Φίλοι μου, αναγνώστες, αδέρφια και περιπλανώμενα πουλιά της φαντασίας!
Αυτό το άρθρο το περίμενα σαν την «Γραφούλα» βράδυ Πρωτοχρονιάς!
Halloween έρχεται -κι όχι δεν το είχα στο χωριό μου- αλλά το έμαθα πολύ πριν γίνει μόδα, τον Νοέμβριο του 1998, όταν κράτησα στα χέρια μου τον μύθο της παιδικής μου ηλικίας «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος»!
Και για αυτή τη στιγμή θα ευχαριστώ τον Ψυχογιό, τις ψυχοκόρες και τις εκδόσεις τους, που μετέφρασαν για μας τα νιάνιαρα αυτό το έπος κι έσωσαν τις μανάδες μας από μια ακόμα ταλαιπωρία.
Όσοι δεν είστε fans του είδους, παρακαλώ διαλυθείτε ησύχως κι αποχωρήστε, γιατί η Avada Kedavra κρέμεται στην άκρη του ραβδιού μου ενώ o Fluffy είναι νηστικός τρεις μέρες και μασουλάει οτιδήποτε βρίσκει μπροστά του.
Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε πως αρκεί να δω μια αναφορά στο Hogwarts για να ρουθουνίζω σαν γουρούνι στην ανηφόρα και να πνίγομαι από ενθουσιασμό, λες και παθαίνω αναρρόφηση.
Ένα αναλλοίωτο, παιδικό συναίσθημα που δεν καταλάγιασε στο ελάχιστο, ακόμα και τώρα που είμαι μουλάρι ολόκληρο.
Μπορεί να περίμενα να πάω 11 χρονών για να πάρω το πολυπόθητο γράμμα από τη Σχολή Μαγείας, μπορεί να πέρασαν τα χρόνια κι εγώ να ήλπιζα ακόμα (Μεταξύ μας… ακόμα ελπίζω, έστω σε μια θέση σταβλίτη των πλασμάτων του κάστρου).
Μεγαλώνοντας, όμως, κατάλαβα πως η μαγεία είναι μια κατάσταση της ψυχούλας μας- ένα state of mind που κουβαλάμε στις πεζές μέρες της ενήλικης ζωής.
Κι είναι η πίστη σε αυτή που σε κρατάει παντοτινά δεμένο με το Express της καλοσύνης και το Hogwarts της ελπίδας.
Δεν είναι τυχαίο που, τόσα χρόνια μετά, οι Potterheads είμαστε σαν οπαδοί γηπέδων· από το 2007 που ολοκληρώθηκε το τελευταίο μέρος του μαγικού ταξιδιού, έχουμε την ίδια τρέλα και μπορούμε να κάνουμε ολονυχτίες και μαραθωνίους αναλύοντας τα βιβλία και τις ταινίες.
Κάθε περιπέτεια, κάθε κεφάλαιο αποτέλεσε ένα μάθημα ζωής και σήμερα θα σας μιλήσω για τους λόγους που (κατά τη δική μου ρομαντική άποψη), αγαπήσαμε και χωρίς καμία ντροπή γουστάρουμε ακόμα την nerdίλα του Harry Potter.
-
Υπήρξαμε κι εμείς τα αόρατα παιδιά κάτω από τη σκάλα
Μπορεί να μην είχαμε κυριολεκτικά έναν θείο Βέρνον να μας τιμωρεί και να μας αφήνει νηστικούς και κλειδαμπαρωμένους στο αποθηκάκι της σκάλας, αλλά γνωρίσαμε πολλές θείες Πετούνια -συγγενείς, δασκάλους, συμμαθητές, μπορεί και «φίλους»- που επειδή ήμασταν κάπως διαφορετικοί από τους άλλους, μας θεωρούσαν φρικιά και λάθη της φύσης.
Υπήρξαμε πολλές φορές οι αόρατοι άνθρωποι που, ενώ σήκωναν το χέρι για να μοιραστούν μια σκέψη, δεχτήκαμε απαξίωση, αποξένωση, περιθωριοποίηση γιατί δεν ήμασταν «όπως έπρεπε» ή όπως μας φαντάζονταν.
Κανείς δεν μπήκε στη διαδικασία να μας καταλάβει. Να μας μιλήσει τρυφερά και με αγάπη.
Κι ας ήμασταν πάντα καλά παιδιά. Κι ας κάναμε τα θελήματα του κάθε πικραμένου, σε μια προσπάθεια να υπάρξουμε και να γίνουμε αποδεκτοί με κάποιον τρόπο.
Πολλές φορές μας «έφτυσαν» την αγένεια στα μούτρα κι απλά τη σκουπίσαμε αδιαμαρτύρητα και σιωπηλά, με την ελπίδα πως θα έρθουν και καλές μέρες. Κάποτε.
- Το Hogwarts αποτέλεσε το πρώτο ασφαλές καταφύγιο της κατατρεγμένης μας καρδούλας
Ο κόσμος του Hogwarts, της σχολής για ιδιαίτερα και ξεχωριστά παιδιά, έγινε για εμάς το safe place, πριν καν αυτό γίνει ατάκα του ψυχολόγου μας. Ένα μέρος που μπορούσες να γίνεις αυτό που ονειρευόσουν, χωρίς να νοιάζει κανέναν αν είσαι Muggle, Half-blood ή κάποιο ένδοξο μέλος των Purebloods. Το μόνο αναγκαίο ήταν να έχεις πίστη, θέληση, καλούς βαθμούς στα Κ.Δ.Μ. κι αρετές!
Ναι, φίλοι μου! Ένα μέρος όπου το θάρρος κέρδιζε ειδική μνεία από τον Dumbledore, η αφοσίωση κι η δουλειά σε ένα ταλέντο έδινε θέση καθηγητή σ’ ένα δυσλεκτικό παιδί, η εξυπνάδα ενός απλού κοριτσιού χειροκροτούνταν από σύσσωμη την κοινότητα μάγων (μέχρι και υπουργό την έκαναν) κι η θυσία για έναν φίλο σε μια φονική παρτίδα σκάκι σε έκανε ήρωα!
Πείτε μου αν έχετε βρει κάτι πιο συμπεριληπτικό, ανθρώπινο και πρωτοποριακό από αυτό! Μπορεί να ένιωθες ξένος παντού. Σε αυτή τη μαγική οικογένεια, όμως, ήξερες πως ήσουν πάντα σπίτι.
-
Ο Dobby ήταν ένας δικαιωματιστής, επαναστάτης με νόημα και βάθος που μας έμαθε πως στη ζωή πρέπει να πηγαίνεις και λίγο κόντρα
Αυτό το μικρό, καραφλομπέκατσο ξωτικό με τα πελώρια μάτια και την πάντα φοβισμένη φωνή, που λύγισε μέχρι και τον τελευταίο βαρύμαγκα με τον θάνατό του, μας έδειξε τον δρόμο της φωτιάς, της προσωπικής φωνής.
Κατάφερε και κέρδισε την ελευθερία του μετά από αιώνες σκλαβιάς του είδους του κι έγινε το πρώτο ελεύθερο ξωτικό. Δε δίστασε να τα βάλει με το άδικο -κι ας ήξερε πως μετά θα έτρωγε ξυλοφόρτωμα ή θα έπρεπε να σιδερώσει τα χέρια του- δε φοβήθηκε να έρθει σε ρήξη με ισχυρούς μάγους, δε δίστασε να θυσιαστεί για το αγόρι που του φέρθηκε με ευγένεια.
Εξαιτίας του ιδρύθηκε το Μ.Υ.Ξ.Α., εξαιτίας του ξεκίνησε μια αλλαγή στην ανθρώπινη αντιμετώπιση των σπιτικών ξωτικών.
Χάρη στον Dobby καταλάβαμε πως όσο στραβά κι αν στα φέρει η μοίρα, έχεις πάντα την επιλογή να σχεδιάσεις τη δική σου πορεία, σ’ αυτό που μοιάζει αρχικά ακατόρθωτο.
-
Ο Sirius Black είναι ο νονός που θα θέλαμε να κουβεντιάζαμε κάθε βράδυ για το υπόλοιπο της ζωής μας
Κι όχι γιατί ήταν ωραίος τυπάς, αλάνι, καβαλούσε ιππόγρυπα κι είχε λεφτά. Ούτε γιατί είχε φοβερό χιούμορ και ήταν παρορμητικός. Ο Sirius ήταν αυτή η υποστηρικτική φωνή μέσα στη μαυρίλα και στην παγωνιά του φιλιού των Dementors, που εκεί που έλεγες στον εαυτό σου «τετέλεσται», σου πάταγε ένα χαστούκι για να συνέλθεις, φωνάζοντας «not now, not yet!».
Σε μια εποχή αλλαγών που βίωνε καθένας μας στην εφηβεία του, σε ένα διάστημα που η επικοινωνία με τους γύρω μας ήταν σαν αποτυχημένος γύρος του Ρουκ Ζουκ, ναι! Θα θέλαμε πολύ εκείνο τον νονό που θα καθόταν με την νεολαία και πραγματικά θα καταλάβαινε τη φάση μας.
Που θα μας έπαιρνε εκείνο το σκουπόξυλο, αφού βεβαιωνόταν πως θα το γκαζώναμε με σύνεση και για συγκεκριμένους λόγους. Που θα μοιραζόμασταν μια βουτυρόμπιρα και θα μιλούσαμε σαν ίσος προς ίσο. Ντόμπρα και ξηγημένα!
Επίσης, δεν μπορώ να παραλείψω εκείνη την κουβέντα που ξεστόμισε και μας έβαλε όλους να κάνουμε ενδοσκόπηση στα χαμένα μας. Το παρελθόν δε μας καθορίζει. Μέσα μας έχουμε φως και σκοτάδι. Ο δρόμος που θα διαλέξουμε είναι αυτό που πραγματικά είμαστε.
Τάδε έφη ο Sirius στο 15χρονο βαφτιστήρι! Ο δικός μου πάντως στην ίδια ηλικία, μου μιλούσε λες κι ήμουν αμοιβάδα και μάλιστα κουτσή.
-
Οικογένεια είναι εκεί που δένεσαι με την καρδιά, όχι με το αίμα
Τρεις τόμους θα μπορούσα να γράψω εδώ, αλλά πρέπει να περιοριστώ. Ο Harry μπορεί να έμεινε ορφανός κι οι θείοι του να ήταν η μόνη βιολογική οικογένεια που είχε. Το τι πέρασε στα χέρια τους, το ξέρουμε όλοι. Τουλάχιστον ο Dudley πήρε μια άφεση με τη στάση του στο τέλος.
O Harry, όμως, δεν υπήρξε ποτέ μόνος. Είχε φίλους που έγιναν αδέρφια, δασκάλους που έγιναν φροντιστές, ανθρώπους σαν την κυρά-Molly που έγινε χάδι μητρικό κι αγκαλιά (αργότερα και πεθερά), αγνώστους που τον πίστεψαν, τον στήριξαν και έγιναν βράχοι να πατήσει, όταν οι συνθήκες το απαιτούσαν. Κι είχε κι ένα φύλακα-άγγελο τον Hagrid που στεκόταν πάντα κοντά του διακριτικά για να τον προσέχει και να τον προστατεύει.
Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες να μην μπορείς να ταιριάξεις. Να μην μπορείς ν’ αγαπηθείς όπως πρέπει κι αξίζεις. Σίγουρα αυτό είναι ένα τραύμα παιδικό που θέλει διαχείριση. Δεν είναι, όμως, κάτι το οποίο θα πρέπει να σε καταδικάζει και να σε βάζει σε σκέψεις πως δεν είσαι αρκετά καλός ή είσαι λίγος ή κάτι πηγαίνει λάθος μ’ εσένα.
Το μυαλό του ανθρώπου είναι μια μπερδεμένη κατάσταση από μόνο του και οι καταβολές του καθενός, μπορεί να τον καθιστούν μη λειτουργικό ως προς το συναίσθημα.
Για όλους υπάρχει άκρη. Για όλους υπάρχει ουρανός κι ορίζοντες αγάπης. Χρειάζεται απλά χρόνος, να μην γίνεις μισάνθρωπος στην πορεία και να στρέφεις τις πράξεις σου πάντα στο φως του φάρου. Θα έρθει η ώρα. Κι ένας, μέχρι χτες άγνωστος, θα γίνει σπίτι, τζάκι, οικογένεια και θα σε δει με τα σωστά μάτια.
Keep it in mind!
-
Albus Dumbledore και τα ρέστα μου
Ο τζάμπα ψυχολόγος, ο απόλυτος influencer, η ενσάρκωση της σοφίας, της δύναμης, της ταπεινότητας αλλά και του στιλ!
Τι να λέμε!
Ο άνθρωπος το έσκασε με τον Fawkes (κι είχε φοίνικα για pet! ΦΟΙ-ΝΙ-ΚΑ!!!) κι έκανε εικονικό κωλοδάχτυλο στον ίδιο τον Υπουργό Μαγείας, ενώ σχεδίασε τον θάνατό του για το γενικό καλό!
Δίκαιος, ολιγόλογος. Ο Dumbledore είναι ένα mood από μόνο του που θα έπρεπε να διδάσκεται σε κάθε σχολή που βγάζει καθηγητές!
Αν κρατάω κάτι από αυτή την πληθωρική προσωπικότητα είναι δύο πράγματα:
Η ενότητα είναι αυτή που μπορεί ν’ αλλάξει και το πιο δυστοπικό τοπίο και πως οι λέξεις είναι η πιο ανεξάντλητη πηγή μαγείας, αφού μπορούν ν’ αλλάξουν καρδιές και συνειδήσεις.
Ένα ξόρκι πριν το τέλος…
Ο Harry Potter δεν είναι μια μόδα που ήρθε, πέρασε και την ξαναθυμηθήκαμε με αφορμή την νέα σειρά. Είναι εκείνη η σμίλη που έδωσε σχήμα στην γενιά μας, που λάξευσε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και καθόρισε το πόσο μεγάλα επιτρέπουμε να γίνουν τα όνειρά μας.
Ήταν ο φίλος τα μοναχικά μεσημέρια ανάμεσα στο διάβασμα και τις υποχρεώσεις. Ίσως κι ο μόνος φίλος για κάποιους.
Μια σταθερά στις τόσες αλλαγές που μας έρχονταν κατακέφαλα από παντού, σαν παντόφλα της μάνας μας ιπτάμενη.
Ο Harry είναι ακόμη και σήμερα, εκείνο το καθαρό κομμάτι του παιδικού εαυτού μας, που κρατάμε καλά προστατευμένο με ξόρκια στις σελίδες του.
Μεγαλώσαμε μαζί, αλλά έκλεισε ένα κομματάκι της ψυχούλας μας μακριά από τις επιπτώσεις του χρόνου. Κι είναι ο λόγος που φωτίζει ο κόσμος μας στη θύμηση.
Για αυτό αγαπημένοι, μαγικοί σύντροφοι, υψώστε μαζί μου τα ραβδιά σας στον αέρα κι επαναλάβετε:
I am what I am, an’ I’m not ashamed!
Θα έχουμε πάντα το Hogwarts.
Η μαγεία είναι εδώ. Κι είναι δική μας!
