Έχουμε
ακούσει τα πάντα.
Μας
έχουν αποκαλέσει κακομαθημένους,
παρτάκηδες, μονοφαγάδες και, το προσωπικά
αγαπημένο μου, «ένα ίσον κανένα».
Ορισμένοι δηλαδή υποστηρίζουν πως η
ύπαρξη ενός άνθρωπου ισούται με το
απόλυτο μηδέν, απλώς και μόνο επειδή η
μάνα του δεν επέλεξε να κάνει τη μήτρα
της πολυσύχναστο στέκι.
Υπάρχει
μια ανυπόστατη και άδικη προκατάληψη
ως προς τα μοναχοπαίδια.
Τα
μοναχοπαίδια είναι τα παιδιά που
ωριμάζουν νωρίς.
Είναι τα παιδιά που
αναπτύσσουν την αίσθηση της ευθύνης
από πολύ μικρή ηλικία, γιατί καλούνται
να την αναλάβουν εξ’ ολοκλήρου. Όταν
σπάνε το βάζο, ή τρώνε όλα τα σοκολατάκια,
δεν έχουν κανένα να χρεώσουν, γιατί όλοι
ξέρουν ποιος το έκανε.
Όταν
δεν έχεις αδέρφια το φορτίο είναι όλο
δικό σου. Έχεις πάντα το άγχος να είσαι
όπως πρέπει για να γίνεις το καμάρι των
γονιών σου, να τους κάνεις περήφανους,
να είσαι το παιδί των προσδοκιών τους,
γιατί μάντεψε· δεν υπάρχει άλλος να το
κάνει. Κάθε σου αποτυχία είναι όλη δική
σου, γιατί δεν υπάρχει άλλο παιδί να
ισορροπήσει την κατάσταση.
Ναι,
έχουν όλη την προσοχή πάνω τους,
αλλά αυτό δε σημαίνει πως βρίσκονται σ
’ένα θρόνο ψηλά και διατάζουν, αλλά πως
τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω τους.
Και
όχι μόνο για την επιβράβευση ή την
καλοπέρασή τους.
Τα
μοναχοπαίδια συγκρίνονται πάντα με τον
περίγυρο και κυρίως με άτομα που δε
γνωρίζουν και πιθανότερα άτομα μεγαλύτερης
ηλικίας. Οι απαιτήσεις, οι προσδοκίες,
ο μόνιμα ανεβασμένος πήχης σε ό,τι κι
αν κάνουν, τα γεμίζει με περισσό άγχος
αλλά τα διδάσκει και κάτι ιδιαίτερα
σημαντικό· να μη χρειάζονται δεκανίκια.
Τα
παιδιά που δεν έχουν αδέρφια στηρίζονται
στα πόδια τους. Είναι τα παιδιά της
δημιουργίας. Είναι τα παιδιά που θα
παίξουν ώρες με τα παιχνίδια τους και
θα πλάσουν σενάρια και σκηνικά για το
σκοπό αυτό.
Τα
μοναχοπαίδια έμαθαν να
μιλούν με την αγαπημένη
τους μουσική, να έχουν μεγάλα αποθέματα
συναισθηματισμού και, σε αντίθεση με
ό,τι μπορεί να νομίζουν κάποιοι, αποζητούν
να τα μοιραστούν.
Τα
μοναχοπαίδια γίνονται ποιητές, συγγραφείς,
χορευτές, γιατί αυτή η εσωστρέφεια που
τους χαρακτηρίζει βγαίνει σε καλλιτεχνία.
Ίσως να μην είναι τα πιο κοινωνικά άτομα,
αλλά όταν κάνουν φίλους τους εξισώνουν
με αδέρφια, γιατί δεν είχαν ποτέ τους
αυτό το μοναδικό δέσιμο με κάποιον άλλο.
Ούσα
μοναχοπαίδι, βαρέθηκα τόσα χρόνια να
με λένε κακομαθημένη πριν καν με
γνωρίσουν. Δεν είμαι κακομαθημένη,
αντίθετα, κλήθηκα να
μεγαλώσω γρηγορότερα, έκανα συζητήσεις
με εμένα και νιώθω
προνομιούχα.
Όχι
γιατί είχα περισσότερα παιχνίδια και
ρούχα, αλλά γιατί από μικρή ψάχνω μέσα
μου να βρω λύσεις στα προβλήματά μου,
να ξεπεράσω τις δυσκολίες μου.
Ας
αναλογιστούμε πόσες φορές
όσοι έχουν αδέρφια στηρίχτηκαν πάνω
τους, ενώ εμείς δε θα’ χουμε ποτέ
αντίστοιχη πολυτέλεια. Το συνηθίσαμε,
έτσι μάθαμε, κι αν με ρωτάς, θα ήθελα να
έχω αδέρφια, αλλά είμαι καλά και μόνη
μου.
Πριν
λοιπόν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα
για το ποιοι είμαστε και
πόσα μπορούμε να δώσουμε, πριν μας
στιγματίσετε με την ταμπέλα του
κακομαθημένου, σκεφτείτε όλα τα παραπάνω.
Όσοι έχουν αδέρφια, πάντα θα έχουν κάπου
να στραφούν, να ακούσουν μια υποστηρικτική
κουβέντα, να υπολογίζουν για βοήθεια·
έχουν μια άλλη έκδοση του εαυτού τους.
Αν
και μισώ τις ταμπέλες, αν έπρεπε να
βάλεις το κακομαθημένος κάπου, θα την
έβαζες ακόμη στα μοναχοπαίδια;
Μοναχοπαίδι
είσαι κι εσύ, είμαι κι εγώ, κι επιτέλους
μας δικαιώνω.
