Στους
δύο, τρίτος δε χωρεί, λένε. Και έχουν
δίκιο.
Αν
ο τρίτος είναι ένα άλλο πρόσωπο βέβαια,
η κατάσταση ίσως και να σώζεται.
Αν
όμως δεν είναι κάποιο πρόσωπο κι είναι
ο εγωισμός τότε τα πράγματα μάλλον
δυσκολεύουν.
Φυσικά
και κανείς μας δε θα παραδεχτεί ποτέ
ότι είναι εγωιστής, γιατί πολύ απλά,
είναι εγωιστής. Είναι όπως με τα μικρά
παιδιά. Κάνουν κάτι που δεν πρέπει κι
αν τα ρωτήσεις, τα αρνούνται όλα. Δε
γίνεται όμως πάντα να το αρνούμαστε,
ούτε να κάνουμε πως δε το βλέπουμε.
Χτίζουμε
στο μυαλό μας, και αναφέρομαι κυρίως
στις γυναίκες, μια τέλεια σχέση, με τον
πρίγκιπα πάνω στο άλογο, να μας κάνει
όλα τα χατίρια και πιθανότατα να μας
συγχωρεί οποιαδήποτε απροσεξία μας.
Λοιπόν,
σας έχω νέα. Ο πρίγκιπας ίσως να ερχόταν,
αν γι’ αυτά τα σχέδια ρωτούσατε πού και
πού κι εκείνον. Αυτός ο κόσμος ο μαγικός
θα ήταν καλύτερος, αν τον χτίζατε μαζί.
Στην τελική, ίσως στο τέλος να μη σας
κατηγορούσαν τόσο εύκολα ή να τα τίναζαν
όλα στον αέρα, γιατί θα είχατε μαζί την
ευθύνη.
Έχουμε
την τάση να γινόμαστε πιο δοτικοί στους
ξένους γύρω μας, γιατί ακριβώς είναι
ξένοι, δε μας ξέρουν και δε θα μας ρίξουν
ευθύνες τόσο εύκολα, ούτε θα έχουν
απαιτήσεις από εμάς, παρά στους δικούς
μας ανθρώπους.
Ξενυχτάμε
κοντά στη φίλη μας,για τη χαμένη της
αγάπη κι ας έχουμε να ξυπνήσουμε στις
έξι το πρωί. Κι όμως, για το σύντροφό μας
δε θα το κάναμε ποτέ, αν δεν υπήρχε κάποιο
αντάλλαγμα.
Θέλει
να δει μια ταινία που εσείς βρίσκετε
βαρετή και αρνείστε κι ας έχετε δει
τρεις φορές με την κολλητή σας την
ερωτική σάχλα που λατρεύει.
Ξέρετε,
μερικές φορές πρέπει να κάνουμε πράγματα
που δε μας αρέσουν, απλώς γιατί τους
ανθρώπους που αγαπάμε τους κάνουν
χαρούμενους. Όλα αυτά με την προϋπόθεση
πως τους αγαπάμε, φυσικά.
Την
επόμενη φορά λοιπόν που θα σας προτείνει
να δείτε κάτι που δε σας ευχαριστεί ή
να πάτε σε κάποιο μέρος που θεωρείτε
ανιαρό, διώχτε τον εγωισμό σας και τη
δικαιολογία πως δε θα σας κρατήσει κακία
γιατί σας αγαπάει, και πηγαίνετε γιατί
τον αγαπάτε εσείς. Γιατί σας αρέσει να
λάμπουν τα μάτια του από χαρά.
Κι
ερχόμαστε στο απόγειο του εγωισμού,
σ’αυτό το συναίσθημα που κρύβει το πιο
μεγάλο μας εγώ, τη ζήλεια.
Δεν
είναι τυχαίο που υπάγεται στα εφτά
θανάσιμα αμαρτήματα.
Η
ζήλεια, δεν είναι τίποτα περισσότερο
από την επιβεβαίωση που δίνουμε στον
άλλον για την ανασφάλειά μας. Είτε σε
φιλικό, είτε σε προσωπικό επίπεδο.
Βρίσκουμε
ό,τι κινείται εκεί έξω περισσότερο
απειλητικό για εμάς, παρά για το σύντροφό
μας και, κυρίως, τη σχέση μας.
Σκεφτείτε
απλά ποια είναι τα πρώτα πράγματα που
σκεφτόμαστε τη στιγμή της ζήλειας.
«Είναι
πιο αδύνατη από εμένα» ή
«Είναι
πιο όμορφη από εμένα».
Ακόμη
και σε φιλικό επίπεδο υπάρχει κάτι του
στίλ «Εμένα
η δική μου κολλητή δε μου έκανε ποτέ
τέτοιο δώρο».
Όλες
οι φράσεις που σκεφτόμαστε έχουν μέσα
την προσωπική αντωνυμία «εμένα».
Ποτέ
δε σκέφτεστε το λόγο που ο σύντροφός
σας διάλεξε εσάς κι όχι εκείνη την
όμορφη, αδύνατη, σέξυ κοπέλα.
Ποτέ
δε θυμάστε τους λόγους που έχετε αυτή
τη κολλητή κι όχι την άλλη με τα εντυπωσιακά
δώρα.
Την
επόμενη φορά λοιπόν που θα φτιάχνετε
κόσμους και όνειρα σκεφτείτε, μήπως θα
ήταν καλύτερα να τα κάνετε μαζί με
κάποιον άλλον.
Όπως,
πολύ σωστά, είπε κι ο William
Osler «Ήρθαμε στον κόσμο, όχι για να
πάρουμε ό,τι έχει η ζωή για τον εαυτό
μας, μα και για να προσπαθήσουμε να
κάνουμε τη ζωή των άλλων πιο ευτυχισμένη.»
Άλλωστε
ποτέ κανείς δεν έγινε ευτυχισμένος στη
ζωή του κρατώντας απ’το χέρι τον εγωισμό
του.
