Λένε πως το Halloween είναι η νύχτα που οι νεκροί επιστρέφουν. Εσύ όμως ξέρεις ότι είναι η νύχτα που επιστρέφουν όλες σου οι ενοχές: δεν πήρες στολή, δεν έφτιαξες muffins, ξέχασες να στολίσεις το σπίτι με ιστούς — και τώρα το παιδί σε κοιτά σαν να είσαι η μάγισσα του παραμυθιού. Γιατί το Halloween στην Ελλάδα δεν είναι γιορτή· είναι ένα reality επιβίωσης με γονείς που παλεύουν ανάμεσα σε ζαχαρωτά και ψεύτικο αίμα.
Κάθε Οκτώβριο, κάπου ανάμεσα στα φύλλα που πέφτουν, στα πρώτα κρυολογήματα και στις λίστες του σχολείου με τις “απαραίτητες στολές για το Halloween party”, αναρωτιέμαι:
Τι ακριβώς γιορτάζουμε;
Και κυρίως: πότε ακριβώς έγινε το Halloween εθνική εορτή;
Γιατί αν με ρωτούσες πριν μερικά χρόνια, θα σου έλεγα ότι είναι μια «αμερικανιά» που βλέπουμε στις ταινίες — αυτά τα παιδάκια με τα κουδούνια, τα “trick or treat” και τους γείτονες που τους δίνουν γλυκά με χαμόγελο. Στην Ελλάδα όμως, έχουμε εξελιχθεί: πια, το Halloween είναι κανονικό project.
Στολές, πάρτι, διακοσμήσεις, πορτοκαλί cupcakes, και φυσικά η ατάκα του αιώνα:
“Μαμά, γιατί εμείς δεν στολίζουμε το σπίτι με σκελετούς;”
Α, μισό λεπτό να απαντήσω στο ερώτημα του οκτάχρονου παιδιού μου, που θεωρεί πως κάθε εποχή χρειάζεται και μια θεματική τρέλα. Μετά τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τα γενέθλια, έρχεται η νέα μάστιγα: η “περίοδος Halloween”. Γιατί όχι; Ζούμε άλλωστε στην εποχή που η παράδοση μετριέται σε ετικέτες.
Ξεκάθαρα: το Halloween δεν είναι γιορτή. Είναι επιχείρηση.
Μια πολύ επιτυχημένη, με ετήσιο τζίρο που θα έκανε ακόμα και τον Άγιο Βασίλη να ζηλέψει.
Γιατί αν υπάρχει κάτι που ενώνει τους λαούς, αυτό είναι η ανάγκη να ξοδέψουμε χρήματα για άχρηστα πράγματα που υπόσχονται “μαγικές στιγμές για τα παιδιά”.
Και ποιος μπορεί να αντισταθεί στα παιδιά;
Ο μικρός μου (2 ετών) βλέπει τη στολή του δράκου και ουρλιάζει από χαρά. Ο μεγάλος θέλει να ντυθεί zombie-αστυνομικός-ninja (προφανώς).
Εγώ από την άλλη, θέλω απλώς να μην χρειαστεί να ράψω τίποτα, να μη μυρίζει το σπίτι πλαστικό από τους ιστούς αράχνης και — κυρίως — να μη βρεθώ να φτιάχνω “Halloween muffins” στις 10 το βράδυ, γιατί το σχολείο είπε “ας φέρει κάθε παιδί κάτι σπιτικό”.
Όμως κάπου εκεί, ανάμεσα στα candy corn και τα ψεύτικα αίματα, συνειδητοποιώ ότι ίσως όντως έχει κάποιο βαθύτερο νόημα.
Γιατί είναι η μόνη μέρα του χρόνου που τα παιδιά μπορούν να κυκλοφορούν ντυμένα σαν μικροί δαίμονες και όλοι το βρίσκουμε χαριτωμένο.
Οι γονείς φοράμε κι εμείς μάσκες — μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Και όλοι μαζί συμμετέχουμε σε μια μαζική συμφωνία “ας κάνουμε ότι το απολαμβάνουμε, για να μη νιώθουν τα παιδιά ότι μεγαλώνουν σε γιορτή-ελεύθερη ζώνη”.
Η ειρωνεία; Περνάμε όλη τη χρονιά λέγοντας στα παιδιά “μην παίρνεις γλυκά από αγνώστους”, αλλά μόλις έρθει το Halloween, όχι μόνο τα ενθαρρύνουμε, αλλά τους δίνουμε και καλαθάκι για τη συλλογή. Αν αυτό δεν είναι σύγχυση, δεν ξέρω τι είναι.
Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει και η “ελληνική προσαρμογή”.
Όλοι ξαφνικά θυμούνται να γιορτάσουν το Halloween, αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί.
“Είναι κάτι με τους νεκρούς, νομίζω;”
“Κάτι με τις κολοκύθες!”
“Ή μήπως με τα φίλτρα και τις μάγισσες;”
Κανείς δεν είναι σίγουρος. Αλλά το θέμα είναι να βγάλουμε φωτογραφία με το φίλτρο “spooky” και να τη βάλουμε στο Instagram με τη λεζάντα ‘#familyfun’.
Κάπως έτσι, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:
Το Halloween δεν έχει νόημα, αλλά έχει πρακτικότητα.
Μας δίνει την ευκαιρία να ξεδώσουμε λίγο, να βγάλουμε τη δημιουργική μας τρέλα (και τα κουρασμένα μας νεύρα) σε μορφή διακόσμησης, και να γελάσουμε. Έστω μέσα από ένα βρικόλακα που κολλάει στον τοίχο με “κολλα-τσιχλα”.
Για τα παιδιά είναι απλώς χαρά, ζαχαρωτά και φαντασία.
Για εμάς τους γονείς είναι ένα ακόμα επεισόδιο στο σίριαλ “Πώς να φαίνεσαι οργανωμένη ενώ πνίγεσαι”.
Και για το πορτοφόλι μας; Ε, ας πούμε ότι αυτό τρομάζει περισσότερο κι από μάσκα του Freddy Krueger.
Άρα, μόδα ή νόημα;
Μόδα, φυσικά.
Αλλά από τη στιγμή που κάνει τα παιδιά να γελούν, κι εμάς να ξεχνάμε λίγο το χάος της καθημερινότητας — έστω πίσω από μια μάσκα — τότε ίσως αυτό να είναι το πραγματικό νόημα.
Και αν με ρωτήσεις του χρόνου αν θα το ξαναγιορτάσουμε;
Φυσικά. Ήδη ψάχνω στολή. Για μένα αυτή τη φορά.
Λέω να ντυθώ “μητέρα μετά το Halloween”:
μαλλιά ανακατεμένα, λογαριασμός στο κόκκινο, και βλέμμα τρόμου.
Τρομακτικό, έτσι δεν είναι;
