Οι παλιές αγάπες επιστρέφουν με τον δικό τους τρόπο, σαν κύματα που χτυπούν απαλά στις όχθες της μνήμης μας. Έρχονται για να θυμίσουν ποιοι ήμασταν, τι μάθαμε και πόσο έχουμε αλλάξει. Κάθε “αν” και κάθε “ίσως” που μας άφησαν γίνεται ένα μάθημα, μια προετοιμασία για την αγάπη που αξίζει να κρατήσουμε. Και όταν η στιγμή φτάνει, καταλαβαίνουμε ότι όλα τα προηγούμενα ήταν απαραίτητα — οι δρόμοι που χάθηκαν, οι νύχτες που πονέσαμε, τα χέρια που αφήσαμε να φύγουν.
Πόσο παράξενα ενοχλητική μπορεί να γίνει η ζωή. Σε φέρνει απέναντι σε γνώριμα μονοπάτια. Σαν να θέλει να σου χτυπήσει στα μούτρα το παρελθόν.
Να σε γεμίσει με τα “αν” και τα “ίσως” εκεί που έχεις πάρει μία πορεία. Τεστάρει αν τα νερά είναι ήρεμα ή αν κάτι μέσα σου καίει ακόμα. Κι όσο κι αν προσπαθείς να τ’ αρνηθείς, πάντα κάτι μέσα σου θα καίει.
Αν, ίσως, γιατί…
Είμαι καλά εδώ που στέκομαι; Ή μήπως με παρασύρει το κύμα σ’ άγνωστα νερά; Μήπως με εξιτάρει το άγνωστο; Ή επιθυμώ την ασφάλεια του γνώριμου;
Οι στιγμές που έζησα, οι επιλογές που έκανα, ήταν καθοριστικές για τις επόμενες; Ή μήπως είναι όλα στο μυαλό μου;
Ο μόνος τρόπος να το ξέρω σίγουρα είναι να αναμετρηθώ με το παρελθόν κατά μέτωπο.
Κοιτάω τα μάτια των ανθρώπων που κάποτε ερωτεύτηκα -ή έτσι νόμιζα- και μετά κοιτάω τα δικά σου.
Και ξαφνικά ξέρω.
Όλα τα προηγούμενα με οδήγησαν σε σένα.
Όλα τα άσκοπα, τα σκόπιμα που έληξαν νωρίς.
Στην πραγματικότητα όλα έληξαν την ώρα που έπρεπε. Γιατί μια στιγμή παραπάνω και μπορεί οι δρόμοι μας να μη διασταυρώνονταν ποτέ.
Πού θα ήμουν τώρα χωρίς εσένα πλάι μου; Δεν είσαι το γνώριμο που παρέχει ασφάλεια. Είσαι το άγνωστο που επιθυμώ να εξερευνήσω. Αυτό που επιλέγω κάθε μέρα όταν ανοίγω τα μάτια και το λιμάνι μου κάθε βράδυ που τα κλείνω.
Σε ήρεμα νερά και φουρτούνες.
Ξέρω καλό κολύμπι.
Έμαθα πριν σαλπάρω στη δική σου θάλασσα.
Βλέπεις οι προηγούμενες ήταν προετοιμασία, εξάσκηση για την μεγαλύτερη περιπέτεια που θα ερχόταν. Όμως τότε δεν το ήξερα. Τότε κάθε ποτάμι φαινόταν ωκεανός και κάθε φουρτούνα σίγουρος πνιγμός.
Όμως έμαθα. Κι ήρθες εσύ. Τι κι αν πετάγονται βραχονησίδες στην πορεία που υπόσχονται μία ασφάλεια; Προτιμώ τα κύματα που οδηγούν στο άγνωστο.
Ξόδεψα πολλές στιγμές σε πρόχειρα χέρια, με χρόνο δανεικό. Χέρια που όπως ήρθαν κι έφυγαν. Άφησαν σημάδια, πληγές ανοιχτές, που ακόμα καμιά φορά πονάνε.
Δεν τα χρειάζομαι άλλο. Γιατί ήρθαν τα δικά σου χέρια και μέσα σε αυτά θέλω να ζω.
Αφήνω τα άλλα πίσω. Ανήκουν σε άλλες αγκαλιές. Δικό τους πρόβλημα.
Εγώ τον δρόμο μου τον διάλεξα και τον ακολουθώ.
Μέχρι τέλους.
Γι’ αυτό σου λέω, αν καμιά φορά βρεις μπροστά σου κάποιον παλιό γνώριμο δρόμο, ζύγισε καλά τις διαδρομές. Αν αποφασίσεις να κόψεις δρόμο, δεν έχει πισωγύρισμα.
Ξέρω είναι πειρασμός. Καίει το παρελθόν. Αλλά θυμήσου πριν αναζωπυρώσει, γιατί έσβησε.
Αξίζει τον κόπο να καείς σε έναν δρόμο που δεν βγάζει πουθενά;
Αξίζει να χάσεις το “για πάντα σου” για ένα “λίγο ακόμη”;
