Ζούμε μια
αντίφαση… Κοιτώντας στατιστικές περί σχέσεων και γάμων, είναι πλέον γεγονός πως
οι σχέσεις των δύο φύλων καταλήγουν πολύ πιο εύκολα στο χωρισμό και στη διάλυση
παρά στη συντήρησή τους.
Μία αναμενόμενη
αντίδραση θα ήταν να πούμε πως παλιά τα πράγματα ήταν καλύτερα, πιο αγνά,
με σταθερές αξίες και αρχές που προστατεύουν το θεσμό της οικογένειας.
Έτσι όμως
θα ήταν σαν να αποποιούμαστε την ταυτότητα αυτής της κοινωνίας που οι ίδιοι
παραλάβαμε και συντηρούμε με μεγάλη επιτυχία. Το να ασχολούμαστε συνεχώς με το τι καλό γινόταν παλιά και πόσο χάλια
είναι τα πράγματα σήμερα, μόνο υπεκφυγή των επιλογών μας μου μοιάζει.
Ας
ξεκινήσουμε με κάποιες γενικές παραδοχές:
Ως ενήλικες
και δημιουργικά μέλη αυτού του κοινωνικού συνόλου είμαστε συνεργάτες και συναυτουργοί.
Κανείς δεν μας αναγκάζει για τίποτα πια.
Τα κορίτσια
πλέον δεν παντρεύονται με το ζόρι όταν φτάνουν σε ηλικία γάμου και τα αγόρια
δεν είναι αβοήθητα ως οι μόνοι κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες της οικογένειάς τους.
Οι λόγοι που φέρνουν δύο ανθρώπους κοντά, ως επί το πλείστον είναι
αποτέλεσμα απολύτου επιλογής. Έχουν πάψει προ πολλού οι γάμοι-γνωριμίες από
συμφέρον, τα προξενιά, η τιμή της κόρης και όλοι οι κοινωνικοί συμβιβασμοί.
Η ανάπτυξη
της τεχνολογίας έχει συμβάλλει, ώστε η ζωή μας να γίνεται πιο εύκολη και
λιγότερο κοπιαστική. Τα πάντα γύρω μας εξυπηρετούν τον στόχο «καλύτερο
αποτέλεσμα με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια».
Το
μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων έχει ανέβει σημαντικά. Υπάρχει αφθονία αγαθών (αναφέρομαι
στον «δυτικό» κόσμο).
Δεν νομίζω
λοιπόν να έχει ζήσει ετούτη η κοινωνία άλλη εποχή με μεγαλύτερες ελευθερίες.
Εντούτοις, είμαστε εγκλωβισμένοι, μπερδεμένοι.
Ζούμε μια αντίφαση φυλακής από τις επιλογές
μας. Όταν κάτι απαιτεί λίγη περισσότερη προσπάθεια, όταν κάτι χρειάζεται
επαναπροσδιορισμό για να πετύχει το σκοπό του, δεν κάνει για μας… το
πετάμε!
Έχουμε
γίνει αναλώσιμοι, σαν τους υπολογιστές. Κοιτάμε συνεχώς το επόμενο μοντέλο, τη
νέα έκδοση του, την καινούργια μας επιλογή.
Τελικά,
ξέρεις τί λείπει από τον σημερινό άνθρωπο; Το θάρρος!
Σε όλα τα
επίπεδα… γεγονός που συντηρεί έναν φόβο.
Φόβο να βρω
μια σχέση μη μείνω μόνος/η, αγωνία να παραμείνω σε μια σχέση μη σοβαρέψει και
πολύ, να συζήσω με κάποιον, να κάνω παιδιά, τρόμος μη και δε τα καταφέρω…
Ωχ, βαρέθηκα
παντού ένα καθεστώς φόβου!
Και αυτό
που με τρομάζει πιο πολύ δεν είναι ο φόβος αυτός καθ’ αυτός, αλλά το γεγονός
ότι πίσω αυτές τις φοβικές καταστάσεις βρίσκονται κρυμμένα επιθετικά
συναισθήματα.
Φόβος και
επιθετικότητα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Δαγκώνει το φοβισμένο σκυλί, έτσι και στους
ανθρώπους. Φοβόμαστε και έχουμε τάσεις (αυτο)καταστροφικές. Καταστρέφουμε ό,τι
πραγματικά αγαπάμε και φεύγουμε πρώτοι μη τυχόν και μας απορρίψουν. Ο
πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος όμως δεν φοβάται! Αυτό και αν είναι αντίφαση.
Η ζωή είναι
θηλυκό, σαν τη θάλασσα μια απέραντη μήτρα. Μπες μέσα και μη φοβάσαι το άγνωστο.
Αυτή θα σε φροντίσει, θα σε κανακέψει ίσως και να σε μαλώσει σε μια
φουρτουνιασμένη στιγμή. Αρκεί όμως αυτή
η μια κακή στιγμή για να ανακαλύψεις πόσο λίγος ήσουν όταν βρισκόσουν στην
γαλήνη της. Πόσα έχασες απασχολούμενος με το τι διαφορετικό, τι περισσότερο, τι
άλλο θα μπορούσες να έχεις. Η μόνη αληθινή πραγματικότητα βρίσκεται στο εδώ
και στο τώρα.
Κράτα αυτή
τη μια προϋπόθεση ως την σανίδα σου: όταν
βουτάς στα βαθιά νερά πρέπει να ξέρεις καλό κολύμπι, αλλιώς μη βρέξεις ούτε
φτέρνα.
