Κάπου στα Νότια βρίσκεται ένα
νησί μαγικό. Νησί που δε λογιάζεις για νησί γιατί η έκταση του είναι αχανής κι
εσύ, όχι απλά χάνεσαι, παρακαλάς να χαθείς. Είναι που όλα γύρω σου μοιάζουν
τόσο οικεία και φιλόξενα κι αν χαθείς, ξέρεις πως θα σ’ αρέσει. Το γιατί θα σ’
αρέσει είναι μια άλλη ιστορία που καιρός είναι να την ανοίξουμε.
Η
Κρήτη, λοιπόν, όπως πολλές φορές έχει ειπωθεί είναι τόπος ευλογημένος. Ο Θεός, φαίνεται,
ήταν πολύ γενναιόδωρος με τα χρώματα. Έδωσε πολύ μπλε και πράσινο μέχρι εκεί
που φτάνει το μάτι και την έλουσε με ήλιο και ζεστασιά. Αυτό μάλιστα κάνει και
τους ανθρώπους της τόσο χαρούμενους.
Οι Κρητικοί έχουν μάθει ν’ αγαπάνε
και να σέβονται τη φύση. Άλλωστε πρόκειται για μια σχέση αμοιβαία κι αμφίδρομη.
Εκείνη τους δίνει καρπούς πολλών λογιών καλύπτοντας σχεδόν κάθε ανάγκη τους κι
αυτοί ξέρουν να την τιμούν, όπως αρμόζει. Κι επειδή η φύση τους χαρίζει
απλόχερα, έχουν μάθει κι αυτοί να μοιράζονται το καθετί.
Δεν
είναι τυχαίο που πάνε κι έρχονται στα σπίτια γλυκά, φρούτα, φαγητά και κάθε
λογής καλούδια. Καθημερινά οι γειτόνισσες ανταλλάσουν κεράσματα, όχι μόνο κατά
τις επισκέψεις τους αλλά ακόμη κι αν συναντηθούν στο δρόμο. Πόσο μάλλον αν
αντιληφθούν κάποιο ξένο να τριγυρνά. Δεν τον αφήνουν να φύγει αν δε γευτεί τις
λιχουδιές τους.
Στην Κρήτη αν έρθεις φτωχός, θα φύγεις πλούσιος.
Προς Θεού, δεν υπάρχει καμιά
κοιτίδα χρυσού. O χρυσός βρίσκεται στις καρδιές των
ανθρώπων. Μπορεί να έρθεις
μόνος και να φύγεις μ‘ ένα σωρό καινούργιους φίλους. Nα έρθεις πεινασμένος αλλά
να φύγεις χορτάτος. Nα έρθεις προβληματισμένος μα να λάμπεις από χαρά
φεύγοντας. Γιατί ακόμη κι αν δε γνωρίζεις κανένα, όλοι θα σε φωνάξουν στην
παρέα τους για μια ρακή. Δε βγήκε τυχαία
η φράση «raki connecting people». Ούτε η μαντινάδα «Γιάντα δεν πίνεις
μια ρακή τον πόνο να ξεχάσεις και από τσι Κρήτης τη χαρά να πιεις να
ξεδιψάσεις».
To the point, λοιπόν, οι
Κρητικοί είμαστε χαρούμενοι κι όλη μέρα τραγουδάμε.
Δεν είναι μόνο η ρακή, την
έχουμε στο αίμα μας τη μουσική. Ξέρουμε να τραγουδάμε το σεβντά, τη χαρά, τη
λύπη. Όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε. Γι’ αυτό συχνά συναντάς σε δρόμους,
σπίτια κι αυλές μικρές παρέες με όργανα να τραγουδούν που καταλήγουν σε
τεράστια γλέντια. Όχι μόνο με τραγούδι αλλά και με χορό. Αν είσαι ξένος και συναντήσεις στο δρόμο κρητική καντάδα, μην απορήσεις
γιατί χορεύουμε στη μέση του δρόμου, απλά μπες στο χορό. Ξέρεις, δεν ξέρεις, θα
μάθεις.
Όσο κι αν δε θέλω να
περιαυτολογώ λένε πως αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.
Μπορεί, λοιπόν, να είμαστε
φιλόξενοι, γενναιόδωροι και γλεντζέδες αλλά το βασικότερο είναι ότι δεν το
περιορίζουμε μόνο στον τόπο μας. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό μας είναι
πως όπου κι αν πάμε θα κάνουμε αισθητή την παρουσία μας. Θα μας καταλάβετε από
μακριά. Εκπέμπουμε την Κρήτη από μέσα μας.
Είμαστε
αυτοί που θα σταματήσουμε στο δρόμο κόσμο για να ρωτήσουμε που μπορούμε να
διασκεδάσουμε. Λατρεύουμε να γνωρίζουμε άλλους ανθρώπους, να δημιουργούμε
παρέες, να βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Τραγουδάμε, μιλάμε πάντα δυνατά, φωνάζουμε.
Όχι γιατί μαλώνουμε αλλά γιατί όταν ενθουσιαζόμαστε το δείχνουμε με
υπερβάλλοντα ζήλο.
Έτσι είμαστε εμείς οι
Κρητικοί. Αλέγροι χαρακτήρες, μας διακρίνει το μεσογειακό ταμπεραμέντο.
Εκτιμάμε την καλή τσικουδιά, το καλό φαγητό και τους καλούς φίλους. Κι αν είσαι
ένας απ’ αυτούς θα το καταλάβουμε αμέσως. Θα σε βάλουμε στο σπίτι μας, στο
τραπέζι μας, στην καρδιά μας. Θα σε κάνουμε αδερφό.
Αν, λοιπόν, έχεις φίλο
Κρητικό, να τον αγαπάς λίγο παραπάνω.
