Θυμάμαι τις παλιές φιλίες. Εκείνες τις εποχές που μπορούσα να πω “Έλα από το σπίτι να κάτσουμε να τα πούμε!” χωρίς να χρειάζεται να μαζέψω 45 παιχνίδια, 7 κατσαρολικά και το ένα παιδί από τον πολυέλαιο.
Τότε που η καθαριότητα σήμαινε “βγάζω τα μαξιλάρια του καναπέ, τινάζω και τα ξαναβάζω συμμετρικά” και όχι “σπρώχνω ένα άδειο κουτί με μωρομάντιλα κάτω απ’ το τραπέζι και προσεύχομαι να μην το δουν οι επισκέπτες”.
Οι φίλες μου τότε είχαν λευκές κουρτίνες, λουλούδια σε βάζα και μυρωδιά φρεσκοψημένου κέικ.
Πριν γίνω μαμά, πίστευα πως για να είμαι καλή φίλη, έπρεπε να έχω πάντα ανοιχτό σπίτι και ζεστό καφέ. Τώρα, αν έχεις την τύχη να σε καλέσω σπίτι, υπάρχει μια πιθανότητα 80% να σου σερβίρω καφέ σε παιδικό ποτήρι, πάνω σε τραπέζι με αποξηραμένο γιαούρτι από προχθές. Και ξέρεις κάτι; Αν με αγαπάς, θα τον πιεις.
Εγώ τώρα έχω… πλυντήριο που ουρλιάζει, σνακ μέσα σε σακουλάκια παντού και ένα μικρό παιδί που χρησιμοποιεί τις κάλτσες του ως πετσέτα προσώπου.
Και παρ’ όλα αυτά, έχω καλύτερες φιλίες.
Πριν, οι φίλοι μου ήταν άνθρωποι που μοιραζόμασταν κοινά ενδιαφέροντα: ταινίες, βιβλία, ταξίδια, καλομαγειρεμένα brunch.
Τώρα, οι φίλες μου είναι:
Εκείνες που δε σχολιάζουν αν έχει ψίχουλα στον καναπέ.
Εκείνες που λένε «δεν πειράζει» όταν ο δίχρονος αποφασίσει να τους ρίξει το παγωτό του… πάνω στο παντελόνι τους .
Αλλά, θα κάτσουν σταυροπόδι ανάμεσα σε τουβλάκια, πάνες, βιβλία και λούτρινα, θα πάρουν τον καφέ τους και θα πουν: “Πες μου τα νέα σου, δεν με νοιάζουν τα ψίχουλα στο χαλί. Έχω και στο δικό μου.”
Γιατί όταν είσαι μαμά, η έννοια “καθαριότητα” αποκτά άλλες προτεραιότητες.
Δε με νοιάζει πια αν υπάρχει σκόνη στο τραπεζάκι, με νοιάζει η φίλη που θα έρθει και θα κάτσει σε αυτό το τραπεζάκι, αδιαφορώντας για τη σκόνη.
Δεν ντρέπομαι αν το παιδί μου φωνάξει “Μαμά, έκανα κακά και μου έφυγαν λίγο έξω” ενώ πίνουμε καφέ, γιατί έχω φίλες που απλά θα γελάσουν (ή θα φέρουν σφουγγαρίστρα).
Και ξέρεις τι είναι το πιο όμορφο;
Όταν έχεις εκείνες τις φιλίες που δε σε κοιτάνε περίεργα αν το παιδί σου τους φέρει ένα κομμάτι πατατάκι από το πάτωμα λέγοντας “κέρασμα”.
Που αντί να σου πουν “Ωχ, έχεις λίγη ακαταστασία”, θα σου πουν “Θες να σου κρατήσω λίγο το μωρό να μαζέψεις ή να κάνεις ένα μπάνιο ή να το κρατήσω για πάντα και να φύγω τρέχοντας;” (αστειεύονται… μάλλον).
Αφού θα μπουν στο σπίτι, θα καθίσουν στο πάτωμα (ναι, δίπλα στα τουβλάκια) και θα σου πουν:”Είμαι εδώ. Δεν με νοιάζει η ακαταστασία. Με νοιάζεις εσύ.”
Αυτές είναι οι φιλίες που ανθίζουν μέσα στο χάος. Που δυναμώνουν, όσο πιο πολύ ξεχειλώνουν τα t-shirt σου και όσο λιγότερο κοιμάσαι τη νύχτα.
Αυτές είναι οι φιλίες που λάμπουν, ακόμη κι όταν δεν λάμπουν τα πατώματα.
Γιατί η καθαριότητα είναι υπέροχη, αλλά η αποδοχή είναι ακόμα καλύτερη.
Και όσο κι αν θέλω μια μέρα να πω “το σπίτι μου λάμπει”, προς το παρόν είμαι ευγνώμων που μπορώ να πω: “Το σπίτι μου είναι αληθινό. Και οι φίλες μου το αγαπούν έτσι όπως είναι.”
Δεν είναι πολλές αυτές οι φιλίες. Είναι όμως δυνατές. Και αληθινές. Και πολύτιμες σαν τα τελευταία τρία μωρομάντιλα όταν έχεις έξοδο εκτάκτου ανάγκης.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία πόσο καθαρό είναι το σπίτι σου ή πόσο τέλεια ταΐσες τα παιδιά.
Σημασία έχει να έχεις έναν άνθρωπο που θα έρθει, θα σου φέρει καφέ (και ίσως ένα κουτί μπισκότα), θα πιάσει ένα μωρό αγκαλιά και θα σου πει: “Δεν είσαι μόνη σου. Και τα πας υπέροχα.”
Οι φίλες που αντέχουν να δουν το σπίτι σου όπως είναι, αξίζουν θέση στην καρδιά σου.
Δεν σε κρίνουν. Δεν κοιτάνε γύρω να δουν αν έχεις ξεσκονίσει. Κοιτάνε εσένα, μέσα από την ακαταστασία, το άγχος, τη μαμαδίστικη κόπωση. Και σε βλέπουν όπως είσαι: όχι μια ακατάστατη μαμά, αλλά μια γυναίκα που τα δίνει όλα – και θέλει απλώς 10 λεπτά με μια φίλη που θα την καταλάβει.
