Εκείνες οι αράχνες
Οι αράχνες στο δωμάτιο μου είναι φίλες μου
και όταν οι στενοί, τέσσερις τοίχοι με βαραίνουν,
εκείνες με παρηγορούν.
Καμιά φορά τις ταΐζω κουνούπια
για να τις ευχαριστήσω,
γιατί είναι οι μόνες που
όταν δεν με παίρνει ο ύπνος
καθησυχαστικά λόγια μου ψιθυρίζουν,
έτσι ώστε να βαρύνουν τα βλέφαρά μου.
Τις αγαπώ γιατί των χαμένων μου ερώτων
γνωρίζουν τις ιστορίες
και των πόνων μου τις γιατρειές.
Με εκείνες λέω τα κουτσομπολιά.
Μαζί τους ράβω τον ιστό της μοίρας,
της δικιάς μου αλλά και των άλλων.
Εκείνες μου ρίχνουν τα χαρτιά
και τα άστρα μου δείχνουν,
υποδεικνύοντας μου φροντιστικά
το μονοπάτι που θα διαβώ.
Όταν, από αδυναμία, το παραδέχομαι,
παλεύω με την ειλικρίνειά μου
μού χαϊδεύουν τα μαλλιά με επιείκεια.
Είναι οι φίλες μου οι αράχνες που ποτίζουν
το θαυμαστό δέντρο πάνω από το κεφάλι μου
και διασφαλίζουν να είναι καρπερό.
Εκείνες οι αράχνες δεν είναι απλά φίλες μου,
είναι οι μούσες μου!
