Ήρθε
εκείνη η στιγμή του χρόνου. Εκείνη η αποφράδα εποχή. Που ανθίζουν τα λουλούδια
κι όλοι ερωτεύονται. Και τα παιδάκια βγαίνουν χαρούμενα στις παιδικές χαρές να
παίξουν. Είναι
η ώρα που θα έπαιρνες τηλέφωνο τον φίλο σου που δούλευε στην Χαρτοποιία Θράκης
να σου στείλει 3 νταλίκες με πακέτα χαρτομάντιλα, ο οποίος ήταν stand by κάθε
χρόνο τέτοια εποχή να περιμένει το τηλεφώνημα σου.
Ο υπάλληλος της Χαρτοποιίας
έκανε motivational speech που θα ζήλευε κι ο Πρόεδρος της Αμερικής στο Independence
Day κι ο Mel Gibson στο Braveheart:
«Παιδιά. Ήρθε η ώρα να κάνουμε το καθήκον
μας. Το κομβόι με τις νταλίκες πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Ο άνθρωπος μας
περιμένει στην Αθήνα. Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Φορτώστε να φύγουμε. Πρέπει να
είμαστε εκεί σε 7 ώρες. Η αποστολή μας είναι ιερή. Αυτή τη μέρα κουβαλάμε χαρτομάντιλα.
Αυτή τη μέρα πεθαίνουμε για ένα σκοπό».
Είχες
γι’ άλλη μια φορά τις αλλεργίες σου και γι’ άλλη μια φορά δεν μπορούσες να
ευχαριστηθείς τίποτα.
Ήσουν
για καφέ και βλαστημούσες την ώρα και την στιγμή που ο ιδιοκτήτης αποφάσισε να
βάλει γλαστράκια με λουλούδια πάνω στα τραπέζια της καφετέριας. Περνούσες έξω
από ανθοπωλείο κι ευχόσουν απλά να μην έχεις μύτη. Ο συνάδελφος σου στο διπλανό
γραφείο είχε λουλούδια στο βάζο δίπλα στο pc του κι εσύ ήθελες να τον
καρυδώσεις κάθε φορά που τα μύριζε με αυτάρεσκο χαμόγελο.
Αναπολείς με
νοσταλγία την εποχή που φορούσες γυαλιά. Τα μάτια σου δάκρυζαν συνεχώς και με
τα θολωμένα τζάμια απ’ τη γύρη δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις τη μάνα σου απ’ τον
περιπτερά της γωνίας.
Τα
χειρότερα συνέβαιναν όταν ήσουν σε δημόσιο χώρο. Μια φορά είχες φτερνιστεί τόσο δυνατά που ο κόσμος τριγύρω σου άρχισε
να πηδάει τρομαγμένος μέσα στους θάμνους καθώς νόμιζαν πως ήρθε η Αποκάλυψη. Λίγο πιο δυνατό να
ήταν το φτέρνισμα και θα είχαν βγει οι Τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης ν’ αρχίζουν
να θερίζουν κεφάλια και ψυχές.
Άσε
που μετά από λίγο έβλεπες όσους είχαν κουράγιο να στέκονται ακόμα δίπλα σου να
έχουν ανοίξει ομπρέλα μήπως σου έρθει και δεύτερο και συ είχες πέσει στο δρόμο
κι έψαχνες τα δόντια σου.
Μπορεί
όλο αυτό να ακούγεται πεζό και σίγουρα ο καθένας θεωρεί το δικό του πρόβλημα ως
το πιο σημαντικό κι αυτό είναι ανθρώπινο. Όσοι
δε σε ήξεραν νόμιζαν πως απλά δεν είσαι ρομαντικός.
Ίσως να απέκτησαν
αυτή την εντύπωση (γιατί άραγε;) όταν τους είπες την ιστορία πως στο τελευταίο
ραντεβού σου το λουλούδι που ήταν πάνω στο τραπέζι του εστιατορίου για να το
προσφέρεις στην κοπέλα, το έπιασες με το πιρούνι σου και βγάζοντας
τελετουργικές άναρθρες κραυγές έτρεξες το πέταξες στην λεκάνη και τράβηξες και
το καζανάκι.
Αυτό που δεν
καταλάβαιναν όμως ήταν απλά την απεγνωσμένη σου προσπάθεια για επιβίωση
απέναντι στα μοχθηρά πράγματα που φυτρώνουν στη γη. Και δε μιλάμε για σαρκοφάγα
φυτά της Δυτικής Αφρικής, όταν ένα απλό τριαντάφυλλο μπορεί να σε κάνει να
σπαρταράς σαν ψάρι και μέσα σ’ ένα λεπτό να έχεις γίνει σαν τον Two Face από
τον Batman από την παραμόρφωση του αλλεργικού σοκ.
Δεν
μπορούσες να είσαι άνετα σε δημόσιο χώρο και να συναναστρέφεσαι με άλλους
ανθρώπους. Είχες όλη την ώρα αυτά τα απαίσια συμπτώματα, είχες πειστεί πλέον
ότι είσαι καταραμένος. Και μάλιστα με κατάρα χειρότερη και από αυτή του
Χάουαρντ Κάρτερ όταν άνοιξε τον τάφο του Τουταγχαμών.
Υπήρχαν
πολλές φαρμακευτικές αγωγές, οι οποίες όμως απλά έκρυβαν το πρόβλημα κάτω από
το χαλί. Περιστασιακά έκαναν τα
συμπτώματα να υποχωρούν, αλλά μια μέρα να ξεχνούσες το χάπι σου,
ανακάλυπτες ότι υπάρχει Κόλαση πάνω στη Γη.
Άλλο
ένα εφιαλτικό οκτάωρο στη δουλειά. Το είχες περάσει βέβαια χωμένος στο γραφείο
σου καθώς δε σε πλησίαζε άνθρωπος, γιατί σε νόμιζαν άρρωστο. Η μέση νοημοσύνη του Έλληνα ιδιωτικού
υπαλλήλου δεν μπορεί να διακρίνει τη λεπτή γραμμή μεταξύ της αλλεργίας, του
κίτρινου πυρετού, της γρίπης Η1Ν1, του τσιμπήματος από κουνούπι –
τίγρη και του ιού Έμπολα.
Είναι
λογικό οι αγαπημένες σου στιγμές μέσα στην ημέρα είναι αυτές που μένεις μόνος
σου.
Η σεξουαλική σου ζωή ήταν ούτως ή άλλως ανύπαρκτη, αλλά εκείνες τις
ημέρες, που είναι σε έξαρση οι αλλεργίες, δεν μπορούσες να πεις καλημέρα ούτε
στην κοπελίτσα που σου έφτιαχνε τον καφέ στα Coffee Island, πόσο μάλλον να
εκδηλώσεις ερωτικό ενδιαφέρον με τις μύξες να τρέχουν. Κι όχι απλά να τρέχουν, αλλά
κατοστάρι, με στόχο το χρυσό μετάλλιο.
Όταν με μια απλή
κρίση έχεις τα προσόντα να μπεις στο βιβλίο ρεκόρ Γκινες με 21 φτερνίσματα στη
σειρά σχεδόν με μια ανάσα, είναι κάτι που δε θέλεις να το δουν άλλοι άνθρωποι,
παρ’ όλο βέβαια που θα μπορούσε να είναι νούμερο σε τσίρκο και κάποιοι να
πλήρωναν εισιτήριο για αυτό.
Ξύπνησες.
Έλεγξες το κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι σου. Πάνω ήταν μόνο το κινητό σου και το PSP.
Οκ νορμάλ πράγματα. Το κεφάλι σου δε βουίζει. Η μύτη σου δεν τρέχει. Τα μάτια
σου δε δακρύζουν.
Κοιτάς την
ημερομηνία. 17 Ιανουαρίου. Όνειρο ήταν. Αργεί ακόμα η καταραμένη εποχή
τουλάχιστον 2 μήνες.
Ετοιμάζεις
βαλίτσες. Διαβατήριο. Για
κάπου που να μην έχει λουλούδια. Φύγαμε για Αλάσκα.
