Στο σπίτι μας ζουν δύο τύποι με έντονη προσωπικότητα.
Η τεχνολογία μπήκε στο σπίτι μας κάπως διακριτικά. Ένα τάμπλετ εδώ, ένα κινητό εκεί, ένα YouTube video με τραγουδάκια που κολλάνε στο μυαλό χειρότερα κι από τσίχλα στο χαλί… Και κάπως έτσι, έφτασα στο σήμερα, να ζω ανάμεσα σε δύο γιους και μια ψηφιακή πραγματικότητα που με ξεπερνά σε ταχύτητα, όγκο και… ένταση ήχου.
Ο μεγάλος αυτοαποκαλείται “ειδικός Minecraft” και νομίζει ότι ξέρει καλύτερα από μένα πώς να επανεκκινήσει τον υπολογιστή.
Ο μικρός τρέχει με ταχύτητα ρομπότ-βιονικού πολεμιστή και πιστεύει πως κάθε οθόνη είναι αφής. Τηλεόραση, φούρνος μικροκυμάτων, καθρέφτης.
Κι οι δύο έχουν ένα κοινό: η τεχνολογία είναι το φυσικό τους περιβάλλον. Εγώ, πάλι, νιώθω σαν ταξιδιώτισσα στον χρόνο που εγκλωβίστηκε σε βιντεοπαιχνίδι χωρίς κουμπί εξόδου.
Τα υπέρ της τεχνολογίας: πρώτα από όλα με έσωσε από την τρέλα.
Το YouTube Kids είναι η νταντά που δε ζητάει λεφτά. Μπορώ να μαγειρέψω (ή να κάτσω απλώς και να κοιτάω τον τοίχο) ενώ εκείνοι βλέπουν επεισόδια με pj masks που σώζουν το κόσμο από κακούς.
Εκπαιδευτικά apps που κάνουν θαύματα. Ο μεγάλος έμαθε αγγλικά επειδή ήθελε να καταλαβαίνει τι λέει ο Mr. Bean και έμαθε να μετράει στα αγγλικά από ένα παιχνίδι. Ο μικρός μιλάει “μπαμπα-νικά”, αλλά πατάει σωστά το skip ad. Θαύμα.
Ξέρει τα ζωάκια, τα φρούτα κι έχει ήδη άποψη για το ποιο animation αξίζει και ποιο είναι “μπεεεε”. Όχι, κυριολεκτικά. Κάνει “μπεεεε.” Φυσικά τρώει πιο εύκολα όταν βλέπει τραγουδάκια με παπάκια.
Ο μεγάλος διδάσκει τον μικρό πώς να πατάει σωστά τα κουμπιά (ή έστω πώς να μην τα πατάει παντού).Κάτι σαν «big brother tech coach» — με περιστασιακά ξεσπάσματα, αλλά γενικά περήφανος.
Η τεχνολογία φέρνει χαμόγελα όταν ο μικρός καταφέρνει να κάνει κάτι που τον εντυπωσιάζει τον μεγάλο.
Όταν ο μικρός καταφέρνει να ανοίξει το αγαπημένο παιχνίδι, ο μεγάλος χειροκροτεί σαν να έχει κερδίσει Όσκαρ.
Οικογενειακή ησυχία = όλοι με ένα τάμπλετ. Μην το κρίνεις. Δεν είναι τεμπελιά. Είναι αυτοσυντήρηση.
Τα κατά της τεχνολογίας: Διότι με έφτασε στο χείλος του Wi-Fi breakdown.
Όταν πέφτει το Wi-Fi, έχουμε φυσική καταστροφή. Το μικρότερο φωνάζει “ΟΧΙΙΙΙΙ!” με ύφος δράμα, ενώ ο μεγάλος νομίζει ότι έληξε ο πολιτισμός.
Γίνονται επαγγελματίες διαπραγματευτές.
– “Μαμά, μπορώ να δω μόνο ένα επεισόδιο.”
– “Είναι 47 λεπτά.”
– “Ναι, αλλά είναι ένα επεισόδιο.”
Και μετά αρχίζει μια μάχη που θυμίζει δύο παλαιστές σε ρινγκ από το WWE.
Η μάχη για το tablet είναι το νέο πεδίο μάχης.
Ο μεγάλος το θέλει για να παίζει τα εκπαιδευτικά του παιχνίδια. Ο μικρός απλά το θέλει γιατί… φωτίζει και κάνει ήχους. Αποτέλεσμα; Φωνές, κλάματα και παρεμβάσεις τύπου «δώσε του, όχι, το δικό μου, εμένα θα το δεις!»
Το κοινό «Wi-Fi hotspot» του σπιτιού λειτουργεί σαν μαγνήτης προβλημάτων.
Ο ένας κατεβάζει βίντεο, ο άλλος παίζει online παιχνίδια, και ξαφνικά όλο το ίντερνετ «πέφτει» γιατί η τεχνολογία δεν αντέχει τον πόλεμο των δύο μικρών τεχνολόγων.
Το screen time τελειώνει κι εγώ δεν έχω καν αρχίσει να πίνω τον καφέ μου. Πίνω λοιπόν καφέ κρύο, μπροστά σε ένα νήπιο που προσπαθεί να ξεκλειδώσει το πλυντήριο με Face ID.
Μια μικρή τεχνολογική νίκη.
Πρόσφατα, ο μεγάλος είπε στον μικρό:
– “Μη φωνάζεις ‘Άνοιξε!’, δεν είναι εικονική πύλη , είναι η πόρτα του δωματίου.”
Και ένιωσα… λίγο ελπίδα. Ίσως δεν είναι όλα χαμένα.
Τεχνολογία, σε αγαπώ και σε φοβάμαι.
Η τεχνολογία στο σπίτι με δύο παιδιά είναι σαν το μπλέντερ χωρίς καπάκι: μπορεί να βοηθήσει, αλλά μπορεί και να σου πετάξει φρουτοσαλάτα στο ταβάνι. Θέλει μέτρο, όρια και άπειρη υπομονή.
Δεν πολεμάς την τεχνολογία. Την κάνεις σύμμαχο. Βάζεις κανόνες (τους οποίους παραβιάζουν), δίνεις χρόνο οθόνης (τον οποίο ζητάνε πίσω επί τόπου), και… προσπαθείς. Κάθε μέρα.
Ή, πιο ρεαλιστικά: θέλει να θυμάσαι ότι είσαι γονιός στην ψηφιακή εποχή. Κι αυτό σημαίνει ότι, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνεις γιατί το μωρό σου προσπαθεί να κάνει zoom-out στις σελίδες του βιβλίου… εσύ είσαι ο ενήλικας. Που έχει το Wi-Fi password. Και τη δύναμη να το αλλάξει.
