Είναι μεσημέρι. Έχεις γυρίσει από
μία κοπιαστική δουλειά, από μία κουραστική μέρα στην σχολή, από ένα βαρετό
σχολείο. Ανεξαρτήτως ηλικίας, θες απλά να χαλαρώσεις. Να φας το μεσημεριανό
σου, να ρίξεις τον υπνάκο σου. Αν είσαι μόνος σπίτι ακόμα καλύτερα, τραβάς και
το καλώδιο τηλεφώνου και ήρεμος πλέον ξαπλώνεις στο κρεβάτι να απολαύσεις την
μεσημεριανή σου σιέστα.
Αλλά έχεις ξεχάσει να βάλεις το κινητό στο αθόρυβο.
Χτυπάει. Πετάγεσαι από το κρεβάτι ενώ τα μάτια σου είχαν γλαρώσει.
«Ναι, ποιος είναι;»
«Καλησπέρα σας, έχουμε καλέσει από την «A» εταιρία τηλεφωνίας και έχουμε μία
ανεπανάληπτη και μοναδική προσφορά να…»
Αφού στολίσεις χωρίς όριο τον συνομιλητή σου μʾ ένα λεξιλόγιο που θα ζήλευε και
νταλικέρης στην Ομόνοια, πέφτεις να ξανακοιμηθείς. Αλλά ο ύπνος έχει κάνει
φτερά. Μαζί με την ηρεμία σου.
Αντιλαμβάνεστε πολύ εύκολα για
ποιο πράγμα μιλάω. Γιʾ αυτές τις ενοχλητικές φωνούλες που πάντα θα σε καλέσουν
τη χειρότερη και πιο ακατάλληλη ώρα, να σου μιλήσουν για μία «μοναδική» προσφορά,
μία «ευκαιρία ζωής» που σου είναι βέβαια τελείως άχρηστη κι εσύ θα το κλείσεις
στα μούτρα (καλή εκδοχή) ή θα κατεβάσεις όλα τα καντήλια της εκκλησίας (κακή
εκδοχή) πάνω της.
Και να πεις πως σε καλούν μόνο μία φορά, πάει στο διάολο. Τους το κόβεις και
τέλος.
Σε ξανακαλούν και σε ξανακαλούν, αρχίζεις και βλέπεις εφιάλτες με τις κλήσεις
αυτές, μέχρι που στο τέλος τους εκλιπαρείς να σταματήσουν και υπόσχεσαι να
κάνεις ό,τι θέλουν, από προσφορά μέχρι και στεγαστικό δάνειο.
Δε μιλάω, βέβαια, για τα τηλεφωνήματα που αφορούν ληξιπρόθεσμες οφειλές. Εκεί
δεν χωράει κανένα έλεος. Βρισίδι μέχρι τελικής πτώσεως και πουλάς και τσαμπουκά
για το θράσος και την κίνησή τους. Δεν τους λυπόμαστε καθόλου, όπως δε
λυπούνται κι αυτοί εμάς.
Ήρθε, όμως, η στιγμή, αγαπητοί μου, να ξεδιαλύνουμε τον μύθο του μοχθηρού και
σατανικού υπαλλήλου τηλεφωνικού κέντρου που πιστεύουμε πως μοναδικός σκοπός στη
ζωή του είναι να μας ταράζει τα νεύρα και να μας τα κάνει κορδέλες. Α! Και να
μας πάρει τα πολύτιμα λεφτά μας.
Όσο κι αν το πιστεύετε ή όχι, είναι μία ακόμα δουλειά. Μία δύσκολη, επίπονη και
ψυχολογικά απαιτητική δουλειά όπου οι απαιτήσεις αλλάζουν καθημερινά.
Στην άλλη άκρη του τηλεφώνου δε βρίσκεται ένα ανθρωπόμορφο τέρας που θέλει να
μας πουλήσει τις προσφορές του, γελώντας χαιρέκακα και τρίβοντας τα χέρια του,
αλλά ένας φοιτητής/νέος/μεσήλικας που θέλει απλά να βγάλει το μεροκάματό του.
Όσο κι αν ενοχλούν εσάς οι συνεχόμενες κλήσεις για το ίδιο πράγμα, το ίδιο
ενοχλεί κι εκείνον. Θέλει να κάνει σωστά τη δουλειά του και είναι υπό
συνεχόμενη πίεση, καθώς υπάρχουν και εκεί στόχοι.
Πόση ώρα είναι στην γραμμή, πόση
ώρα σʾ αναμονή, πόσες επαφές είχε, πόσο χρόνο πήγε τουαλέτα, πόσες θετικές
απαντήσεις κατάφερε. Πόσες υποθέσεις έκλεισε μέσα στο 8ωρο του και τι δουλειά
θα πάρει για την επόμενη μέρα. Εσείς μιλάτε με δύο τέτοιους ανθρώπους, αυτοί
μιλάνε με 100.
Αυτοί οι εργαζόμενοι, λοιπόν, σαν άνθρωποι κι αυτοί που δε θέλουν να τους
ενοχλούν ώρες κοινής ησυχίας, εκνευρίζονται το ίδιο μʾ εσάς όταν το κάνουν,
έστω κι άθελά τους. Προσπαθούν να κλείσουν την υπόθεση, να πάρουν μία απάντηση
για να προχωρήσουν στον επόμενο. Δεν έχουν βάλει στόχο να γίνουν οι νούμερο ένα
εχθροί σας, ούτε είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται όταν ξυπνάνε το πρωί.
Και όχι, αγαπητή μου κυρία, δε σας πήρε μέσα στο μεσημέρι γιατί ήθελε να σας
διακόψει τον ύπνο ή επειδή είναι ανάγωγος. Την ώρα που εσείς τρώτε το
μεσημεριανό σας, ο συγκεκριμένος άνθρωπος δουλεύει, όσο κι αν σας φαίνεται
περίεργο πως υπάρχουν και τέτοια ωράρια που εργάζεται ο κόσμος.
Οπότε την επόμενη φορά που θα σας πάρουν για προσφορά, αν δεν είστε του θανατά
απασχολημένος, αφιερώστε 1-2 λεπτά να ακούσετε τι έχει να σας πει και στην
τελική κλείστε ευγενικά τη γραμμή κι απλά ζητήστε να μην ξανακαλέσει, αν είναι
εφικτό, γιατί δεν ενδιαφέρεστε.
Αν ο συνομιλητής σας είναι λογικός και ξέρει την δουλειά του θα το σημειώσει
και θα κλείσει εκεί.
Αν απʾ τα πρώτα δευτερόλεπτα ξεκινήσετε το κράξιμο, τότε λυπάμαι θα σας
ξανακαλέσουν. Και δε φταίει να τα ακούσει ο επόμενος που θα σας βρει πρώτη φορά,
ούτε εσείς να σπάνε τα νεύρα σας.
Συνεργασία, αγαπητοί μου, σʾ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς και όπου μας βγάλει.
