Είμαστε κι εμείς οι λάτρεις της
ερωτικής πένας που πρώτα ζούμε και μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας κι ύστερα
με περίσσια σοφία τις μεταφέρουμε στο χαρτί.
Εντάξει, ποιο χαρτί τώρα πια; Το word τέλος
πάντων. Αυτό, όμως, που οι περισσότεροι αμελούμε να κάνουμε είναι ν᾽
αποδώσουμε ένα φόρο τιμής σ᾽ όσους πέρασαν απ᾽ τη ζωή μας σαν ανεμοστρόβιλοι,
μας τα έκαναν λίγο γης-μαδιάμ, τ᾽ άφησαν «λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως
ερριμμένα» κι ύστερα έφυγαν. Αποτέλεσαν, όμως, πηγή έμπνευσης για τ᾽ άρθρα όσων
γράφουν και αιτία ταύτισης αυτών που τα διαβάζουν.
Άνθρωποι που είτε σε πλήγωσαν
είτε πληγώθηκαν από σένα κι υπάρχουν με
τον έναν ή τον άλλον τρόπο ακόμη στη ζωή σου για να σε τυραννάνε. Πέρα, όμως,
απ᾽ τα «άντε γαμήσου» που τους χρωστάς, αξίζουν ένα τεράστιο «ευχαριστώ» για
την εξέλιξη σου εξαιτίας τους.
Σε πόνεσαν, σε ράγισαν, σ᾽
έσπασαν μα σου άφησαν τις πιο δυνατές συγκινήσεις. Χάρη σ᾽ αυτούς δεν έμοιαζες
πια με μηχανοκίνητο ρομποτάκι, μα μ᾽ άνθρωπο που έχει καρδιά, ψυχή,
συναισθήματα.
Χάρη σ᾽ αυτούς έμαθες να
φυλάγεσαι και να σέβεσαι τον εαυτό σου. Έχτισες τον χαρακτήρα σου κι ας είναι
και λίγο αλλοπρόσαλλος, ρε παιδί μου, τι να κάνουμε τώρα; Οπωσδήποτε, λοιπόν,
δε σου άφησαν μόνο πίκρες, ούτε πέρασες μαζί τους άσχημες στιγμές που μόνο πόνο
σου προκάλεσαν.
Έζησες και στιγμές αξεπέραστες,
μοναδικές, που πάντα θ᾽ αναπολείς με περίσσια μελαγχολία κι ίσως γι᾽ αυτό να σε
πόνεσε περισσότερο η συμπεριφορά τους.
Η ώρα, όμως, που συμπληρώσατε τον
κύκλο σας κάποτε ήρθε κι έπρεπε να κλείσει. Έκλεισε με δραματικές αντιδράσεις
κι αυτό είναι που προσπαθείς να διαγράψεις περισσότερο απ᾽ το μυαλό σου.
Σίγουρα μετανιώνεις που βρέθηκαν
στο δρόμο σου αλλά εάν δεν τους συναντούσες, δε θα έφτανες εδώ που βρίσκεσαι
τώρα. Έμαθες να μην επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη, να παρατηρείς, να προβλέπεις
ακόμη και να ψυχολογείς και ν᾽ αποφεύγεις τέτοιας λογής τοξικούς ανθρώπους.
Διδάχτηκες ν᾽ αναζητάς πιο
ουσιώδη πράγματα στη ζωή σου κι άτομα που σε νοιάζονται πραγματικά και σε
αγαπούν. Έμαθες ν᾽ αφήνεις πίσω όσα δεν αξίζουν την πάλη σου.
Μεγάλο σχολείο, λοιπόν, όσοι
πέρασαν από τη ζωή μας , γι᾽ αυτό μην τους διαγράφεις τόσο αδιάφορα. Αντίθετα, να τους ευχαριστείς και να ζητάς κάθε φορά απ᾽ τον Θεό να τους έχει καλά και,
δεν πειράζει, ας σου φέρθηκαν σκάρτα.
Έχουμε μάθει όσους μας πληγώνουν
να τους μισούμε, γιατί μας έκαναν κακό και μας γέμισαν απογοήτευση. Κανείς, όμως,
δε σκέφτεται τι μας προσέφεραν. Είναι απ᾽ τη φύση μας αυτή η αντίδραση κι έτσι
δικαιολογούμαστε ως ένα σημείο.
Τα ήθη, η θρησκεία, οι μύθοι και
τα παραμύθια, όμως, μας συμβουλεύουν ν᾽ αγαπάμε ακόμη κι αυτούς που δε φέρθηκαν
και με τον καλύτερο τρόπο. Άλλωστε οι κακοί του παραμυθιού είναι που έχουν περισσότερη
ανάγκη από αγάπη, αφού κάποιος, κάποτε ξέχασε να τους τη δώσει. Κι όταν δεν
έχεις μάθει να παίρνεις αγάπη, πώς θα μάθεις να δίνεις;
Γι᾽ αυτό σας λέω! Ήρθε η ώρα να
συγχωρέσετε όσους σας έκαναν κομμάτια την ψυχή, αρκεί να μη τους επιτρέψετε να
σας τη διαλύσουν ξανά.
Μπορεί να μην ήταν γραφτό να
στεργιώσετε, μα ήταν υπέροχο που συμπορευτήκατε μαζί τους, έστω και για λίγο,
στο ταξίδι της ζωής. Κι αυτό είναι που έχει σημασία τελικά.
