Ντύθηκα στα
γρήγορα, είπα εκείνο το κλασσικό «θα μιλήσουμε» κι έφυγα σαν τον κλέφτη. Έκλεισα
την πόρτα ενός σπιτιού που δε θυμόμουν , όπως ακριβώς δε θυμόμουν και το δρόμο
του γυρισμού.
Κάποιες φορές, ξέρεις, έχω ανάγκη να ξεσπάω. Να νιώθω ότι κάπως σε εκδικούμαι. Αφού,
λοιπόν, δεν είσαι εκεί να βγάλω το θυμό μου, μετατρέπω τη σάρκα μου σε
υποχείριο του πόθου και κατευνάζω την οργή μου σε ξένα χέρια. Σε αγκαλιές
που υπόσχονται να μην κουμπώσουν. Σε ανάσες που έχουν συμφωνήσει τα λεπτά. Σε
ματιές που σχεδόν αποφεύγουν να συναντηθούν και σε ταμπού που
εξαφανίζονται.
Σαν το χαμαιλέοντα, ένα πράγμα. Ανάλογα την περίσταση και τη διάθεση στη
προκειμένη φάση, προσαρμόζομαι. Η γλυκούλα που αναζητά χάδια και γούτσου-
γούτσου και θέλει να της κάνουν έρωτα. Η σκύλα που ψάχνει έναν Μίστερ
Γκρέι ώστε να υποδυθεί τη δεσποινίδα Στιλ.
Πρόκειται για σαρκική έλξη.
Άλλωστε, ξέρεις καλύτερα απ’ τον καθένα πώς
είναι αλλού να θέλεις να δίνεσαι, αλλού να μπορείς κι αλλού να το κάνεις.
Βέβαια, εσύ απλά δυσκολεύεσαι να τα διαχωρίσεις. Εγώ, απλά, το επιλέγω. Δεν έχω να δώσω ραπόρτο πουθενά ούτε να αισθανθώ
τύψεις για κάτι. Μιλημένα,ξηγημένα.
Μα εγώ είμαι
εγκεφαλική τύπισσα.
Πως να
καταλήξω να κυλιέμαι σαν κουβάρι σε τσαλακωμένα σεντόνια με κάποιον που δεν
μπορώ να επικοινωνήσω; Αν ο άλλος δεν είναι στοιχειωδώς έξυπνος, πως θα
μπορέσει να μου διεγείρει το «είναι» ;
Απ’ την αρχή της ιστορίας μας μπορούσες να με ελέγχεις. Μου είχες αποδείξει
άλλωστε την ευφυΐα σου, όταν με διάλεξες. Σ’ άφηνα να με εξουσιάζεις και
να με κοντρολάρεις. Δεν σου αντιστεκόμουν και δεν παρακάλεσα ποτέ να τελειώνει.
Ας μαρτυρούσα από πόνο. Τα δικά σου σημάδια μου προκαλούσαν ανατριχίλα.
Δεν έπαιρνα
τα μάτια μου από πάνω σου και το σώμα σου δεν ξεκολλούσε απ’ το δικό μου. Με
φιλιά να επισφραγίζουν την έλξη και να καίνε τα σωθικά μας. Ποιο κόκκινο; Ποια
λίμπιντο; Πουτάνα όλα. Αναστατωνόμουν ακόμη και με τον ήχο της φωνής σου.
Με συγκεκριμένες λέξεις. Με το πρόστυχο μειδίαμα των χειλιών σου.
Δε βαρέθηκα
ποτέ. Πάντα είχαμε κάτι καινούργιο. Πάντα είχαμε τον τρόπο.
Μέχρι που
μας έμεινε μόνο η σωματική έλξη και ξενέρωσε ο εγκέφαλος μας. Κατάρα και
κρίμα. Να έχω βρει πιο ουσιαστικές επικοινωνίες, μα σεξ χωρίς συναίσθημα,
στην καλύτερη, μέτριο.
Δε
συγκρίνεται η καύλα του να γαμάς από έρωτα . Ν’ αποπροσανατολίζεσαι από ένα
μόνο άγγιγμα. Βολεύουν τα ευκαιριακά,
αλλά δε γεμίζουν την ανασφάλεια.
Τώρα
μπορούμε να κατηγορήσουμε τους εαυτούς μας για ρηχότητα κι εγωισμό γιατί κάνεις
καλύτερο σεξ, όταν ανήκεις.
