Δεν ξέρω τι κάνετε και πού βρίσκεστε όταν θα διαβάζετε αυτό το άρθρο. Εγώ σας γράφω από την ηρεμία του σπιτιού μου, βράδυ, μετά τη δουλειά που επιτέλους χαλαρώνω.
Προσπαθώντας να προσαρμοστώ σε μία νέα ρουτίνα, νιώθω ότι χάνω την έμπνευσή μου ώρες- ώρες. Η κούραση, τα άγχη και το τρέξιμο βλέπετε, έχουν μία μοναδική ικανότητα να μας αποστραγγίζουν από καθετί δημιουργικό.
Δε με χαλάει η ρουτίνα να σας πω την αμαρτία μου! Είμαι τόσο φλου σε κάποια πράγματα, που καλό μου κάνει να έχω ένα πρόγραμμα, γιατί μου δίνει την πειθαρχία που αρνούμαι να έχω από μόνη μου.
Ίσως γι’ αυτό δε φτούρησα και σαν μουσικός, γιατί αν δεν είχα όρεξη δεν μπορούσα να αναγκάσω τον εαυτό μου να κάτσει να μελετήσει. Αλλά αυτό είναι μία τεράστια, διαφορετική ιστορία, που δε θα αναλύσω αυτή τη στιγμή.
Σαν άνθρωπος των τεχνών, με τρομάζει η ιδέα της “μη έμπνευσης”, του “writer’s block” κ.ο.κ. Είναι σαν να χάνω την ταυτότητά μου. Όμως πρέπει και να ζούμε κι αυτό έρχεται με κάποιες προϋποθέσεις, όπως είναι το να δουλεύεις.
Γι’ αυτό προσπαθώ να αντλώ έμπνευση ακόμα και μέσα από τη ρουτίνα μου. Όταν νιώθω ότι το χάνω λίγο, αντλώ δύναμη από την Editor in Chief μας εδώ στο ilovers.gr, Έλενα Φλώρου. Το μεγάλο της όνειρο ήταν να γίνει ηθοποιός και παρόλο που είναι απόφοιτος δραματικής σχολής, δεν ασκεί το επάγγελμα. Κάνει κάτι εντελώς άσχετο.
Παρ’ όλα αυτά, πάντα βάζει τη θεατρική της πινελιά στη δουλειά της. Κάνουν κάτι dress-up events εκεί που δουλεύει κι είναι πραγματικά σαν να βλέπεις χαρακτήρες που αγάπησες ή μίσησες να παίρνουν σάρκα κι οστά μπροστά στα μάτια σου.
Αν δεν είναι αυτό πηγή έμπνευσης και πείσμα του “δεν αφήνω τη ρουτίνα να πατάξει τα όνειρα μου” δεν ξέρω τι είναι. Ίσως πρέπει να μοιάσουμε όλοι λίγο περισσότερο στην Έλενα. Γνώμη μου πάντα.
Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξαναπώ άλλη μία, ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Η ζωή είναι τώρα κι όσα στραβοπατήματα και μικρό-συμβιβασμούς κι αν κάνουμε, δεν πρέπει να αφήνουμε πίσω αυτά που μας δίνουν πνοή.
Πάντα υπάρχει χώρος να βάλεις λίγο απ’ τα όνειρά σου μέσα στην καθημερινότητα. Θα είναι η μία ώρα που θα διαθέσεις μέσα στη βδομάδα για μάθημα τραγουδιού; Πρόβα σ’ έναν μικρό ερασιτεχνικό θίασο; Χορός; Μουσική; Ζωγραφική; Συγγραφή;
Θα είναι ένα δημιουργικό flair που θα βάλεις μέσα στη δουλειά σου; Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό που σου δίνει πνοή και θα σπάσει λίγο τη μονοτονία της ρουτίνας σου, κάνε το! Τόλμησέ το! Μπορεί να φαίνεται σαν κάτι πολύ μικρό, αλλά κάνει τεράστια διαφορά.
Δε ζούμε για να δουλεύουμε και να πληρώνουμε λογαριασμούς. Αρνούμαι να φύγω απ’ αυτόν τον κόσμο κάποια στιγμή κι η ταφόπλακα μου να γράφει “δεν χρωστούσε φόρους”. Ερχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο και σκοπός είναι φεύγοντας να τον κάνουμε καλύτερο.
Ο καθένας με τον τρόπο του ν’ αφήσει το στίγμα του, μικρό ή μεγάλο. Μπορεί το στίγμα που θα αφήσει η ζωή σου, ν’ αγγίξει μόνο τον άμεσο κύκλο σου, μπορεί να φτάσει να αγγίξει κι όλον τον κόσμο. Στο χέρι σου είναι το ρίσκο που θα πάρεις και μέχρι πού θες να το φτάσεις.
Πρέπει όμως να κάνεις την αρχή. Ξεκίνα, λοιπόν, βάζοντας αυτά που αγαπάς μέσα στη ρουτίνα σου. Ρούφηξε έμπνευση από παντού, μην αφήσεις τίποτα να πέσει κάτω. Πάρε την και κάνε τη δημιουργικότητα κι άσε όσα περισσότερα και μεγαλύτερα στίγματα θες και μπορείς.
Να! Σαν τη φίλη μου την Έλενα που σας έλεγα πιο πριν. Είμαι σίγουρη ότι τα παιδάκια που τη συνέλαβαν και την πήγαν στο Azkaban, γιατί είδαν μπροστά τους την Bellatrix Lestrange, θα το θυμούνται μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.
Μπορεί να μην το κατάλαβε, αλλά άφησε ένα στίγμα. Έδωσε μέσα από τη δημιουργικότητά της μία υπέροχη στιγμή κι ανάμνηση.
Εσύ ακόμα;
