Υπάρχει μια περίοδος μέσα στον χρόνο που το σπίτι μου μεταμορφώνεται σε κάτι ανάμεσα σε παιδικό πάρτι, θεατρικό εργαστήρι και πεδίο μάχης με σερπαντίνες. Είναι οι Απόκριες. Και ως μαμά δύο παιδιών, μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι Απόκριες δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι ολόκληρη αποστολή.
Όλα ξεκινούν με την ερώτηση: «Μαμά, τι θα ντυθώ φέτος;».
Το μεγάλο παιδί το σκέφτεται σοβαρά, το ψάχνει, το αναλύει, θέλει κάτι πρωτότυπο. Το μικρό παιδί, από την άλλη, αποφασίζει με βάση τη διάθεση του λεπτού. Μπορεί το πρωί να θέλει να ντυθεί λιοντάρι, το μεσημέρι σούπερ ήρωας και το βράδυ… απλώς να φοράει μια κάπα και να τρέχει γύρω γύρω στο σπίτι φωνάζοντας.
Κι εγώ στη μέση, να προσπαθώ να καταλάβω τι στολές πρέπει τελικά να ετοιμάσω.
Κάπου εκεί αρχίζει το γνωστό σκηνικό: σακούλες με υλικά, ψαλίδια, κορδέλες, κόλλες και φυσικά… γκλίτερ. Δεν ξέρω ποιος ανακάλυψε το γκλίτερ, αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν είχε παιδιά. Το γκλίτερ δεν καθαρίζεται. Απλώς μετακινείται. Θα το βρεις στο πάτωμα, στα ρούχα, στα μαλλιά σου και –με κάποιον μαγικό τρόπο– ακόμα και στο πρόσωπό σου, χωρίς να θυμάσαι πότε το άγγιξες.
Οι πρόβες στολών είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές. Τα παιδιά μπροστά στον καθρέφτη, να γελάνε, να ποζάρουν, να μπαίνουν στον ρόλο τους. Το μικρό συνήθως ξεχνάει ότι φοράει στολή και αρχίζει να κάνει τα πάντα με αυτή – να τρώει, να τρέχει, να σκαρφαλώνει. Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι η στολή προοριζόταν για έξοδο, αλλά πλέον έχει δοκιμαστεί σε όλες τις πιθανές συνθήκες.
Και μετά έρχεται η μεγάλη μέρα του σχολείου ή της γιορτής. Εκεί αρχίζει η πραγματική περιπέτεια.
Το βάψιμο προσώπου.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά τα παιδιά ποτέ δεν ζητούν κάτι απλό. Ποτέ δεν θα πουν «βάψε μου μια καρδούλα». Όχι. Θέλουν τίγρη, δράκο, πεταλούδα με δέκα χρώματα ή κάτι «απλό» που τελικά απαιτεί καλλιτεχνικές ικανότητες που εγώ δεν ήξερα ότι δεν έχω.
Και φυσικά, μόλις τελειώσεις, κάποιος θα τρίψει τη μύτη του.
Στις αποκριάτικες εκδηλώσεις επικρατεί το απόλυτο χάος, με την καλύτερη έννοια. Μουσική, μπαλόνια, παιδιά που τρέχουν, γονείς που προσπαθούν να εντοπίσουν τα δικά τους παιδιά μέσα σε εκατό μικρούς σούπερ ήρωες και πριγκίπισσες. Και πάντα υπάρχει εκείνη η στιγμή που προσπαθείς να βγάλεις φωτογραφία και κανείς δεν κοιτάει την κάμερα ταυτόχρονα.
Και μετά είναι τα γλυκά. Οι Απόκριες είναι η περίοδος που η ζάχαρη μπαίνει στη ζωή μας με εντυπωσιακό τρόπο. Σοκολάτες, καραμέλες, κεράσματα από το σχολείο. Τα παιδιά αποκτούν μια ενέργεια που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν έχουν βάλει μπαταρίες μέσα τους.
Το βράδυ όμως, η εικόνα είναι πάντα ίδια και πάντα με συγκινεί. Τα παιδιά κοιμούνται εξαντλημένα, με τα μαλλιά λίγο ανακατεμένα, καμιά φορά με ίχνη από μπογιές ακόμα στα μάγουλα. Και το σπίτι ήσυχο ξαφνικά, γεμάτο μικρά σημάδια της ημέρας: μια μάσκα στον καναπέ, μια σερπαντίνα στο πάτωμα, ένα καπέλο ξεχασμένο στο τραπέζι.
Και τότε συνειδητοποιώ κάτι που κάθε μαμά καταλαβαίνει βαθιά μέσα της. Ότι αυτές οι στιγμές, όσο κουραστικές κι αν είναι, περνούν πολύ γρήγορα.
Κάποια μέρα δεν θα χρειάζεται να φτιάχνω στολές, ούτε να βάφω προσωπάκια, ούτε να κυνηγάω μπαλόνια στο σαλόνι. Και όσο κι αν τώρα κουράζομαι, ξέρω ότι εκείνη τη μέρα θα μου λείψει αυτό το όμορφο, πολύχρωμο χάος.
Γι’ αυτό αγαπώ τις Απόκριες. Όχι για τις στολές ή τα πάρτι, αλλά γιατί μου θυμίζουν να γελάω περισσότερο, να χαλαρώνω, να γίνομαι κι εγώ λίγο παιδί. Να χορεύω στο σαλόνι, να φοράω αστεία καπέλα και να μην με νοιάζει αν φαίνομαι γελοία.
Γιατί στα μάτια των παιδιών μου, εκείνες τις στιγμές, δεν είμαι απλώς η μαμά
Είμαι μέρος της γιορτής.
