Η ζωή είναι ένα σενάριο που γράφεις κάθε μέρα. Κάθε επιλογή, κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή, γίνεται κομμάτι της προσωπικής σου αφήγησης. Δεν χρειάζεται να κερδίσεις βραβεία ή να ζήσεις κάτι «μεγάλο» για να έχει αξία η ιστορία σου· αρκεί να αναγνωρίσεις ότι είσαι ο δημιουργός της.
Κάπου μέσα στη βιβλιοθήκη μου, ανάμεσα σε τόμους από λογοτεχνία, ιστορία της τέχνης, μοντάζ και σκηνοθεσία υπάρχει ένα βιβλίο συγγραφής σεναρίου ταινιών μικρού μήκους.
Όταν, λοιπόν, έκανα την πτυχιακή μου και μελετούσα αυτό το βιβλίο, έπεσα πάνω σε μία φράση που μου έχει μείνει.
Σε ελεύθερη μετάφραση έλεγε “Γιατί χρειαζόμαστε τις ιστορίες; Τις χρειαζόμαστε για να βγάζει νόημα ο κόσμος μας, το παρελθόν και το παρόν μαζί, ώστε να χαράξουμε τον δρόμο μας για το μέλλον. Αλλά υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάνουν τις ιστορίες σημαντικές, πέρα από την ανάγκη για κατανόηση του κόσμου και ένας από αυτούς είναι η ανάγκη του αφηγητή για επικοινωνία”.
Και τότε και τώρα με έβαλε στη διαδικασία να φιλοσοφήσω, πως η ζωή μας είναι λίγο σαν τις ταινίες. Όχι με τις ταινίες που θα θέλαμε, αλλά με εκείνες τις ταινίες που μας αφήνουν ερωτήματα, που μας κάνουν να νιώθουμε λίγο άβολα και μας βάζουν στην διαδικασία να σκεφτούμε και να αναθεωρήσουμε για κάποια πράγματα.
Η ζωή του καθενός από εμάς είναι μία ιστορία. Ξέρω ότι τα άγχη, το τρέξιμο, τα προβλήματα κι η ρουτίνα, κάνουν δύσκολο να το δεις στο παρόν, αλλά κάνε ένα βήμα πίσω και προσπάθησε να δεις την πορεία σου μέχρι σήμερα σαν εξωτερικός παρατηρητής.
Πολλά πράγματα που θεωρείς ότι δεν είναι και κάτι σπουδαίο, ξαφνικά παίρνουν μια διαφορετική υπόσταση στο μυαλό σου. Βλέπεις τον εαυτό σου από άλλη σκοπιά, τα λάθη και τα σωστά, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Μπορεί να θεωρούμε ότι είμαστε πολύ μικροί σε αυτόν τον τεράστιο κόσμο αλλά αυτό δε μας κάνει ασήμαντους. Ακόμα και οι πιο τριτοτέταρτοι μικροοργανισμοί έχουν αντίκτυπο στο οικοσύστημα.
Δεν το λέω υποτιμητικά το τριτοτέταρτοι, κάθε άλλο. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε και για να ακούμε για όλους τους σπουδαίους, τα επιτεύγματα τους και το αντίκτυπο που είχαν και έχουν στην ανθρωπότητα και τον κόσμο και θεωρούμε ότι εμείς μπροστά τους είμαστε λίγοι.
Όχι δεν είμαστε! Όλοι οι σπουδαίοι, πριν γίνουν σπουδαίοι, συνήθως είχαν έναν γονιό, έναν δάσκαλο, έναν σύντροφο, έναν φίλο, κάποιον “ασήμαντο” που τους έσπρωξε, τους στάθηκε, τους στήριξε και τους κράτησε στα δύσκολα. Ποιος ξέρει, αν δεν ήταν αυτοί οι “ασήμαντοι” μπορεί και να μην είχαν γίνει σπουδαίοι.
Όλοι έχουν αξία. Όλοι αφήνουν ένα σημάδι πίσω τους. Μπορεί να μην είναι ένα σημάδι που θα το μάθει όλη η ανθρωπότητα και θα το γράψουν τα βιβλία ιστορίας στο μέλλον, αλλά είναι κάτι που θα αφήσουν στους φίλους, στην οικογένεια τους, στους μαθητές τους, στους ασθενείς τους κλπ.
Καμιά φορά στην προσπάθειά μας να κάνουμε ή να έχουμε κάτι σπουδαίο που θα μιλάει γι’ αυτό όλος ο κόσμος, χάνουμε την ουσία της ιστορίας μας. Μπορεί μετά από χρόνια να μη θυμάσαι πως λεγόταν εκείνο το μαγαζί που είχατε πάει στις διακοπές με την παρέα και είχατε γίνει λιώμα, αλλά θα θυμάσαι την παρέα.
Μπορεί να μην θυμάσαι ποιο iPhone είχες όταν έβγαλες φωτογραφίες από κάποια οικογενειακή μάζωξη, αλλά θα θυμάσαι τα άτομα που ήταν εκεί, το γέλιο και το στριμωξίδι πριν το κλικ και τη στιγμή που απαθανατίστηκε σε μία ψηφιακή φωτογραφία. Και ξέρεις γιατί; Γιατί τα υλικά έχουν την αξία που τους δίνουμε. Οι στιγμές, οι άνθρωποι, το γέλιο,… η ιστορία. Αυτά δίνουν βαρύτητα και υπόσταση.
Ας μην πάρεις Νόμπελ, μπορεί να μην είσαι από τους λίγους που πήγαν στο διάστημα, μπορεί να μην κάνεις χίλια δυο πράγματα, μπορείς όμως να κάνεις ένα. Να ορίσεις την ιστορία σου, βάσει αυτών που θες και αυτών που έχουν πραγματικά σημασία. Η ζωή μας είναι μία και η ιστορία της, όταν μια μέρα θα την αφηγούμαστε ας φροντίσουμε να έχει κάτι να πει. Να μην είναι μόνο τρέξιμο, άγχος και ρουτίνα μέχρι τη σύνταξη.
Μη σε πιάσει καμία απελπισία με αυτά που λέω, μπορείς να πάρεις το Νόμπελ, το Όσκαρ, να πας στο διάστημα, να γίνεις εκατομμυριούχος ή ό,τι άλλο θες.
Η ιστορία είναι ακόμα στην αρχή και η πένα είναι στο χέρι σου. Βούτα στο μελάνι και ξεκίνα να γράφεις!
