Έκλεισες τα 30; Συγχαρητήρια!Xρόνια σου πολλά αλλά τώρα αρχίζει το πανηγύρι!
Όχι, δεν αναφερόμαστε στο πάρτι με το φουσκωτό “3-0” και τη μισοτελειωμένη τούρτα σοκολάτα. Αναφερόμαστε στο υπαρξιακό ξεπαρθένιασμα που έρχεται σαν ήπια καταιγίδα λίγο μετά τα 30: εκεί που όλα μοιάζουν «τακτοποιημένα», αλλά εσύ νιώθεις σαν να μπήκες σε λάθος επεισόδιο της ζωής σου;
Σαν να πήγες για πιτόγυρο και βρέθηκες σε vegan retreat στην Ίο; Για αυτό ακριβώς μιλάω.
Κυρίες και κύριοι, καλωσορίσατε στην Εφηβεία 2.0.
Εφηβεία; Γιατί εφηβεία;
Εύλογη η ερώτηση. Δεν έχεις ακμή (μάλλον), δεν φοράς σιδεράκια (πλέον), και δεν μαλώνεις με τη μαμά σου επειδή σου καθάρισε το δωμάτιο. Όμως ξυπνάς μια ωραία πρωία (συνήθως δυο τρεις μέρες μετά τα γενέθλια σου -το πολύ ένα μήνα) κι εκεί που φτιάχνεις καφέ συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλεις να κάνεις με τη ζωή σου. Δεν ξέρεις πού ακριβώς θέλεις να την πας. Κι ύστερα έρχεται ο πανικός του “τι έχω καταφέρει μέχρι τώρα;” .
Νιώθεις άβολα με τον εαυτό σου χωρίς λόγο. Συγκρίνεσαι με γνωστούς κι άγνωστους. Τα βράδια περνάς ώρες βλέποντας motivational reels χωρίς να κινείς ούτε φρύδι και κλαις χωρίς να μπορείς να εντοπίσεις το λόγο. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε κλάματα, χαρτομάντιλα, τσάι και θερμοφόρες (γιατί ξαφνικά μόλις μπεις στα 30 το σύστημα αποφασίζει να σε εγκαταλείψει και να σου χτυπήσει στη μούρη την αλλαγή δεκαετίας),σκέφτεσαι να αλλάξεις δουλειά, χώρα ή… πλανήτη.
Αν όλα αυτά λοιπόν σου φαίνονται γνώριμα, συγχαρητήρια: είσαι και εσύ στο Level 2 της υπαρξιακής περιπέτειας.
Ξυπνάς και νιώθεις πως ζεις τη ζωή κάποιου άλλου. Μπορεί να έχεις πετύχει τους «στόχους» που έθεσες στα 25:
-
δουλειά ✔
-
ενοίκιο ✔
-
brunch κάθε Κυριακή ✔
…και όμως, κάτι λείπει. Όχι, δεν είναι το avocado στο toast. Είναι το νόημα. Είναι αυτό το «μα εγώ αυτό ήθελα τελικά;» που σιγοκαίει μέσα σου όσο βάζεις πλυντήριο.
Πού πήγε ο ενθουσιασμός; Το πάθος σου για πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούσαν πάντα να καταλάβουν; Πού πήγε εκείνο το άτομο που έλεγε πως στα 30 θα είναι όπως θέλει και θα έχει καταφέρει ότι θέλει;
Η Εφηβεία 2.0 έρχεται όχι επειδή απέτυχες, αλλά επειδή μεγάλωσες. Ο ενθουσιασμός του «όταν μεγαλώσω θα…» αντικαθίσταται από το «μεγάλωσα… και τώρα;».Και επειδή τα 30 έχουν τον τρόπο τους να σε προσγειώνουν, αρχίζεις να ξεψαχνίζεις μεταπτυχιακά σε Ισλανδία χωρίς να θυμάσαι γιατί ή χωρίς να το θέλεις πραγματικά , μόνο και μόνο επειδή το έχουν κάνει όλοι και η ανάγκη του να ανήκεις κάπου στα 30 μεγαλώνει ραγδαία.
Αγοράζεις τυχαία φυτά και τους δίνεις ονόματα (Ρόζα η Γιούκα) και ενίοτε τους μιλάς. Θες να «παραιτηθείς και να πας να ανοίξεις ένα καφέ σε νησί» (χωρίς καμία πρόθεση να ανοίξεις τίποτα πέρα από Netflix)και ανάμεσα στο άπλωμα των ρούχων και τη φασίνα της Κυριακής παίρνεις την απόφαση ότι ξεκινάς ψυχοθεραπεία με την ατάκα: «Δεν ξέρω τι μου φταίει, αλλά κάτι δεν πάει καλά».
Η κρίση των 30 είναι η στιγμή που τα ρούχα της παλιάς σου ταυτότητας δεν σου κάνουν πια. Είναι η φάση της ζωής σου που καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να ζεις ανέμελα όπως στα 20 γιατί δεν “επιτρέπεται”. Πως πρέπει να τα βάλεις όλα σε σειρά γιατί “έτσι κάνουν οι σοβαροί άνθρωποι”. Σίγουρα ακούς κάπου κάπου και τη φράση “εγώ στα 30 μου είχα δυο παιδιά, έχτιζα ένα σπίτι και είχα και τη δουλειά μου που περπατούσα 45χλμ για να φτάσω και εσείς που τα έχετε όλα έτοιμα…” και σε φέρνει και λίγο στα όριά σου και θες να τους απαντήσεις “εσείς είχατε ΠΑΣΟΚ και το μηνιάτικο το κάνατε φυτίλια στην Άντζελα”, αλλά κρατιέσαι.
Ο ρόλος του “επιτυχημένου”, του “χαλαρού”, του “μαμάς/μπαμπά” ή του “τα έχω όλα υπό έλεγχο” αρχίζει να σε σφίγγει. Και εκεί, ξεκινά η ανάγκη να επαναπροσδιορίσεις: Τι θες πραγματικά (κι όχι τι νομίζουν οι άλλοι ότι θες); Ποιος είσαι χωρίς το LinkedIn σου;Τι θα έλεγες στον 18χρονο εαυτό σου αν μπορούσες (πιθανώς: «άστο το Marketing και μάθε υδραυλικός!»);
Ξέρω πως σας τα περιγράφω όλα πολύ μαύρα κι άραχνα,αλλά είμαι εδώ για να σας πω παράλληλα ότι δεν είναι.
Όχι,φίλοι μου, δεν είναι όλα μαύρα. Αν κάτι σώζει στην Εφηβεία 2.0 είναι ότι έχεις επίγνωση. Ξέρεις ότι κάτι τρέχει — και αυτό από μόνο του είναι πρόοδος. Μπορείς να αυτοσαρκαστείς, να γελάσεις με τις υπαρξιακές σου ζαλάδες, να γράψεις άρθρα σαν αυτό. Κι αυτό είναι υπέροχο.
Άλλωστε, οι μεγαλύτερες αλλαγές ξεκινούν με χιούμορ. Κανείς δεν είπε «άλλαξα τη ζωή μου επειδή κάποιος με έβρισε», αλλά πολλοί είπαν: «Ξύπνησα ένα πρωί και κατάλαβα ότι ζω στο repeat. Και έπρεπε να πατήσω pause.»
Tips επιβίωσης (που δεν είναι life coaching, στο ορκίζομαι)
-
Σταμάτα να συγκρίνεσαι – Κανείς δεν είναι τόσο πετυχημένος όσο φαίνεται στο Instagram. Ούτε καν αυτός που έγραψε αυτό το άρθρο.
-
Κάνε ένα “καθάρισμα” ταυτοτήτων – Τι κάνεις επειδή το θέλεις και τι επειδή «έτσι πρέπει»;
-
Επιτρέπεται να αλλάξεις γνώμη. Δεν είσαι εταιρικό λογότυπο.
-
Σου επιτρέπεται να βαριέσαι. Το ότι δεν είσαι συνεχώς inspired δεν σημαίνει ότι απέτυχες.
-
Αν θες να φύγεις, φύγε. Αν θες να μείνεις, μείνε. Αλλά να είναι επιλογή, όχι φόβος.
Η κρίση των 30 δεν είναι κατάρα. Είναι το restart που δεν ήξερες ότι χρειαζόσουν. Είναι η στιγμή που αρχίζεις να ζεις για σένα, και όχι για το «ποιος έπρεπε να είσαι».
Οπότε την επόμενη φορά που θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και θα σκεφτείς:
«Τι κάνω;»
Μπορείς απλά να απαντήσεις:
“Μαθαίνω να υπάρχω ξανά. Με χιούμορ, με λάθη, και με λίγη παραπανίσια καφεΐνη.”
Και αυτό, φίλε μου, είναι πρόοδος.
