«Μα πάλι Brawl Stars;». Αν είσαι γονιός, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτή η φράση έχει βγει από το στόμα σου περισσότερες από μία φορές. Κάθεσαι να πιεις έναν καφέ και ακούς: «Μαμά, μία τελευταία παρτίδα!». Η τελευταία, βέβαια, έχει την περίεργη ιδιότητα να πολλαπλασιάζεται σαν τα πατατάκια. Ένα γίνεται τρία, τρία γίνονται πέντε και ξαφνικά έχει περάσει μία ώρα.
Το πρώτο ένστικτο είναι να θυμώσουμε. Να θεωρήσουμε πως το παιχνίδι “κλέβει” τα παιδιά μας. Όμως, αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη την αγανάκτηση και προσπαθήσουμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους, ίσως καταλάβουμε ότι το Brawl Stars δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι η σύγχρονη παιδική πλατεία.
Κάποτε οι φίλοι έδιναν ραντεβού στην αλάνα. Έπαιζαν ποδόσφαιρο, κυνηγητό, κρυφτό. Σήμερα, πολλές φορές, το ραντεβού δίνεται διαδικτυακά. «Μπες στις έξι να παίξουμε». Και εκεί, πίσω από τις οθόνες, τα παιδιά γελούν, συνεργάζονται, πειράζονται και… τσακώνονται, όπως ακριβώς θα έκαναν και στην πραγματική ζωή.
Το παιχνίδι έχει γρήγορη δράση. Κάθε γύρος διαρκεί λίγα λεπτά. Δεν απαιτεί να αφιερώσεις ώρες συνεχόμενα, κι αυτό είναι ίσως το πιο ύπουλο χαρακτηριστικό του. Δημιουργεί την αίσθηση ότι «μία ακόμη παρτίδα δεν πειράζει». Κι έτσι οι παρτίδες διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς να το καταλαβαίνουν.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που ελκύει τα παιδιά. Οι χαρακτήρες έχουν προσωπικότητα, χιούμορ, διαφορετικές δυνάμεις. Το κάθε παιδί βρίσκει τον αγαπημένο του ήρωα και νιώθει ότι τον εξελίσσει. Κερδίζει νέες δυνατότητες, ξεκλειδώνει ανταμοιβές, ανεβαίνει επίπεδα. Το παιχνίδι τού δίνει συνεχώς μικρούς στόχους που μοιάζουν εφικτοί. Και κάθε μικρή επιτυχία φέρνει μια δόση ικανοποίησης.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Ποιος ενήλικας δεν χαίρεται όταν ολοκληρώνει μια λίστα εργασιών ή όταν λαμβάνει μια ειδοποίηση επιτυχίας; Το ανθρώπινο μυαλό αγαπά την πρόοδο. Τα παιδιά απλώς τη βιώνουν μέσα από έναν διαφορετικό τρόπο.
Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα το ίδιο το παιχνίδι. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το παιχνίδι γίνεται η μοναδική πηγή χαράς, όταν αντικαθιστά τον ύπνο, το διάβασμα, τη βόλτα, το ποδόσφαιρο, το ποδήλατο ή την οικογενειακή συζήτηση. Εκεί χρειάζεται η παρουσία του γονιού, όχι ως αστυνομικού, αλλά ως οδηγού.
Οι απαγορεύσεις σπάνια φέρνουν το αποτέλεσμα που περιμένουμε. Συνήθως κάνουν το παιχνίδι ακόμη πιο ελκυστικό. Αντίθετα, όταν υπάρχουν ξεκάθαρα όρια, σταθερό πρόγραμμα και εναλλακτικές δραστηριότητες, τα παιδιά μαθαίνουν να ισορροπούν.
Ίσως αξίζει και κάτι ακόμη. Να τους ζητήσουμε να μας δείξουν το παιχνίδι. Ναι, ακόμη κι αν δεν ξεχωρίζουμε τον έναν χαρακτήρα από τον άλλον. Να καθίσουμε δίπλα τους για δέκα λεπτά και να τους αφήσουμε να μας εξηγήσουν γιατί ο αγαπημένος τους “brawler” είναι καλύτερος από όλους τους άλλους. Εκείνη τη στιγμή δεν μαθαίνουμε μόνο για το παιχνίδι. Μαθαίνουμε τι ενθουσιάζει το παιδί μας. Και κυρίως, του δείχνουμε ότι ενδιαφερόμαστε για τον κόσμο του.
Βέβαια, ας μην κοροϊδευόμαστε. Υπάρχουν και οι στιγμές που θα χρειαστεί να πούμε το περίφημο «Ως εδώ». Και πιθανότατα θα ακολουθήσει μια μικρή… δραματική παράσταση. «Μα όλοι οι φίλοι μου παίζουν!», «Δεν τελείωσε ο γύρος!», «Θα χάσω τα τρόπαιά μου!». Οι περισσότεροι γονείς έχουν ακούσει αυτές τις ατάκες τόσες φορές, που θα μπορούσαν να τις απαγγείλουν στον ύπνο τους.
Το μυστικό δεν είναι να κερδίσουμε τη μάχη με το παιχνίδι. Είναι να μη χάσουμε τη σχέση με το παιδί μας εξαιτίας του. Γιατί όταν το μόνο που ακούει είναι φωνές και απαγορεύσεις, σταματά να μας μιλά για όσα το απασχολούν.
Η τεχνολογία δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Τα παιχνίδια θα αλλάζουν, τα ονόματα θα διαδέχονται το ένα το άλλο και σε λίγα χρόνια ίσως το Brawl Stars να έχει αντικατασταθεί από κάτι εντελώς διαφορετικό. Αυτό που θα μείνει, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε στα παιδιά μας να χρησιμοποιούν την τεχνολογία: με μέτρο, υπευθυνότητα και ισορροπία.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανένα παιχνίδι δεν μπορεί να αντικαταστήσει μια αγκαλιά, ένα επιτραπέζιο στο τραπέζι της κουζίνας, μια βόλτα στο πάρκο ή τα γέλια μιας οικογένειας που περνά χρόνο μαζί. Το Brawl Stars μπορεί να είναι το αγαπημένο τους παιχνίδι σήμερα. Εμείς, όμως, μπορούμε να παραμείνουμε ο αγαπημένος τους άνθρωπος για πάντα. Και αυτό είναι το μοναδικό “level” που αξίζει πραγματικά να κατακτήσουμε.
