Η μέρα ξημερώνει. Νιώθεις
τολμηρός. Έχεις βγάλει το usb stick απʾ το PC χωρίς
να κάνεις πρώτα safely remove. Έχεις δει το βράδυ στον ύπνο
σου πως κέρδισες το Τζόκερ. Άρα κάτι καλό θα γίνει σήμερα, δεν μπορεί.
Ντύνεσαι και κατεβαίνεις στο
δρόμο. Είχες βρει εύκολα παρκινγκ χθες, άρα θα πάρεις μόνο ένα λεωφορείο για να
πας εκεί που έχεις αφήσει το αμάξι σου. Πέφτουν λίγες ψιχάλες αλλά δε σε
νοιάζει γιατί σε 40 λεπτά θα έχεις φτάσει.
Ξεκλειδώνεις και μπαίνεις με
δυσκολία, καθώς το περιστέρι που σου έχει αφήσει το στίγμα του πάνω στην πόρτα,
μάλλον, είχε φάει βρώμικο απʾ τη Βαρβάρα το προηγούμενο βράδυ. Το αποσμητικό-χριστουγεννιάτικο
δεντράκι έχει αλλάξει, πλέον, χρώμα. Κάποτε ήταν πράσινο.
Ξεκινάς. Στην αρχή όλα καλά, μόνο
δυο αυτοκίνητα πετάγονται από ισάριθμα STOP,
ένα μηχανάκι ντελιβερά περνά κάθετα τον δρόμο για να καβαλήσει την νησίδα και
να πάει απέναντι.
Ένα ταξί πηγαίνει με 0,00377267
χιλιόμετρα την ώρα για να μη χαλάσει τα λάστιχά -δεν είναι να παίζουμε με την
τριβή. Ίσως βέβαια να φταίει και το φανάρι μπροστά του που ήταν πράσινο.
Θεώρησε σωστό πως έπρεπε πρώτα να γίνει πορτοκαλί και μετά κόκκινο, έτσι ώστε να
γκαζώσει και να φύγει με ταχύτητα F-17.
Τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει
την ισορροπία του σύμπαντος. Πατάς γκάζι πάνω στη λεωφόρο και τότε το βλέπεις.
Ένα αυτοκίνητο που δεν είναι σαν όλα τʾ άλλα. Το μόνο κοινό με τα υπόλοιπα
είναι πως έχει τέσσερις ρόδες.
Ένα σύννεφο καπνού, σαν το τέρας
του Lost, το ακολουθεί. Καθρέφτες δεν έχει,
προφανώς, για να μην αποσπούν την προσοχή του οδηγού. Η βρωμιά στο τζάμι
δείχνει πως τʾ αυτοκίνητο έχει να καθαριστεί απʾ την τελευταία πλημμύρα. Το πιο
τρομακτικό απʾ όλα είναι πως έρχεται καταπάνω σου ανάποδα στην Συγγρού.
Πολλές φορές οι άντρες γίνονται
άδικοι με τις γυναίκες οδηγούς, παρʾ όλο που, ουκ ολίγες φορές, παραλίγο να
βρεθείς να παίζεις τάβλι με τον Άγιο Πέτρο, επειδή η ξανθιά από την Κηφισιά
αποφάσισε να αφήσει το τιμόνι της Cayenne, για να μιλήσει στο iPhone με τη χρυσή θήκη και τα αυτιά του
λαγού επάνω.
Ταυτόχρονα πίνει freddo με φυτική κρέμα και βάφεται με ύφος χιλίων
καρδιναλίων, ενώ κοιτάζεται στον καθρέφτη.
Άλλες τόσες φορές έχεις
κινδυνεύσει από γέρο ο οποίος είχε δει live το χτίσιμο του Παρθενώνα, και τον
έχεις δει να πετάγεται απʾ το κόκκινο, νομίζοντας πως δεν υπάρχει καν φανάρι. Ή
απʾ τον κουραδόμαγκα, τρεντοκάγκουρα με το μαλλί φράκτη και τα led στʾ
αυτοκίνητο που σε προσπερνά, πηγαίνοντας στʾ αντίθετο ρεύμα με ταχύτητα που
σπάει το φράγμα του ήχου.
Η ανικανότητα δεν έχει να κάνει
με το φύλο ούτε με την ηλικία. Έχει να κάνει με τον εγωισμό, το κόμπλεξ και με
το να υπερεκτιμάς τις δυνάμεις σου καθώς και με την άγνοια του κινδύνου.
Όταν, λοιπόν, βλέπεις τον Χάρο να
έρχεται κατά πάνω σου και να περνά η ζωή μπροστά απʾ τα μάτια σου (καλά, αυτή
τι δουλειά είχε να περάσει απʾ τη Συγγρού τόσο πρωί;), εκεί σκέφτεσαι πως
πρέπει να επιβιώσεις και να βρεις έναν κώδικα επικοινωνίας μʾ αυτά τα όντα.
Αν δε σε σκοτώσουν οι προαναφερθέντες,
θα το βρεις απʾ το LADA του παππού που παραμονεύει στη γωνία
απʾ τον μεσήλικα -πάλαι ποτέ κάγκουρα- που στα 80ʾs έκανε κόντρες στα λιμανάκια, αλλά τώρα
οδηγεί Hyundai.
Το τετράτροχο τέρας του Lost έρχεται
κατά πάνω σου. Κλείνεις τα μάτια. Τα ανοίγεις και πάλι.
Ευτυχώς ήταν όνειρο.
Θα πας με το μετρό στη δουλειά
γιατί τώρα που ξύπνησες θυμήθηκες πως δεν έχεις αυτοκίνητο!
