Όταν ανοίγει το κεφάλαιο «Sebastian Fitzek» δημιουργείται διπλωματικό, αναγνωστικό επεισόδιο- κάτι σαν διαμάχη μεταξύ fans Metallica και Iron Maiden.
Κάποιοι τον μισούν και κάποιοι τον αποθεώνουν.
Ένα είναι το μόνο σίγουρο: όλοι τον διαβάζουν.
Ο Sebastian Fitzek είναι σίγουρα ο rock star του ψυχολογικού θρίλερ. Σαν τον Axl Rose ένα πράγμα, που μπορεί οι χρόνιες καταχρήσεις να του έχουν αφήσει κουσούρια στη φωνή και κάποιες μέρες να μην ακούγεται, αλλά είναι ο Axl και εκεί τελειώνουν όλα. Συνεχίζεις να γουστάρεις, no matter what.
Η αλήθεια είναι πως στο «Κορίτσι του Ημερολογίου» μια απογοήτευση την πήρα καθώς μου φάνηκε σαν ένα βιβλίο κουρασμένο και κάπως ανέμπνευστο, με αρκετά σοβαρά θέματα στην πλοκή.
Θα μου πεις δεν έχουν δικαίωμα οι συγγραφείς να έχουν ένα κακό βιβλίο; Φυσικά και έχουν, καθώς η συγγραφή δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση από μόνη της. Δοκίμασε εσύ να γράψεις ένα βιβλίο κάθε χρόνο, να δεις την γλύκα! Όταν, όμως, υπάρχει κι ένα «Επιβάτης 23» στη βιβλιοθήκη, ανθρώπινα μια σύγκριση την κάνεις.
Και σκάει στις 22 Απριλίου από εκδόσεις Διόπτρα το Playlist. Το είχε πάρει το μάτι μου κι ήμουν σε σκέψεις να το πάρω ή όχι. Μετά συνέβη Φυστίκι Που Κυλάει -το οποίο Φυστικάκι εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια (Διόπτρα αιτούμαι bonus στη φιλενάδα μου). Με έπεισε. Ο κύβος ερρίφθη και η παραγγελία μπήκε καλάθι.
Το βιβλίο κατέφτασε και αισθητηριακά ήταν μια ομορφιά. Σκληρόδετο, με κατακόκκινο σόκορο και lenticular εκτύπωση στο κέντρο που εναλλασσόταν μεταξύ ενός ματιού και του κουμπιού play!
(Κρατήστε το μάτι στο εξώφυλλο. Είναι σημαντικό).
Με ασορτί σελιδοδείκτη και αφίσα. Ζεστάθηκε η καρδούλα μου από την περιποίηση της ομάδας των εκδόσεων!
- And so the story begins
Τώρα θα θέλετε να μάθετε τι στο καλό συμβαίνει σε αυτό το βιβλίο, οπότε δε θα σας καθυστερήσω άλλο.
Πριν τρεις εβδομάδες, δύο μέρες και εννέα ώρες η δεκαπεντάχρονη Φελίνε Γιάγκοβ εξαφανίστηκε καθώς πήγαινε στο σχολείο, χωρίς ν’ αφήσει κανένα ίχνος. Μετά από σχεδόν ένα μήνα αδιέξοδης έρευνας των αρχών, η μητέρα της, Εμίλια Γιάγκοβ, απεγνωσμένη, ζητά τη βοήθεια του ιδιωτικού ερευνητή και πρώην δημοσιογράφου Αλεξάντερ Τσόρμπαχ.
Πώς, όμως, έφτασε η μητέρα της Φελίνε στην επιλογή του Τσόρμπαχ; Ένα παλιό ατύχημα της κόρης της στην ιππασία, την έφερε σε επαφή με μια χειροπρακτικό που εργαζόταν στην κλινική που νοσηλευόταν, την Αλίνα Γκρεγκόριεφ.
Το κοινό παρελθόν και η συνύπαρξη του Αλεξάντερ και της Αλίνα σε υποθέσεις εξαφανίσεων, είχαν απασχολήσει ιδιαίτερα τον τύπο κι έτσι η επιλογή του ερευνητή ήταν μονόδρομος για το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόταν η Εμίλια.
Καθώς η ιστορία ρέει, βλέπουμε τον Αλεξάντερ να προσπαθεί ν’ αποκρυπτογραφήσει αυτή την παράξενη εξαφάνιση. Η έρευνα τον οδηγεί στην ανακάλυψη της playlist της Φελίνε σε μια υπηρεσία streaming, η οποία φαίνεται να έχει αλλάξει τις τελευταίες μέρες και να έχει περιοριστεί σε 15 τραγούδια.
Είναι ένδειξη πως είναι ζωντανή, το θέμα είναι όμως για πόσο;
Η απρόθυμη αρχικά Αλίνα, δέχεται να συνεργαστεί μαζί του -ωθούμενη κι από τη συναισθηματική φόρτιση της εξαφάνισης του κοριτσιού, το οποίο και αγάπησε κατά τη σύντομη γνωριμία τους- και μαζί ξεκινούν να λύνουν έναν φρικιαστικό γρίφο.
Γιατί τα τραγούδια της λίστας της Φελίνε, δεν είναι παρά ένα κωδικοποιημένο μήνυμα προς τους δικούς της, ώστε να τους υποδείξει πού την κρατούν φυλακισμένη.
Φυσικά, τίποτα δεν είναι απλό. Ούτε αθώο. Για Fitzek μιλάμε. Το ταξίδι της εξόδου από τον λαβύρινθο δε θα είναι μόνο ένα παζλ για γερούς λύτες, αλλά ένας εφιάλτης επιβίωσης ανάμεσα στον χρόνο και σε φρικιαστικές δοκιμασίες.
- The Playlist experience
Να πω σε αυτό το σημείο πως στην πρώτη σελίδα του βιβλίου, υπάρχει η λίστα των τραγουδιών που αναφέρονται στο βιβλίο και μπορείτε σκανάρωντας το QR να μεταβείτε στο Spotify και να τα ακούσετε.
Εξαιρετικά ευφυής η πλοκή του βιβλίου να βασίζεται στη μετάφραση του πίσω κειμένου των στίχων! Ακόμα πιο εντυπωσιακό που τα τραγούδια αυτά δημιουργήθηκαν για τις ανάγκες του βιβλίου από Γερμανούς μουσικούς.
Όταν οι τέχνες συνεργάζονται, μαγικά πράγματα συμβαίνουν και το Playlist είναι η ζωντανή απόδειξη.
Βέβαια, η πετριά του παντρέματος συγγραφής και μουσικής, δεν ήρθε στον Fitzek μια ωραία πρωία.
Σε μια συνέντευξή του το 2021 είχα διαβάσει πως ο άνθρωπος είχε όνειρο ζωής να γίνει μουσικός, καθώς ήταν drummer. Επειδή, όμως, ήταν έξυπνος κατάλαβε νωρίς πως τελικά δε θα γινόταν αρκετά σπουδαίος -επίσης τραγουδάει και απαίσια- κι ευτυχώς για εμάς έγινε συγγραφέας. Κι επειδή είναι και χιουμορίστας αποφάσισε να γράφει θρίλερ.
Οι μεγάλες αγάπες, όμως, δεν ξεχνιούνται κι έτσι φτάσαμε σε αυτή την ιδέα με τον ίδιο να απαγγέλει μικρά αποσπάσματα πριν από κάθε τραγούδι, σε μια προσπάθεια να συνδέσει το βιβλίο με τα τραγούδια.
Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την ιστορία στις ευχαριστίες του βιβλίου στις τελευταίες σελίδες και αλήθεια είναι απολαυστικότατος!
- Κι ας ξεκινήσουμε λίγο την γκρίνια
Δε με ενοχλεί καθόλου η υπερβολή του Fitzek στα πράγματα. Για έναν αναγνώστη που του αρέσει ο απόλυτος ρεαλισμός ενός ψυχολογικού θρίλερ, η επιλογή του συγγραφέα δεν είναι η κατάλληλη. Για εμάς τους delulu, είναι φανταστική! Τι θα ήταν η ζωή χωρίς λίγη υπερβολή; Σαν Alice Cooper χωρίς eyeliner!
Πάμε στα σοβαρά πράγματα τώρα!
Το βιβλίο Playlist είναι ουσιαστικά η άτυπη συνέχεια της διλογίας τα «Μάτια» (Μάτια #1 Ο Συλλέκτης και Μάτια #2 Ο Κυνηγός), οπότε αν κάποιος δεν έχει διαβάσει τα προηγούμενα δύο, θα βρεθεί μπροστά σε σοβαρά spoilers που θα του στερήσουν πολύ την αναγνωστική διαδρομή ανακάλυψης και εξέλιξης των χαρακτήρων.
Ο ίδιος ο Fitzek είχε δηλώσει πως δεν χρειάζεται κάποιος να έχει διαβάσει τα προηγούμενα για να καταλάβει τι γίνεται στο Playlist. Ένα δίκιο το έχει, αλλά γνώμη μου… είναι σαν να πας να δεις Lord of the Rings: The return of the king, χωρίς να παρακολουθήσεις τις προηγούμενες. Κλεψιά!
Επίσης, αν και το βιβλίο είναι διαδραστικό με τα τραγούδια, κάποιες φορές αυτή η κατά τ’ άλλα πρωτότυπη ιδέα, σε πετάει λίγο έξω από την πλοκή. Πρέπει να έχεις μελετήσει αρκετά τους στίχους πριν ξεκινήσεις την ανάγνωση, αλλιώς θα πιάνεις τον εαυτό σου να σταματάει πολλές φορές ώστε ν’ ακούει το τραγούδι για να καταλάβεις σε τι ακριβώς αναφέρονται οι γρίφοι.
Σαν να διαβάζεις, κι εκεί που είσαι σε κρίσιμο σημείο, να μπουκάρει η μάνα σου και να σου φωνάζει να πετάξεις τα σκουπίδια (πείτε μου ότι δεν ταυτιστήκατε με αυτό!)
Θα μου πεις η GenZ είναι παιδιά της τεχνολογίας και μπορούν να κάνουν πράγματα ταυτόχρονα, αλλά εμείς οι ταπεινοί Millennials, θέλουμε να τα έχουμε κάπου γραμμένα, ρε παιδί μου! Να τα βλέπουμε!
Μια καλή ιδέα θα ήταν μια αναθεωρημένη έκδοση με τους στίχους των τραγουδιών συγκεντρωμένους σε παράρτημα του βιβλίου. Μην ψαχνόμαστε από Spotify σε browser και τούμπαλιν!
Καθαρά θέμα προσωπικής τοποθέτησης: Οι γερμανικοί στίχοι μου ξύπνησαν μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια και τα μαθήματα με την κυρία Έφη. Ναι μεν θυμήθηκα τα γερμανικά μου, αλλά μαζί ξύπνησε και το τραύμα του «Ruhe bitte», που στοίχειωνε τα παιδικά μου χρόνια!
Ευχαριστώ την κυρία Ειρήνη Γεούργα που τους μετέφρασε η γυναίκα και κάπως γλιτώσαμε την επίσκεψη στον ψυχολόγο, μαζί και τα 50 ευρώ.
Ένα άλλο σημείο που δε μου άρεσε, ήταν ο τρόπος που παρουσιάζονταν τα τραγούδια, με αναφορά του τίτλου του τραγουδιού και του πλήρους ονόματος του καλλιτέχνη. Μου έκανε λίγο σαν τοποθέτηση προϊόντος και μάλιστα με άγαρμπο τρόπο που έβγαζε μάτι. Αποτέλεσμα αυτού, ήταν να χάνεται η φυσικότητα της αφήγησης και να μοιάζει περισσότερο με διαφημιστικό διάλειμμα, παρά με οργανικό κομμάτι της ιστορίας.
Θεωρώ πως ένας συγγραφέας του επιπέδου του, σίγουρα θα έβρισκε καλύτερο τρόπο απόδοσης μιας τέτοιας συνθήκης, ώστε να κάνει marketing, χωρίς ουσιαστικά να κάνει.
Δε θα έλεγες ποτέ στη φίλη σου «Ρε, βάλε λίγο το ”Κάτι” της Αικατερίνης Γαρμπή ν’ ακούσουμε». Θα ‘λεγες «Πιάσε μια Καιτούλα, ένα ”Κάτι”».
- Κι αφού τελειώσαμε με το φτυάρι, ας πάμε στην αποθέωση!
Είναι από τους πιο επιτυχημένους, Γερμανούς συγγραφείς ψυχολογικού θρίλερ και όχι άδικα!
Η γραφή του απλή, καθημερινή και προσιτή, σχεδόν μαγνητική, σε κρατά καθηλωμένο και σου επιτρέπει να μπεις στα έγκατα της ιστορίας!
Ο Fitzek είναι εθιστικός, σε αυτό συμφωνούν όλοι!
Τα μικρά και ευέλικτα κεφάλαια είναι λες και φτιάχτηκαν για εμάς που διαβάζουμε πάντα βράδυ και μας παίρνει ο ύπνος στις 10 σελίδες. Όμως, άκου τι γίνεται εδώ πέρα!
Κάθε κεφάλαιο κλείνει με cliffhangers και εσένα ν’ αναρωτιέσαι «Όπα ρε! Τι γίνεται εδώ πέρα!».
Έτσι καταλήγεις να διαβάζεις ένα κεφάλαιο ακόμα. Κι άλλο ένα. Κι άλλο ένα. Χωρίς να το καταλάβεις σε έχει βρει το ξημέρωμα, ενώ επισήμως πάσχεις από Fitzίτιδα!
Χωρίς καμία υπερβολή, η μία ανατροπή διαδεχόταν την άλλη και έβλεπα παντού εχθρούς και ενόχους! Με είχε κυριεύσει το άγχος, λες και μου την είχαν στημένη και έπρεπε να προστατεύσω τα νώτα μου!
- The last refrain
Πολλοί πιστεύουν πως οι καταστάσεις που περιγράφονται στο Playlist είναι τραβηγμένα σενάρια και καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.
Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Δεν ξέρω γιατί επιμένουμε να εθελοτυφλούμε κάποιες φορές και λέμε πως όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα του ”Things that didn’t happen”.
Μια βόλτα από τις ειδήσεις και αρκεί για να δεις τη φρίκη. Το παράξενο είναι πως χρόνο με τον χρόνο αυτή η φρίκη έχει πάψει να είναι ανοίκεια.
Συνηθίζουμε. Μέχρι να εμφανιστεί κάτι χειρότερο.
Και συνηθίζουμε.
Ξανά.
Μέχρι το επόμενο ειδεχθές έγκλημα.
Λες κι η ανθρωπότητα έχει βαλθεί να τερματίσει το κοντέρ της αποστροφής.
O William Shakespeare στην Τρικυμία μοιάζει σχεδόν προφητικός:
” Hell is empty
And all the devils are here”
Τουλάχιστον στο Playlist, οι δαίμονες υπάρχουν και τελειώνουν στην 403η σελίδα.
Κι αυτό είναι μια κάποια ανακούφιση.
