Ο Σεπτέμβρης χτυπά την πόρτα και μαζί του ξεκινά το μεγαλύτερο reality show της χρονιάς: Survivor: School Edition. Η επιστροφή στα θρανία με δύο παιδιά δεν είναι απλώς ένα πρωινό ξύπνημα ή μαθήματα. Είναι ένας καθημερινός αγώνας επιβίωσης, γεμάτος χαμόγελα, ουρλιαχτά, τρίψιμο τοστ στον καναπέ και στρατιωτική εκπαίδευση… επιβίωσης για μαμάδες και μπαμπάδες. Αν νομίζεις ότι η σχολική χρονιά αρχίζει ήρεμα, ετοίμασε καφέ και κάτσε να τα πούμε!
Ο Σεπτέμβρης δεν είναι απλά ένας μήνας. Είναι μια εποχή όπου το σπίτι μου μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Ο μεγάλος ετοιμάζεται για το σχολείο, ενώ ο μικρός είναι σε φάση “δεν με νοιάζει τίποτα, εγώ θέλω να βάλω το παπούτσι στο κεφάλι”.
Με λίγα λόγια: αν ο Σεπτέμβρης ήταν τηλεοπτικό σόου, θα λεγόταν “Survivor: School Edition” και το βραβείο θα ήταν… απλά να φτάσουμε στην ώρα μας χωρίς να κλάψει κανείς (εγώ συνήθως).
Αν έχεις κι εσύ παιδιά, ξέρεις ότι η μεγάλη επιστροφή στα θρανία δεν είναι ποτέ μια ήρεμη διαδικασία.
Ιδού λοιπόν ο δικός μας οικογενειακός οδηγός επιβίωσης:
1. Το ξύπνημα – αποστολή αδύνατη.
Ο μεγάλος παριστάνει το κοάλα που έχει κολλήσει στο κρεβάτι. Ο μικρός, φυσικά, ξυπνάει από τις 6:30 με ενέργεια τριών espresso και ουρλιάζει “μαμά, γάλα!”. Εγώ κάπου στη μέση, να διαλέγω αν θα ντυθώ με φόρμα ή αν θα υποδυθώ τον άνθρωπο που έχει τη ζωή του υπό έλεγχο.
2. Το τάπερ της μαμάς – ή αλλιώς, το MasterChef του διαλείμματος.
“Μαμά, όχι τοστ πάλι!” λέει ο μεγάλος, την ώρα που ο μικρός αρπάζει το τοστ και το τρίβει με χαρά στον καναπέ. Συμπέρασμα: κανείς δεν εκτίμησε τον κόπο μου να κόψω το αγγουράκι σε αστεράκια.
3. Τα πρωινά ντυσίματα ή fashion week Παρισιού.
Ο μεγάλος διαμαρτύρεται γιατί «όλοι έχουν καλύτερα παπούτσια» και ο μικρος τρέχει γυμνός στο σαλόνι κρατώντας την πάνα σαν σημαία νίκης. Εγώ προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι ακόμα κυρία του σπιτιού μου.
4. Οι εργασίες για το σπίτι – ο εφιάλτης των 8 το βράδυ.
“Μαμά, πρέπει να φτιάξουμε κατασκευή με χαρτόνι και πλαστελίνες!” λέει ο μεγάλος στις 9 το βράδυ. Εκείνη τη στιγμή, ο μικρος βουτάει την πλαστελίνη και τη δοκιμάζει σαν γκουρμέ. Και εγώ, φυσικά, googlάρω: “τοξικότητα πλαστελίνης για νήπια”.
Συμβουλή: προμηθεύσου βιομηχανική ποσότητα κόλλας και μην επενδύσεις ποτέ σε καλό τραπεζομάντηλο.
5. Οι γονείς και η τεχνολογία
Τάμπλετ για e-class, e-mail από το σχολείο, ομάδες Viber με άλλους γονείς που μοιάζουν με reality show. Συμβουλή: κράτα σημειώσεις, γιατί αν χάσεις μία ανακοίνωση, μπορεί να βρεθείς σε σχολική γιορτή με το παιδί ντυμένο τσολιά, ενώ τα υπόλοιπα φοράνε απλά τζιν.
6. Το απόγευμα – δραστηριότητες ή μαραθώνιος ταξί;
Ο μεγάλος θέλει μπάσκετ, αγγλικά και ρομποτική. Ο μικρός θέλει να ανέβει πάνω στο τραπέζι. Μάντεψε ποιος κερδίζει καθημερινά. Δύο εβδομάδες μετά, ανακαλύπτεις ότι εσύ είσαι ο χορηγός Uber κι εκείνος ο σταρ με πιο busy πρόγραμμα από CEO.
7.Η ώρα του ύπνου: μια τριλογία χωρίς τέλος
Εγώ ονειρεύομαι ένα ποτήρι κρασί και ηρεμία. Ο μεγάλος έχει θυμηθεί ότι αύριο γράφει ορθογραφία. Ο μικρός τραγουδάει “το μικρό καρχαριάκι” για 137η φορά.
8. Self-care (ναι, και για σένα)
Η σχολική χρονιά δεν είναι αγώνας ταχύτητας, είναι μαραθώνιος. Κλέψε πέντε λεπτά για σένα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να πίνεις τον καφέ σου κρυμμένη στο μπάνιο.
Συμπέρασμα: Η επιστροφή στα θρανία με δύο παιδιά μοιάζει με αγώνα rally. Άλλοτε γελάς, άλλοτε θες να κλάψεις, αλλά στο τέλος της ημέρας σκέφτεσαι: “Ας είναι καλά τα παιδιά… και το delivery καφές”.
Γιατί, ναι, η μεγάλη επιστροφή στα θρανία είναι κουραστική, είναι απαιτητική, αλλά είναι και μια υπενθύμιση: τα παιδιά μεγαλώνουν. Ο μεγάλος κάνει τα πρώτα του “μεγάλα” βήματα στον κόσμο και ο μικρός μιμείται τα πάντα με τον δικό του ξεκαρδιστικό τρόπο.
Κι εγώ; Εγώ απλώς προσπαθώ να κρατήσω σημειώσεις – και λίγη ψυχραιμία – πριν όλα αυτά γίνουν οι ιστορίες που θα νοσταλγώ.
Οπότε, ας πάρουμε βαθιά ανάσα, ας γελάσουμε με το χάος, κι ας θυμόμαστε: το σχολικό κουδούνι δεν είναι μόνο η αρχή μιας καινούριας χρονιάς για τα παιδιά.
Είναι κι η αρχή ενός ακόμη γύρου περιπέτειας για εμάς, τους γονείς. Και όπως σε κάθε περιπέτεια, το χιούμορ είναι το μόνο που μας σώζει!
