμπιστοσύνης. Φτάνεις σε σημείο που ο ιδρώτας στο κούτελο σού ψιθυρίζει “Όχι άλλο,φτάνει..” αλλά εσύ ξέρεις πως έχεις την ηθική κι οικογενειακή υποχρέωση να φας κι άλλο από όλα. Τρως όχι γιατί πεινάς, αλλά γιατί σέβεσαι την παράδοση και τη συναισθηματική επένδυση της κουζίνας.
Προσοχή! Μη διανοηθείτε να πάτε σε οικογενειακό τραπέζι και να ξεκινήσετε τη συζήτηση με τις φράσεις ” Εγώ δε θα φάω ιδιαίτερα γιατί κάνω δίαιτα..”, “Εγώ έχω κόψει το κρέας θα φάω λίγη σαλάτα…” και” Σαν πολλά δε μαγειρέψατε ,ποιος θα τα φάει όλα αυτά;”.
Είναι οι φράσεις κλειδί για να προσπαθήσουν όλοι να σου αποδείξουν πως είσαι λάθος.
Tips: Αν θέλετε να αποφύγετε το μπαλονάκι στο Ωνάσειο, προσποιηθείτε πως μέρες τώρα έχετε ενοχλήσεις στο στομάχι και προσπαθείτε να κρατήσετε ισορροπία. Δείξτε στενοχωρημένοι που δε μπορείτε να φάτε και σας εγγυώμαι πως θα φύγετε και με ταπεράκι για το σπίτι..
6. Έκτη ερώτηση για 50.000 ευρώ: «ο γιος της τάδε έκανε αυτό εσύ;»
Κάθε οικογένεια έχει ένα υποδειγματικό άτομο, ένα παιδί (συνήθως πρωτότοκο για να τα λεμε όλα) που τα έκανε όλα σωστά, γρήγορα κι ας πέρασε από σαράντα κύματα. Το όνομά του ακούγεται πάντα τη λάθος στιγμή.
Ακούγεται πάντα οταν εσύ ξεκινάς να αφηγείσαι τα πρόσφατα κατορθώματα σου ή πως πήρες εκείνη την αύξηση ή προαγωγή και ξαφνικά πετάγεται η θεία σου η Μαριγούλα με τη φράση “Τι; Μόνο διακόσια ευρώ αύξηση σου έδωσαν ο ξάδελφος σου ο Δωρόθεος μισό χιλιάρικο πήρε παραπάνω, αλλά τι να κάνεις; Κάθε δουλειά έχει τα δικά της ” και καταβροχθίζει ξεδιάντροπα την τελευταία πατάτα από την πιατέλα που τόσο ήθελες.
Για να μην πούμε για εκείνο τον μπεκρή τον θείο που θα γυρίσει και θα φωνάξει ” Καλά 40 χρονών μαντράχαλος ακόμα υπάλληλος είσαι; Εγώ στην ηλικία σου είχα ήδη το μαγαζί μου και πήγαινε σφαίρα”…
Ναι, εσύ ειχες μαγαζί που πήγαινε σφαίρα γιατί είχατε και ΠΑΣΟΚ και σκουπίζατε τον ιδρώτα σας με τα πεντοχίλιαρα, αλλά ας μην επεκταθώ..
Προσοχή! Η καλύτερη αντίδραση είναι η εσωτερική υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι διαγωνισμός και σίγουρα όχι ομαδικό άθλημα.
Tip: Ένα νεύμα κατανόησης και λίγη ακόμη πατάτα βοηθούν.
7. Συγχαρητήρια είστε ο τυχερός και φτάσατε στη στιγμή της απόδρασης
Και αφού έχεις περάσει ένα δίωρο τουλάχιστον ατελείωτης ανάκρισης και ελέγχου έρχεται η ώρα του αποχωρισμού. Μετά το γλυκό, έρχεται η στιγμή που νιώθεις την ανάγκη για λίγο καθαρό αέρα και σιωπή. Η αποχώρηση γίνεται διακριτικά, με μια φράση που υπόσχεται επιστροφή χωρίς να τη δεσμεύει.
Παίρνεις ανάσα, συνειδητοποιείς ότι τα κατάφερες και θυμάσαι ότι, παρά τα πάντα, αυτά τα τραπέζια είναι μέρος της ιστορίας σου και σίγουρα κάτι που θα σε κάνει να γελάς με την παρέα σου για μέρες.
Τα χριστουγεννιάτικα οικογενειακά τραπέζια δεν είναι μάχη· είναι τελετουργία. Με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και λίγο γερό στομάχι, μετατρέπονται από δοκιμασία σε αφήγηση που κάθε χρόνο εμπλουτίζεται.
Ένας θείος πλακατζής, μια ξαδέρφη κουτσομπόλα, μια θεία ολίγον τι πικρόχολη, οι γονείς λιγάκι στον κόσμο τους, όλοι συνθέτουν με τον τρόπο τους το κάδρο που χωρίς να το καταλαβαίνουμε ανυπομονούμε κάθε χρόνο να έρθει και να πάρουμε τη θέση μας μέσα σε αυτό.
Γιατί κατά βάθος αυτά είναι τα Χριστούγεννα…
Μια υπενθύμιση ότι η οικογένεια μπορεί να είναι απαιτητική, αλλά σπάνια είναι βαρετή.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους,με υγεία, αγάπη και άπλετο φως!
