Excuse me sir, μαντάμ!
Με ψύχραιμη διάθεση -όπως πάντα άλλωστε- θα ρωτήσω: Από κοινή λογική και συνύπαρξη πώς τα πάμε;
Αφήστε! Απαντάω μόνη μου. Σκατά!
Για ποιο λόγο πιάνετε ένα πεζοδρόμιο ολόκληρο για να περπατήσετε, λες και μου έχετε πάει βόλτα στην Ερμού και κοιτάτε τα καινούργια συνολάκια;
Περπατάω χέρι-χέρι με την νύστα μου για να φτάσω στη δουλειά. Μπροστά μου φιλενάδες, αγκαζέ, θάβουν ό,τι έχει περάσει από τη ζωή τους – όπως αρμόζει. Σε φάση μέχρι και τον γκόμενο που είχαν πριν 30 χρόνια κι έφυγε Αυστραλία!
Για να το λύσουμε αυτό: ο Σπυρέτος σου στην Ιταλία πήγε, και μην περιμένεις ούτε γράμμα, ούτε μήνυμα στο Facebook που σου έφτιαξε η εγγονή σου. Σε επόμενο επεισόδιο έλα να πιούμε καφέ να σου εξηγήσω γιατί δεν έπρεπε να τον πιστέψεις.
Εντωμεταξύ τα κορίτσια μας δεν κουνιούνται ούτε ένα εκατοστό για να περάσει ο υπόλοιπος κόσμος -που και αυτοί θάβουν, εννοείται! Αλλά, αγάπη μου, δεν κλείσαμε και την πλατεία Συντάγματος για να λύσουμε το γιατί χωρίσαμε με τον Γιώργο στο Γυμνάσιο!
Και δεν είναι μόνο οι μεγάλοι σε ηλικία.
Γιατί σε ακούω να μου λες: «Σκάσε μωρή φάρμακογλώσσα! Να εύχεσαι να περπατάς στην ηλικία τους».
ΟΚ! Πάσο!
Πες μου, ρε φίλε, για αυτούς που στο μετρό κάθονται μπροστά από τις πόρτες και δεν αφήνουν τον κόσμο να βγει! Σ’ αυτή τη φυλή, η ηλικία ποικίλλει.
Βρε καμάρι μου, από πού θες να βγω; Από το παράθυρο;
Δηλαδή άμα σε στείλω να κρατάς κείμενο στον Lucifer θα φταίω; Γιατί με προκαλείς να περάσω από πάνω σου με την ίδια αυτοπεποίθηση που πάτησε το τιρκουάζ χαλί ο Ακύλας;
«Έχω να πάω στη δουλειά μου», φωνάζει!
Ναι, γιατί εμείς πήραμε το μετρό για να δούμε την έννοια του κορεσμού σε life action.
Ή σαν μια θεάρα που αποφάσισε ότι ντε και καλά θα χωρέσει στο βαγόνι. Μπήκε κι επειδή δεν έβρισκε από πού να κρατηθεί, γραπώθηκε κυριολεκτικά από την μπλούζα μου.
Σας ευχαριστώ μανδάμ που με θεωρείτε στήριγμα, αλλά δε φημίζομαι για την ψυχραιμία μου! Πάρτε το κουλό σας μη μου τη βγάλετε και γελάσει όλη η γραμμή Ανθούπολη-Ελληνικό από τα σιχτίρια που θα φάτε.
- Bonus team: Οι “να γνωριστούνε τα σκυλάκια μας”
Για αρχή να ξεκαθαρίσουμε πως ποτέ δε φταίει το σκυλί. Πάντα ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος. Αλλά ρε αλαφροΐσκιωτο, πόσο εκτός πραγματικότητας είσαι; Δηλαδή δεν μπορείς να αποδεχτείς πως το Λιζάκι σου είναι κάτι μεταξύ φέρμπι-Άδωνη-και «μην το πάρετε στα παιδιά σας, έχει ολόκληρο διάβολο μέσα»;
Ποιος σου είπε ότι έχω όρεξη να κάνω το σκυλί μου πειραματόζωο για σένα; Ελπίζεις ακόμα ότι θα βρεθεί κάποιο στο οποίο δε θα επιτεθεί, ε;
Να! Έτσι ελπίζεις ότι θα αλλάξει κι ο Κωστάκης σου!
Μήπως να αναγνωρίσουμε το pattern;
Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι το ακούτε πρώτη φορά από εμένα, αλλά υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι γύρω μας.
Παρ’ όλα αυτά μια μερίδα θεωρουν ότι για κάποιο λόγο –τον οποίο κανείς τους δεν έχει μοιραστεί μαζί μας- πως έχουν παραπάνω δικαιώματα από τους άλλους.
Όχι φίλε μου! Αν είσαι αγενής και κυκλοφορείς σαν να έχεις τίτλο βασιλιά με ύφος «είστε όλοι σας πλέμπα», δε σου αξίζει κανένας σεβασμός ή κατανόηση.
Κάπου εδώ κολλάει και η χιλιοειπωμενη παπάτζα του «οφείλεις να σέβεσαι».
Οk, hold my beer.
Δε σου oφείλω σεβασμό αν με αντιμετωπίζεις ως υποδεέστερο ον. Όποιος και να είσαι.
Και ναι! Ο σεβασμός δεν είναι κάτι που χαρίζεται με την ηλικία ή τη θέση, αλλά με τη συμπεριφορά σου! Οφείλεις κάθε μέρα να τον κερδίζεις σε κάθε σου διάδραση με τους άλλους.
Φυσικά όλα αυτά θα παραμείνουν δυστυχώς ένα κλασικό θέμα συζήτησης, όσο αρνούμαστε να καλλιεργήσουμε την ύπαρξη μας’ να δούμε τον κόσμο γύρω μας με ενσυναίσθηση και ν‘ αποδεχτουμε την ισότητά μας.
Άλλωστε “Una faccia, una razza” που θα έλεγε και ο Σπυρέτος της φιλενάδας!
