Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα! Καθώς το 2025 ετοιμάζεται να μας κουνήσει το μαντίλι και να υποδεχτούμε το γκλαμουράτο 2026 (OCD μου κάνε party έχουμε χρονιά με ζυγούς αριθμούς), για πρώτη φορά δεν νιώθω θλίψη και την ανάγκη να φτύσω τον κόρφο μου και να στείλω στα όρη και στα άγρια βουνά την χρονιά που πέρασε.
Αν και περίεργο, κάπως δύσκολο και ψυχικά απαιτητικό, το 2025 ήταν για μένα το έτος της αποκάλυψης και της βαθιάς συνειδητοποίησης. Για αυτό αποφάσισα να μοιραστώ κάποια από τα πράγματα που έμαθα, κρατάω, και που πιστεύω πως, ίσως κι εσύ ilovίτη σύντροφε και συνοδοιπόρε, σκέφτηκες ή θέλεις να ακούσεις.
- Συμπέρασμα πρώτο: Ο χρόνος είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχεις και πρέπει να πάψεις να τον σκορπάς σε πράγματα που δεν έχουν ουσία
(Όχι απαραίτητα πράγματα, αλλά κι ανθρώπους)
Νυχτοπούλι δεν ήμουν αλλά με έκανε η ζωή κουκουβάγια. Αν με ρωτούσες «πώς πέρασες;», θα σου απαντούσα «τρέχοντας». Ήταν μια διαδρομή ξέφρενη, όπου ο χρόνος δε μου έφτανε ούτε για αστείο.
Ο πατέρας μου με έπαιρνε τηλέφωνο για να δει τι κάνω, καθώς δεν είχαμε διασταυρώσει δρόμους στο σαλόνι για καμιά εβδομάδα. Τα μάτια μου- που σε φυσιολογικές συνθήκες κλείνουν αυτόματα στις 11 το βράδυ- ξενύχτησαν πολλές βραδιές για να προλάβω να τελειώσω δουλειές, ιδέες, projects, ενώ το άγχος μου έπαιζε στη διαπασών Rotting Christ και Mephesis of Black Chrystal. Τέτοιο high speed η κατάσταση!
Ο υπερφορτωμένος, υπεραναλυτικός μου εγκέφαλος κάποια στιγμή ξεκίνησε να πετάει σπίθες από το λαγκάρισμα και παρουσίασα τα πρώτα κενά μνήμης… εγώ που το DNA μου γράφει «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ»!
Συν τοις άλλοις, μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, έκαψα άπειρα κύτταρα υπομονής και φαιάς ουσίας και ναι θα το πω! Τα βιβλία αυτοβελτίωσης είναι το μεγαλύτερο fail του αιώνα! Όχι γιατί δεν έχουν νόημα, αλλά γιατί τα διαβάζουν χίλιοι και μόνο ένας τ’ αντιλαμβάνεται, τα κατανοεί και τα εφαρμόζει. Και μάντεψε καρδούλα μου! Δεν είναι ο απέναντι! Η θεωρία τελειώνει εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα. Ή ο Καποδίστριας του Σμαραγδή. Delulu φάσεις!
Δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια αυτού που δε θέλει να δει.
Δεν μπορείς να συζητήσεις εποικοδομητικά όταν ο άλλος δε θέλει ν’ ακούσει ή δεν αναγνωρίζει τα λάθη του, όπως κάνεις εσύ για τα δικά σου.
Δεν μπορείς να συνυπάρξεις με κανέναν τρόπο, με κανέναν Θεό και σε καμία γλώσσα, όταν τίθεται διαφορετική μετάφραση της ηθικής.
Κι έτσι, όσο χρόνο κι αν ξοδέψεις εξηγώντας, αναλύοντας, δίνοντας παραδείγματα κι επιστρέφοντας ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: χαμένος χρόνος, σπασμένα νεύρα και το άδικο ερώτημα «τι κάνω λάθος;».
Η απάντηση, τελικά, είναι απλή και σκληρή μαζί.
Δεν κάνεις εσύ κάτι λάθος (όχι απαραίτητα δηλαδή).
Απλά έτσι είναι κάποιοι άνθρωποι.
Αγκάλιασέ το, κλάψε σε στάση εμβρυακή, αλλά αποδέξου το. Όπως το έκανα μετά λύπης κι εγώ. Δεν χρειάζεται να σε πτοεί, ούτε και να σε ρίχνει.
Γιατί όσο πιο γρήγορα το αντιληφθείς, τόσο περισσότερο χρόνο θα κερδίσεις! Χρόνο ανάμεσα σε ανθρώπους που σε εκτιμούν, σε νοιάζονται, σε βλέπουν. Ή αναζητώντας τις φωτεινές εξαιρέσεις που περιμένουν να σε γνωρίσουν και να κάνετε εκείνο το extra mile μαζί.
- Συμπέρασμα δεύτερο (στο ίδιο κατέληξα και πέρσι): Πάνω από όλα να βάζεις την ψυχική σου υγεία κι ας καίγεται ο κόσμος ολόκληρος
Μένω στην ψυχική υγεία, γιατί πιστεύω έντονα πως όλες οι παθήσεις του σώματος προέρχονται από την κατάρρευση της πρώτης. Επομένως, το κάστρο της ψυχής επιβάλλεται να μείνει όρθιο!
Ύστερα από ένα βαρβάτο burnout και κάμποσα meltdowns που με έκαναν κυριολεκτικά σκουπίδι, η μετακίνηση από σαλόνι-τουαλέτα ήταν σκέτος άθλος! Λες και ήμουν νηστική 3 μήνες στο Survivor.
Χαμένη μέσα σε σκέψεις τύπου «πού πάει η ζωή μου, πού πάω εγώ» και «να θυμηθώ να στείλω εκείνο το email», «να βγάλω το πλυντήριο» και «μεθαύριο πρέπει να πάρω πατέ στον γάτο», κατάλαβα πως δεν άφηνα στον εγκέφαλό μου μια στιγμή ηρεμίας.
Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ ν’ ακούσω για λίγο τον εαυτό μου.
Δεν μπορούσα να μείνω ήρεμη μια ώρα να διαβάσω ένα βιβλίο και να το απολαύσω.
Δεν κατάφερνα να γεμίσω την πρώτη σελίδα από το αφημένο στην άκρη sketchbook.
Δεν μπορούσα να πάω μια βόλτα την Κυριακή χωρίς να νιώθω πως κουβαλάω πέτρες στην πλάτη.
Κι αυτό, φίλοι μου, δεν ήταν κούραση. Ήταν σιωπηλή παραίτηση κι αθόρυβη αποχώρηση από την ίδια τη ζωή και τις στιγμές της.
Κάπου εκεί ξεκίνησα να κάνω μικρές αλλαγές. Όχι εύκολα, γιατί όπως σας έχω γράψει σε προηγούμενο άρθρο, με τα όρια ήμασταν πάντα τσακωμένοι κι απλά με τα χρόνια κάναμε μια σχετική ανακωχή και σύμφωνο συνύπαρξης. Όσο απαραίτητο είναι να θέτεις όρια στους άλλους, άλλο τόσο είναι στον εαυτό σου. Γιατί αυτός ο τύπος που σε ξέρει τόσο καλά, μπορεί εύκολα να γίνει ο χειρότερος, τοξικός σύντροφος.
Φέτος ήταν η πρώτη φορά που άφησα στην άκρη το τηλέφωνο κι αποσυνδέθηκα για λίγο, ώστε να κάνω πράγματα που μου αρέσουν.
Με δυσκολία μεν, αλλά αποδέχτηκα πως μπορώ ν’ αφήσω κάτι και για αύριο δε. Πως θα κάνω όσα αντέχω τη δεδομένη στιγμή κι όχι όσα συνήθως, γιατί «έτσι κάνω πάντα».
Προσπάθησα να μην είμαι ο Führer 24 ώρες το 24ωρο που περπατά με εμβατήρια πολέμου. Να είμαι αυθόρμητη, να γελάσω, να στείλω στην κολλητή μου αυτό το αστείο meme που βρήκα με τον Harry Potter.
Να ταξιδέψω χωρίς να σκεφτώ, να δω τέχνη, να χαθώ. Να φανταστώ το πιο τρελό σενάριο του κόσμου, να το πιστέψω και να κάνω βήματα για να τ’ αγγίξω.
Στην εκπνοή του 2025 αρρώστησα κι οι συνθήκες ήταν τέτοιες, που ήμουν μόνη μου, μιας και δεν μπορούσα να μετακινηθώ, ώστε να με φροντίσει κάποιος. Εν μέσω εμέτου και πυρετικών παραισθήσεων, σκεφτόμουν πόσο ηλίθιος είναι ο άνθρωπος που τρέχει για όλα, αλλά που δεν έχει λεπτό να φροντίσει την υγεία του. Μέχρι να καταρρεύσει.
Όλα μπορούν να συνεχίσουν και χωρίς εμάς. Ίσως όχι τόσο καλά, όσο θα τα κάναμε εμείς, αλλά οι άνθρωποι είναι αρκετά προσαρμοστικοί. Ζούσαν και πριν τους κάνουμε απαιτητικούς δίνοντας το 1000% μας. Αν χρειαστεί, μπορούν να επιστρέψουν σε αυτή τη βάση, χωρίς να έχουν ιδιαίτερο κόστος.
Εμείς, όμως, όταν σπάμε, μόνοι ξανακολλιόμαστε. Μόνοι προσπαθούμε και μόνοι πασχίζουμε μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Οι άλλοι μας βρίσκουν όταν έχουμε ήδη ξεκινήσει να τρέχουμε.
Ας καεί, λοιπόν, ο κόσμος κι ας έρθει ό,τι είναι. Δε θα σηκώνουμε παραπάνω από όσα αντέχει η ψυχή μας και θέλει.
-
Συμπέρασμα τρίτο: Ο χρόνος μοιάζει με φυλακή, όταν σταματάς να ονειρεύεσαι
Αν μου έλεγε κάποιος πριν έναν χρόνο, πως θα ξεκινούσα πάλι να γράφω, πως θα έσμιγε ξανά η αρθρογραφική μας ομάδα του 2014, θα απαντούσα πως η πρόταση από μόνη της ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Γιατί κάπως έτσι ήταν.
Ενήλικη ζωή, υποχρεώσεις, κουτάκια, κουτάκια, κουτάκια κι αναμένουμε τη σύνταξη και τη Δευτέρα Παρουσία για να το κάψουμε, κυρ-Στέφανε.
Να που όμως έγινε! Μέσα από μια βαριά συνθήκη, αλλά κάπως ήρθε και κούμπωσε στα κενά που επέμενα να ποτίζω, με ελπίδα πως θα φυτρώσουν. Κι είναι ίσως η πιο ωραία στιγμή του 2025 για εμένα.
Σμίγοντας με τα παιδιά, μοιράζοντας τις σκέψεις μας, στις χαζές συζητήσεις αλλά και στις σοβαρές, βρήκα ξανά έναν σκοπό κι έναν λόγο να χαμογελάω. Είναι που αυτοί οι άνθρωποι, ήταν πάντα εκείνοι που δε φοβόμουν να μιλήσω ανοιχτά. Να συνδεθώ.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω, γιατί πρέπει κάποιος να το έχει βιώσει για να καταλάβει τι σημαίνει να γράφεις και τι σημαίνει να έχεις ανθρώπους που ονειρεύεστε παρέα. Που μεγαλώσατε μαζί, χαθήκατε και ξαναβρεθήκατε σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Στους έξι μήνες που είμαστε ξανά ομάδα και τι δε ζήσαμε! Από παρατράγουδα, χαρές, γάμους, μωρά… μέχρι ντοκιμαντέρ κάναμε (πάρτε ένα spoiler!)! Κι έπονται άλλα τόσα!
Η αλήθεια είναι πως όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα ξεκουνιόμαστε. Δε ρισκάρουμε, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε περισσότερο την γνώμη του κόσμου. Δε μας επιτρέπουμε να ονειρευόμαστε, γιατί αυτά δεν ταιριάζουν στην ενήλικη ζωή. Εκεί θες πρόγραμμα, σχεδιασμό, στρατηγική, εκτελεστική ικανότητα, οπότε τα όνειρα είναι κάπως παιδικά στα συγκεκριμένα καλούπια.
Μαθαίνουμε στη μέρα της μαρμότας, σέρνουμε την γκρίνια μας, την καταραμένη μας τύχη και την αποδεχόμαστε όπως είναι, γιατί έτσι πρέπει. Κι αυτό το πλάνο είναι αγγελοπουλικό.
Ο χρόνος απλά κυλά, οι μέρες σε πνίγουν κι όλα είναι ένα φωτεινό γκρί με πιτσιλιές πολύχρωμες στο τσακίρ κέφι. Το γκρι παραμένει κι ας διψάμε για λίγο pop art αισθητική!
Κι εκεί που η φαντασία ετοιμάζεται να αποβιβαστεί από το πλοίο -τόσο βαρετοί τύποι είμαστε- γίνεται μια εσωτερική ανατίναξη. Μέχρι τώρα ξυπνούσες στραβωμένος, αλλά σαν κάτι ν’ αλλάζει.
Δε μεγαλώνουμε γιατί περνούν τα χρόνια. Μεγαλώνουμε γιατί αρνούμαστε τη φύση μας, γιατί μπαίνουμε στο anti-social zone μας κι εκεί φυλακιζόμαστε. Αυτοβούλως.
Η συμβουλή που θα έδινα σε εσένα που μπορεί να αισθάνεσαι έτσι, είναι αυτή που έδωσα στον εαυτό μου, όταν ένιωθα πως πνιγόμουν: Κάνε όσα ονειρευόσουν ως παιδί κι ας μη σου βγει όπως ήθελες!
Στον λίγο χρόνο που έχεις ανάμεσα στις υποχρεώσεις, μην εγκλωβίζεσαι στις βλέψεις του ενήλικα. Κάνε αυτό που αγαπάς και λαχτάρησε η ψυχούλα σου -πριν το θάψει το πρέπει σου!
- Συμπέρασμα τέταρτο: Η ομορφιά είναι στο τώρα
Το παρελθόν δεν αλλάζει, τα λάθη δεν παραγράφονται και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να κάνεις μια λίστα με πράγματα που θες να κάνεις την νέα χρονιά, μιας και κατά πάσα πιθανότητα και με την τύχη που σε δέρνει και μας μαζί, θα γίνουμε το ανέκδοτο της επόμενης.
Δώσε αξία στους ανθρώπους, σε σένα και τις στιγμές σου. Πέρνα όμορφα, γέλασε, πες όσα σκέφτεσαι, μοιράσου όσα νιώθεις και μην αναβάλλεις. Κράτα το «τώρα» σαν φυλακτό όχι στην τσέπη, αλλά στη θέση της καρδιάς. Κοντά σου.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το 2026, αλλά ελπίζω το τέλος του να μας βρει όλους παρόντες, στις θέσεις μας και με ένα κάρο νέες περιπέτειες.
Η ζωή δίνεται άπαξ!
Τώρα πάμε να σενιαριστούμε, γιατί πάλι με παντόφλα και πιτζάμα θα το βγάλουμε το ρεβεγιόν!
Καλή χρονιά, ρε τσογλάνια!
